Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Angażowanie MOR-u w sprawy związkowe nie jest dobrze widziane. Związek Robotników Portowych pełni w Martinaise de facto funkcję policji. I najwyraźniej teraz zaczął też wykonywać wyroki. Na to nie możemy pozwolić”.

„Żebym miał zupełną jasność – mamy tu za zadanie... znaleźć mordercę?”

„Zgadza się”.

„Oczywiście. Tak. Już wszystko rozumiem”.

„Żeby było jasne – jesteśmy policjantami. Naszym zadaniem jest odnalezienie mordercy. Na tym polega ta sprawa. Odkryć i aresztować mordercę”.

„Zaraz, a MOR to...?”

„To my. Milicja Obywatelska Revacholu. Jesteśmy policją tego miasta”.

MOR, Milicja Obywatelska Revacholu, to siły policyjne, których jesteś członkiem. Samorzutnie zorganizowane służby rozjemcze okupowanego miasta Revachol. MOR działa na granicy prawa, lecz jego autorytet rzadko bywa kwestionowany. Wiedza o tym jest niesamowicie przydatna.

„Wciąż nic nie rozumiem”.

„W porządku. Więc... jesteśmy policjantami. Naszym zadaniem jest odnalezienie mordercy. I dlatego tym właśnie zamierzam się zająć. Ty też powinieneś”.

„Osoba ta nie przedstawiła się. Jej głos został zmieniony za pomocą jakiegoś urządzenia. Biuro nie było w stanie ustalić ani jej wieku, ani płci”.

„Kto był zgłaszającym?”

„Odnalezienie tej osoby to jedno z naszych zadań. W tej chwili wiemy, że jej głos został zmieniony za pomocą jakiegoś urządzenia. Biuro nie było w stanie ustalić ani jej wieku, ani płci”.

„Mega czadowo. Wiem już dosyć”.

„W porządku. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Zaraz, a czy w odprawie wspomniano, kto jest ofiarą?”

„Ochroniarz albo jakiś pracownik zatrudniony przez firmę Wild Pines. To oczywiście tylko pogłoska krążąca po Martinaise. My musimy ustalić prawdę”.

„Streścić, tak. To brzmi dobrze”.

„Chciałbym wiedzieć o niej dosłownie wszystko. Nie pamiętam niczego”.

„A tak. Ominęła cię odprawa. Pamiętam” – odpowiada i otwiera swój notatnik.

„Może powiedz, co wiesz? Pomogłoby mi to nieco zawęzić temat”.

„Młoda kobieta powiedziała mi, że najemnik został powieszony, a kierownik uważa, że to robota Związku. To tyle”.

„W takim razie nie masz dużych zaległości. Streścić ci, co już wiemy?”

„Młoda kobieta powiedziała mi, że najemnik został powieszony. To tyle”.

„Gość za ladą uważa, że jacyś ludzie ze Związku dopuścili się powieszenia”.

„Nie wiem o niej dosłownie nic. Poza tym, co mi wcześniej powiedziałeś”.

„Streścić ci, co już wiemy?”

„Jakie miałeś o niej wstępne informacje? Zanim tu jeszcze dotarłeś?”

„Masz na myśli odprawę? Chcesz, abym streścił ci, co już wiemy?”

„Skoro jesteśmy z różnych komisariatów, to czemu zajmujemy się tą samą sprawą?”

„Obawiam się, że jesteśmy pionkami w...” – przerywa, zastanawiając się chwilę nad najlepszym określeniem. „Zawodach w przeciąganiu liny”.

Jego odraza jest ewidentna. Ten człowiek nie miałby w innym przypadku takiej miny.

„Co masz na myśli?”

„Nie wiesz?” – pyta, mrużąc oczy. „Założyłem, że bierzesz w tym udział”.

„Nie pamiętam, żebym brał w czymkolwiek udział”.

„To dobrze”.

„Powiedz mi więcej”.

„O czym tu mówić? To zwykła głupota”.

Zakończ temat.

„Masz do mnie jeszcze jakieś pytania dotyczące śledztwa?”

„Jaka głupota?”

„Gliniarska. Nasze komisariaty nie są w stanie dojść do porozumienia w sprawie tego, czy Martinaise jest częścią Jamrock czy Portu Przemysłowego. Czy jest twoje, czy moje – jakbyśmy mogli posiadać część miasta. Typowo gangsterska mentalność... Dlatego pozwoliliśmy Związkowi, by kpił sobie z sił ochrony porządku publicznego. I teraz mamy do czynienia z naturalną kulminacją tego procesu”.

„Ach, czyli to starcie o to, kto rządzi w Martinaise!”

„W pewnym sensie. Chodzi raczej o to, kto zdobędzie prawo do utrzymywania porządku, a nie o przejęcie Martinaise. Innymi słowy, to osierocona dzielnica...”

„Zdaje się, że dyspozytornia przekazała obu naszym komisariatom zgłoszenie o powieszeniu. Na 57. wywołało to spory rejwach. Pojawiły się głosy, że najwyższa pora na rozstrzygnięcie – że to będzie pojedynek posterunków. Ale” – pochyla się w twoim kierunku – „zapewniam cię, że ze swoimi stu dwoma rozwiązanymi sprawami nie jestem ich najlepszym czy najtwardszym człowiekiem. Jestem za to kimś, kogo nie obchodzą zawody w przeciąganiu liny”.

Czyli zgłosił się na ochotnika, aby reprezentować pięćdziesiąty siódmy, ale nie z potrzeby rywalizacji. Wręcz przeciwnie.

Gdzieś w głębi twojego umysłu wisi ciemnozielona tablica, na niej zaś tabela z dwiema kolumnami: „Rozwiązane sprawy” i „Potwierdzone zastrzelenia”.

Zamknij oczy.

Wiersze zdają się nie mieć końca.

Szukaj: Komisariat 57 -> Porucznicy -> Kitsuragi, Kim.

Przed tobą pojawia się imię i nazwisko „Kim »Pinball« Kitsuragi”.

Potwierdzone zastrzelenia?

Sześć.

Mrugnij.

Rozwiązane sprawy?

Sto cztery.

Otwórz oczy.

Porucznik jest pogrążony w myślach. Ma lekko uniesione brwi.

Szukaj: Komisariat 41.

Jean Vicquemare, Judit Minot... Specjalny konsultant... Jak mu było na imię? Po chwili wiersze słów rozpływają się w zieloną pustkę.