Rozmowa · Kim Kitsuragi

„W takim razie ty ich nie potrzebujesz”.

„Nie wyglądasz jak inni miejscowi”.

„To dlatego, że jestem w połowie Seolitą. Albo w jednej czwartej. Ojciec mojego ojca pochodził z Seolu, podobnie jak moja babka, ale ze strony matki...” – kręci głową. „To nie jest interesujący temat”.

„Rozumiem”.

„Mhm. Nie znam ani słowa po seolicku i nigdy nie poznałem swoich dziadków. Nie jestem w stanie zaoferować ci żadnej wiedzy na ten temat. Ani nikomu innemu”.

„Co to jest Seol?”

„To część świata, oficerze. Twór geopolityczny – oraz jednostka geograficzna. Jak już mówiłem, to nic interesującego”.

Seol to protekcjonistyczne, izolacjonistyczne panisolarne państwo na zachód od Isoli Insulindiańskiej. Tak naprawdę jest mocno interesujące, niektórzy powiedzieliby wręcz, że tajemnicze...

„Ty sprawiasz, że to brzmi nieinteresująco. Tak czy inaczej, chcę dowiedzieć się więcej o Seolu”.

„Rozmawiasz z niewłaściwym człowiekiem. Nie znam ani słowa po seolicku i nigdy nie poznałem swoich dziadków. Nigdy nie byłem też w Seolu” – sprawia niemal wrażenie, jakby był z tego dumny. „Jestem najzwyklejszym w świecie revacholczykiem”.

To dla niego powód do dumy.

Cieszy się, że zdołał zbyć twoje pytanie.

„Cóż, skoro tak, to widać faktycznie to nieinteresujące”.

„Widzę, że jesteś zawiedziony” – uśmiecha się przelotnie. „Masz do tego prawo. Nie znam ani słowa po seolicku i nigdy nie poznałem swoich dziadków. Nigdy nie byłem też w Seolu. Jestem najzwyklejszym w świecie revacholczykiem”.

„Zdradź mi jakąś swoją tajemnicę”.

Porucznik marszczy brew. „Nie”.

Spytaj jeszcze raz.

Twój mózg wysyła sygnał do ust, które odmawiają wykonania polecenia. Coś je paraliżuje. Jesteś niemal pewny, że ma to jakiś związek z brwią porucznika.

Jego brew sprawuje nad tobą psioniczną kontrolę.

Czujesz, jakbyś był unieruchomiony.

Co się... ze mną... dzieje?

„Stało się coś, detektywie?”

„Coś” to lekkie niedopowiedzenie, do cholery! Porucznik Brew myśli, że może cię tu spacyfikować jak jakiegoś pozbawionego brwi pajaca? Myśli, że ot tak się z tym pogodzisz?!

Pokażmy mu. Unieś brew wysoko, niech stanie w zenicie.

Z wyższością, szanowny panie. Unieś ją z wyższością.

(Unieś ją ostrożnie). „Na pewno chcesz to robić, Kim?”

Po całych dekadach bez tego typu wyzwań porucznik reaguje trochę zbyt wolno, lecz nie pozwoli ci wygrać bez walki. Nie ustąpi ani na sekundę. Może się zrobić niemiło...

Palce przesuwają ci się po istniejącej jedynie w twojej wyobraźni kaburze na biodrze. Twój palec wskazujący lekko drga.

Teraz! Skontruj jego kontrę! Poślij brew do troposfery! W najwyższy punkt!

Zaangażuj mięśnie szyi. To stamtąd trzeba czerpać siłę.

Powoli odwróć głowę i pozwól swojej brwi się unieść.

Porucznik przewiduje twój ruch, nie jest jednak w stanie odbić ni zablokować tego kontr-kontrnatarcia. Po policzku spływa mu kropla potu...

Nie odpuszczaj...

„...”

„...”

„...”

Ciężkie krople deszczu uderzają o zmagające się brwi i spływają po zmęczonych twarzach. Świat poza obrębem tego niezłomnego starcia wydaje się nie istnieć.

Coś w poruczniku nieomal niepostrzeżenie pęka. Rozluźnia plecy i opuszcza spokojnie brwi, starając się przy tym wyglądać na wyluzowanego. Nonszalanckiego wręcz.

Skoordynowany odwrót. Tak subtelny, że przez chwilę nie jesteś pewien, czy doszło w ogóle do jakiejś bitwy.

I już, przebiłeś się przez jego linię obrony. Masz jego sekrety w garści.

„No dobrze, jest taka jedna rzecz...”

„Zdarzyło mi się kilkukrotnie – kiedy byłem młody i głupi – palić zioło”.

Tetrahydrokannabinol to substancja psychoaktywna obecna w konopiach określanych często mianem „zioła”. To jedna z najpowszechniejszych używanych rekreacyjnie substancji na świecie.

Czeka na reakcję.

„Czy taka tajemnica ci wystarczy?”

To żadna tajemnica. Każdy palił kiedyś zioło.

„Kim, ty sukinsynu...”

„To nic takiego. Nie robię już takich rzeczy” – mówi, wzdychając niemal niepostrzeżenie. „Ale kilka razy mi się zdarzyło. Przed trzydziestką”.

„Powinniśmy strzelić sobie kiedyś blanta”.

„Proponowałbym raczej »strzelić« sobie śledztwo, w sprawie którego tu przyjechaliśmy. I rozumiem przez to »rozwiązać«. I to tak srogo”.

„Poza tym te dni są już dawno za mną”.

W tych słowach pobrzmiewa prawda, mój panie. Porucznik nie żywi do ziela żadnej miłości.

„Jasne. Jest jeszcze jedna rzecz, o której chciałem porozmawiać...”

„Tak?” – jego brwi pozostają zupełnie nieruchome.

„Poruczniku, zdajesz sobie sprawę z tego, że muszę o tym poinformować wydział wewnętrzny, prawda?”

„Oczywiście. Oto moja broń i odznaka” – wyciąga do ciebie puste ręce. „Posadzą mnie za to na chaise, ale dobrze móc w końcu to z siebie wyrzucić”.

Na chaise electrique?

„Bardzo zabawne, poruczniku”.

„Świetnie” – zdradza swoje rozbawienie jedynie ułamkiem uśmiechu gdzieś w kąciku ust. „Ale dość już tego. Chciałeś zapytać o coś jeszcze?”

„Sam to na siebie ściągnąłeś”.