Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Jestem niezwykle eksperymentalnym policjantem. Ale jeśli mam rację, to... to jest outré nawet wedle moich standardów”.

„Poważnie?” – pyta, jeszcze bardziej unosząc brew.

„Przybywam na miejsce zbrodni trzy dni wcześniej, zapijam się do kompletnego zapomnienia, ponownie zanurzam w tej rzeczywistości, po czym podchodzę do sprawy w tak nietypowy sposób, że przynosi to niewidziane wcześniej rezultaty. Nie tylko pod kątem kryminologii, ale też ludzkiego umysłu”.

„To nie może być to...” – odpowiada, ale jakaś jego część pragnie wierzyć w to, co właśnie powiedziałeś.

„Bo nie jest. Ale i tak to udowodnię”.

„Mam taką nadzieję”.

On zaś pomoże.

„Jestem stosującym wyjątkowo nietypowe metody cudownym dzieckiem sławnym z tego, że okropnie się ze mną pracuje”.

„To by było coś, prawda? I kto mógłby temu zaprzeczyć? Jeśli rzeczywiście niczego nie pamiętasz... to skąd miałbyś wiedzieć, że to nieprawda?” – ta myśl sprawia, że czuje się nieswojo. „Powinniśmy zająć się śledztwem”.

„Oczywiście, że nie. Jestem zwykłym pijakiem. Przysłali pijaka”.

„Jesteś pewny? Skąd wiadomo, że to nie jest prawda? Jeśli rzeczywiście niczego nie pamiętasz... to skąd miałbyś wiedzieć?” – ta myśl sprawia, że czuje się nieswojo. „Powinniśmy zająć się śledztwem”.

„Nieważne, to za dużo”.

„Nie przestrasz się, ale chyba mam jakieś nadnaturalne umiejętności”.

Otwiera jedną dłoń i patrzy na nią. Mija chwila.

„Do której szkoły należysz? Mambo...” – otwiera drugą dłoń. „Czy Jambo?”

„Zaraz, a która sprawia, że mówi do ciebie twój własny krawat?”

„Choroba psychiczna”.

„Nie, tego nie mam. Mam coś bardziej czadowego. Jak to było? Mambo i Jambo?”

„Tak”.

„Mambo. Mam barwne życie wewnętrzne. Wiele w nim widzę i czuję”.

„Zawsze dobrze mieć pod ręką policjanta, który widzi i czuje”.

„Jestem chyba i Mambo, i Jambo. Wyobrażam sobie dziwaczne rzeczy, ale dreszczy też dostaję”.

„Nie sądziłem, że to możliwe. To musi być olbrzymie brzemię”.

„To nie brzemię, to dar”.

„Dobrze mieć...” – zaczyna, po czym jego usta wykrzywia grymas – „wszechstronnego paradetektywa, gdy w grę wchodzi pracowniczy spór. Teraz rozumiem, dlaczego przysłali akurat ciebie. Możemy zająć się śledztwem?”

„To brzemię, ale i dar”.

„Zgadza się”.

„Jambo. Mam dziwaczne dreszcze od kaca. Przed chwilą nagły chłód postawił mi włosy na karku”.

„Kac daje funkcjonariuszom nadprzyrodzone moce. Wielu pije, by otrzymać ten dar”.

Nie ma żadnego daru. Powtórzę jeszcze raz: nie ma daru. To był ewidentny sarkazm. Nie pytaj przypadkiem, czym ten dar jest.

„Czym jest ten dar?”

„Nie ma żadnego daru. Powinniśmy zająć się śledztwem”.

„Chyba go mam”.

„Dobrze mieć paradetektywa, gdy w grę wchodzi pracowniczy spór. Teraz rozumiem, dlaczego przysłali akurat ciebie. Możemy zająć się śledztwem?”

„To nic poważnego. Po prostu czuję się trochę dziwnie”.

„No i to się zgadza”.

„Więc 41. komisariat przysłał cię, bo jesteś najbardziej chorym psychicznie funkcjonariuszem na swoim posterunku?”

„Nie, nie jest tak źle. Na pewno mamy bardziej ode mnie chorych psychicznie funkcjonariuszy”.

„Więc dlaczego przysłali ciebie?”

„Nie wiem, nie pamiętam żadnego innego funkcjonariusza”.

„Oczywiście” – zdaje się, że właśnie odpowiedziałeś na jego pytanie.

„Muszę być wróżbitą, apokaliptycznym omenem przysłanym przez moich ludzi. Wiesz, jakie niosę przesłanie?”

„Nie”.

„Lepiej nie będę go przekazywał”.

„Popieram. To zbyt mroczne”.

„Dojdzie do rozlewu krwi na niewyobrażalną skalę. Nie-wy-o-bra-żal-ną”.

„O nie, skutki będą jak najbardziej wyobrażalne. Jeśli nie wykryjemy sprawcy powieszenia, to przedsiębiorstwo portowe uzna, że sytuacja wymknęła się spod kontroli i użyje prywatnej armii – być może nawet śmigłowca bojowego – na co Związek odpowie siłą. Automatyczny ogień”.

„Miejscowe siły porządkowe rozwiązujące błahą sprawę zabójstwa nie decydują o niczym. Za to brak jej rozwiązania... może skutkować rzeczywistymi i policzalnymi konsekwencjami. Sytuacja zawsze może być gorsza. I dlatego, wróżbito, powinniśmy zająć się śledztwem”.

„Wiesz co, tak naprawdę to nie. Nie jestem wróżbitą. Nie wiem, czemu to powiedziałem”

„Dobra, dość już o tej rywalizacji. Powiedz mi coś innego”. (Zakończ).

„Tak, to rzecz pozbawiona jakiegokolwiek sensu. Zapomnijmy, że o tym wspominałem”.

Cieszy się, że zamknęliście już ten temat.

„A więc zgłosiłeś się, żeby to popsuć”.

„Tak. Uwielbiam psuć wszystkim zabawę” – odpowiada. Sprawia wrażenie zadowolonego z siebie.

„To zwykła głupota. Nie powinniśmy tracić na to czasu. Jeśli interesuje cię moje zdanie, to zapytaj mnie o to po oględzinach ofiary”.

Wypowiada się lekceważąco, ale w jego ciemnych oczach widzisz konspiratorski błysk. Gdybyś tylko wiedział, co powiedziałby on...

„Całe to...” (Przemyśl użyte określenie). „…przeciąganie liny mocno mnie martwi. Co to za głupota?”

Zakończ temat.

„Lepiej powiedz mi teraz. To chyba ważne”.

„Później” – odpowiada niewzruszonym tonem. „Masz do mnie jeszcze jakieś pytania dotyczące śledztwa?”