Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Proszę tylko o szansę na rozwiązanie tej ostatniej sprawy, abym mógł usiąść na chaise z czystym sumieniem” – głos ma pełen udawanego patosu. „Spieszmy się. Mogę nie dożyć końca sprawy”.

„Skończmy już z tym. Straciliśmy wystarczająco dużo czasu”.

„Pełna zgoda” – zdradza swoje rozbawienie jedynie ułamkiem uśmiechu gdzieś w kąciku ust. „Chciałeś zapytać o coś jeszcze?”

„Ty mówisz poważnie?”

„Tak” – kiwa głową. „Spieszmy się. Mogę nie dożyć końca sprawy”.

Nie mówi poważnie. To wszystko pozory, szanowny panie. Specyficzne poczucie humoru porucznika.

„Wyluzuj, Kim. Zioło jest w porządku”.

„Doceniam twoją szczerość, poruczniku”.

„To żadna tajemnica. Każdy kiedyś palił marihuanę”.

„Nie. Jest kilka osób, które nie paliły marihuany. Jestem tego pewny”.

W jego głosie słychać odrobinę urazy. Nawet ten drobny akt buntu jest istotny dla samokreacji porucznika.

Porucznik jest narkomanem!

„Masz na myśli marihuanę?”

„Tak, marihuanę. Zioło. Zwijałem ją w mały, papierowy rulonik i podpalałem. A potem wdychałem opary. Byłem młody”.

„To dla ciebie wystarczająca tajemnica?”

Czeka na reakcję.

„Paliłeś... co?”

„Zioło” – powtarza. „Marihuanę. To dla ciebie wystarczająca tajemnica?”

Padające płatki śniegu natychmiast topnieją w obliczu piekielnej brwiowej batalii. Chwilowo nic poza tym starciem nie istnieje.

Jest tak, jakby cały świat zamarł w bezruchu w podziwie nad tym wielkim starciem brwi. Chwilowo nic poza nim nie istnieje.

Napięcie między wami staje się niemalże nie do zniesienia. Włosy na karku stają ci dęba.

Nie ruszaj brwią, lecz lekko kiwnij głową w ramach ozdobnego gestu.

To chyba niebezpieczne. A jak komuś stanie się krzywda?

Za późno. Kości zostały rzucone. Wybuchła uliczna bójka na brwi. Do walki staje dwóch, lecz przetrwa tylko jeden.

(Unieś ją z wyższością). „Nie wiem, poruczniku. Stało się?”

Odruchy biorą górę – brew porucznika ściera się z twoją. Jego potężna kontra niemal zdziera ci twarz z czaszki. Może się zrobić niemiło...

(Poderwij ją niczym atleta sztangę na zawodach). „Twoje tajemnice, poruczniku. I to już!”

Po całych dekadach bez tego typu wyzwań porucznik daje się zaskoczyć twoją bezczelną prowokacją, mimo to jednak kontruje szybko i mocno. Może się zrobić niemiło...

(Powoli unieś brew). „Wszystko w zupełnym porządku”.

Porucznik natychmiast orientuje się, o co toczy się gra. Umysł zaczyna mu pracować – przygotowywać niszczycielską kontrę. Może się zrobić niemiło...

Władczość tego gościa jest nie z tej ziemi. Potrafi drgnieniem brwi zrobić z ciebie sługusa.

Więc co mogę na to poradzić?

Nic. Miej nadzieję, że nie będzie nadużywał swojej władczości. Ma jej ogrom.

Bezgłośnie zawołaj o pomoc.

Gdyby porucznik był złym człowiekiem... Kto wie, jakich szkód mógłby narobić?

Szczęśliwie jest pełnym oddania funkcjonariuszem MOR-u. Wykorzysta swoje umiejętności dla dobra śledztwa.

Porucznik rozluźnia brew, a ty odzyskujesz kontrolę nad swoim ciałem.

Pogódź się ze swoim podporządkowaniem.

Porucznik rozluźnia brew, a ty odzyskujesz kontrolę nad swoim ciałem.

Co się dzieje? Jesteś jak marionetka w jego rękach.

Daj spokój. Nic nie możesz zrobić.

„Ach. Dobrze”.

Porucznik kiwa głową.

„To na razie wszystko”. (Zakończ).

„Dobrze. Zmieńmy temat”.

„Czy kiedykolwiek rozmawiasz sam ze sobą?”

„Co masz na myśli?”

„No wiesz, kiedy rozmyślasz. Toczysz czasem rozmowy z, no, swoim mózgiem?”

„Nie mam pojęcia, o czym mówisz”.

Zdolności konceptualizacyjne porucznika muszą być dość elementarne.

Porucznik to funkcjonariusz starej policyjnej szkoły. Skupia się na sprawach materialnych, zewnętrznych.

Ale to nie jest staroszkolna sprawa.

„Czyli że twój mózg nigdy nie wtrąca się nagle z jakimiś radami, przestrogami ani niczym takim?”

„Nie, raczej nie. Gdy muszę pomyśleć, po prostu używam swojego notatnika...”

Porucznik wyjmuje swój mały niebieski notatnik i w zamyśleniu przewraca kilka kartek.

To w nim prowadzi swoje rozmowy z sobą samym.

Każdy z nas stosuje inne medium. Dla niego jest nim pismo.

Jesteś niesamowicie świadomy, a przy tym psychodeliczny. Nie potrzebujesz artykułów papierniczych, by nawiązać łączność ze swoim układem nerwowym. Jesteś wyjątkowy.

„Więc jak ty... No wiesz...?” (Postukaj się w bok głowy).

„Jak myślę? Większość pracy wykonuję w swoim notatniku...”