Rozmowa · Kim Kitsuragi

Eee... Yy...

„Masz rację, tak. Ruszajmy”. [Odejdź].

„Tak, ale...”

„...ale czy jestem? Oszczędzę ci kolejnych 20 godzin umysłowej gimnastyki – tak, jestem. A teraz wracajmy do pracy”.

To prawda.

„...ale czy jestem? Oszczędzę ci kolejnych 20 godzin rozmyślania nad tym – tak, jestem. A teraz wracajmy do pracy”.

„Nic, ruszajmy”. [Odejdź].

Wróć do sprawy. [Odejdź].

Kiwnij głową.

Skupia swoją uwagę na czymś innym.

„No więc...” (Wskaż na swoją twarz). „Ogoliłem się”.

„Ee... Tak...” – porucznik wpatruje się w twoją ogoloną twarz z przymrużonymi oczami. „Yyy...” – zaczyna niepewnie. „Nie wiem, co powiedzieć” – kaszle. „Może...”

„Wiem, wiem. Aż dech zapiera, co?”

„Ee...” – drapie się po policzku. „Nie wiem, co o tym myśleć. Chyba wolałem bokobrody, które tak jakby... zasłaniały...” – przerywa w pół zdania.

Zniszczenia.

Tak. Zniszczenia. Myśli o zniszczeniach.

„Tak czy inaczej, pasuje ci” – kończy porucznik, biorąc się w garść. „O czym to rozmawialiśmy...?”

„Wiedziałem, żeby się nie golić! Wiedziałem, a i tak się ogoliłem. Co ze mnie za dureń...”

„Nie, nie... Wygląda... w porządku” – odpowiada porucznik, wpatrując się w ciebie w osłupieniu. „Tylko chyba wolałem bokobrody, które tak jakby... zasłaniały...” – przerywa w pół zdania.

„O co chodzi? Możesz mi powiedzieć, Kim”.

„Nie wiem, co o tym myśleć. Jednak bokobrody były chyba lepszym pomysłem. Zdawały się tak jakby zasłaniać...” – przerywa w pół zdania.

„Poruczniku, muszę się do czegoś przyznać. To ja jestem mordercą”.

Porucznik wydaje się niewzruszony. „Co doprowadziło cię do tej konkluzji?”

„Mam takie poczucie zguby, jakby stało się coś okropnego”.

„To typowy efekt uboczny braku umiaru. Przejdzie ci”.

„Poza tym wątpię, abyś sam jeden rozprawił się z zaprawionym w boju najemnikiem...”

Widzisz? Ewidentnie najlepsze lata masz już za sobą.

Przygląda się twojej twarzy w poszukiwaniu oznak urazy. „Nie bierz tego do siebie – po prostu ochroniarze zatrudniani przez duże korporacje są zazwyczaj lepiej wyszkoleni i uzbrojeni niż funkcjonariusze MOR-u”.

„Czyli twierdzisz, że to nie ja go zabiłem? Ale Kim, okazało się, że to właśnie ja jeździłem po mieście jak wariat swoim powozem motorowym...”

Zaciska usta. „Ofiara nie zginęła pod kołami pijanego kierowcy, więc chociaż nie pochwalam twojej jazdy po spożyciu alkoholu, to nie ma ona żadnego związku ze sprawą...”

„Słuchaj, nie ma nic niezwykłego w tym, że do chwili zidentyfikowania sprawcy przestępstwa detektywi czują się współwinni. Zwłaszcza gdy śledztwo się przeciąga. Dlatego powinniśmy wracać do pracy”.

„Czyli twierdzisz, że ja go nie zabiłem?”

„Według mnie to bardzo mało prawdopodobne. Nie ma nic niezwykłego w tym, że do chwili pojmania sprawcy przestępstwa detektywi czują się współwinni. Zwłaszcza gdy śledztwo się przeciąga. Dlatego powinniśmy wracać do pracy”.

„Ale to wszystko tak się trzyma kupy! Tak dogodnie byłoby mi zapomnieć o morderstwie i wszystkim innym...”

„Jak dotąd utrata pamięci nie wydaje się zbyt dogodna ani dla ciebie, ani dla nikogo innego. No może poza tym, że udaje ci się unikać pracy”.

„Jestem złym człowiekiem. Myślę, że byłoby mnie stać na wszystko”.

Wzdycha. „Jeszcze nie znaleźliśmy żadnego dowodu wskazującego na ciebie, ani nawet na możliwy motyw, więc wstrzymajmy się z dodawaniem cię do listy podejrzanych”.

„Zrobiłem to dla Związku. Dla praw robotniczych”.

„Nie przydzielono by ci tego śledztwa, gdybyś miał bliskie relacje ze Związkiem. A przynajmniej mam taką nadzieję. Poza tym” – rzuca na ciebie okiem – „nie wyglądasz mi na członka Związku”.

„Morderstwo z zimną krwią to coś, do czego chyba byłbym zdolny, gdybym się tylko ośmielił. A co, jeśli już się ośmieliłem?”

„Nastoletnie bzdury” – odpowiada bez cienia emocji. „Musiałeś być gotowy na odebranie życia człowiekowi już wiele lat temu, gdy dołączyłeś do MOR-u”.

„Kim! Musimy porozmawiać o... odpowiedzialności”.

„Miło mi to słyszeć, detektywie. Zastanawiałem się, kiedy poruszymy ten właśnie temat”.

„Co masz na myśli?”

„Moim zdaniem najwyższa pora, abyś odstawił butelkę. Wytrzeźwiej, zacznij wszystko od nowa. Tak bym ci radził”.

„I mam nadzieję, że nie muszę wspominać o ulicznych narkotykach, których nadużywasz...”

„Zostaw mi chociaż papierosy, Kim. Palę je tylko dla premii do statystyk”.

Lekko zdziwiony wyraz twarzy porucznika stopniowo przechodzi w grymas dezaprobaty.

„W takim razie o czym rozmawiamy?”

„Mówię o la responsabilité. No wiesz, takiej odpowiedzialności, którą się komuś przydziela”.

„Dlaczego wymawiasz to, jakbyś był koalicyjnym biurokratą?”

„Wiesz co? Nieważne. Odpowiedzialność za co konkretnie chciałbyś przydzielać?”

(Wskaż na ziemię). „Za morderstwo”.

„Ale czy to nie jest nasze zadanie?”

„Nie, to o wiele bardziej złożone. Wiąże się z tym cały wymiar spraw historycznych i socjoekonomicznych”.

„Aa... Teraz rozumiem...” – porucznik z powagą kiwa głową.

„I powiesz pewnie, że musisz powołać komitet, który zajmie się przydzieleniem komuś tej odpowiedzialności?”

„Skąd wiedziałeś?”

„To proste. Moraliści uwielbiają tworzenie komitetów”.

„W każdym razie ja jestem tylko skromnym stróżem prawa. Mogę działać pod parasolem Moralinternu, ale z całą pewnością nie mam kwalifikacji, aby zasiadać w jakimkolwiek »komitecie«”.