Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Wiesz, w czym biorę udział. W amnezji”.

„I tak lepsze to niż kretyńskie gliniarskie przepychanki”.

„»Gliniarskie przepychanki«?”

„Czysta głupota” – odpowiada porucznik, kręcąc głową.

„Właściwie to wiem już wszystko, czego na razie potrzebuję”.

„Świetnie” – porucznik kiwa głową.

„No dobrze, skoro obejrzeliśmy już miejsce zbrodni, chciałbym posłuchać o tym niby przeciąganiu liny”.

„Nazwałbyś tę sprawę tajemniczą?”

Porucznik zastanawia się chwilę nad twoim pytaniem, po czym odpowiada: „Nie, to nie jest szczególnie tajemnicza sprawa”.

„To wszystko, co chciałem wiedzieć”.

Porucznik poprawia kołnierzyk. Nie wygląda na kogoś, kto chce, aby ta sprawa była bardziej tajemnicza.

„Dlaczego nie?”

„Denat jest strażnikiem pracującym dla korporacji uwikłanej w spór pracowniczy. Nie trzeba być doloriańskim erudytą, aby połączyć ze sobą fakty. Wątpię, aby ta sprawa miała w sobie jakieś tajemnice”.

„No dobrze, więc ta sprawa zapewne nie jest tajemnicza. Ale może seksowna?”

„Jak już wiesz, sprawa ta wzbudziła duże zainteresowanie na moim komisariacie, ale prawdopodobnie nie z powodów, które masz na myśli...”

Natychmiast skończ z tym całym nudziarstwem. Wiesz, o co chodzi w sprawie!

„Może ma w tym udział jakaś młoda kobieta?”

„Tak się właśnie składa, że cała ta sprawa skupia się wokół pięknej, dziewiętnastoletniej blondynki. Do tego bogatej. Należącej do morderczego seks-kultu”.

Pełen zmęczenia ton jasno wskazuje, że porucznik zastosował sarkazm.

„...To był sarkazm, prawda?”

„Ekstremalny”.

W twojej głowie to wciąż może być sekstajemnica nie z tego świata. I mieć nawet jakiś mroczny zwrot akcji.

On ci nieomal rzuca wyzwanie, żebyś useksownił tę sprawę jakimś niespodziewanym nowym wątkiem. Nie rzucaj się w to na oślep. Przemyśl temat i weź go z zaskoczenia!

„Wcale nie musi chodzić o morderstwa. Tylko sam seks”.

„Tak się składa, że musi. To śledztwo w sprawie morderstwa. Ale odbiegliśmy od tematu”.

„Wcale nie muszą być w to zamieszane żadne kulty. Po prostu doszło do morderstwa na tle seksualnym”.

„To godne pochwały. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„O rany, serio? To mega seksowne!”

„Nie – nie naprawdę. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Och, no dobrze, w takim razie wszystko jasne”.

„Doskonale. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Jesteś pewien, że nie ma tu jakiegoś wątku seksualnego, który powinniśmy brać pod uwagę?”

„Słuszna uwaga. Martinaise słynie z okultystycznych morderczych seks-rytuałów. Zajmiemy się tym natychmiast”.

„Sprawa ta wzbudziła zainteresowanie na moim komisariacie, ale nie z powodów, które masz na myśli. Zdaje się, że chciałbyś, aby...”

„Myślałem, że może coś nie z tego świata miało udział w tej sprawie. No wiesz, coś nadnaturalnego”.

„Zapewniam, że nic takiego nie będzie miało miejsca. Wiesz dlaczego?”

Zaraz powie, że to niemożliwe.

„Jesteś pewien? Wydaje mi się, że coś się już dzieje”.

„Nie, nic takiego się nie dzieje. Bo nie jest to część...” – przerywa, wykonując dłonią precyzyjny gest – „rzeczywistości”.

Kiedy wykonuje ten gest, wygląda jak dyrygent nakazujący chórowi milczenie.

Jakież to desperacko przyziemne. Musisz trochę podkręcić tę sprawę.

Jest coś, czego porucznik nie dostrzega. Wszechświat jest zbyt irracjonalny, zbyt złożony moralnie. Powinieneś go przekonać.

„Dlaczego?”

„Bo nie jest to część...” – zaczyna, wykonując dłonią precyzyjny gest – „rzeczywistości”.

„Bo to niemożliwe, wiem. A jednak...”

„Tak. Zgadza się. Bo nie jest to część rzeczywistości”.

„Osobiście uważam, że zatargi robotnicze są bardzo tajemnicze”.

„W takim razie masz szczęście, bo trafiliśmy w sam środek dużego strajku Związku Robotników Portowych. Niewykluczone nawet, że to coś więcej niż strajk. Związek chce wyszarpnąć kawałek nie tylko Portu Przemysłowego, ale także korporacji Wild Pines...”

Czy to zatem strajk, czy pierwsze akordy robotniczego przewrotu?

„Spodziewam się, że śledztwo będzie tak dużym wyzwaniem, jak kluczenie wśród meandrów tutejszych kwestii społecznych. Ta dzielnica nie przywykła do obecności MOR-u, a Związek rzadko przecenia swoje siły, choć w tym przypadku najwyraźniej się przeliczył...”

„Chwila, to w takim razie strajk czy próba przewrotu?”

„Strajk, przewrót, rewolucja – to rozbój, niezależnie od tego, jaką nada się temu nazwę”.

Czujesz, jak coś w tobie... rośnie. Znasz to uczucie. To nabierająca kształtu OPINIA...

„Nie sądzę, żeby zmielenie kogokolwiek na paszę dla świń przyniosło jakąkolwiek korzyść. Jestem bardzo, bardzo mądry”.

„Gdy mówiłem o kluczeniu wśród meandrów kwestii społecznych, nie miałem na myśli angażowania się w nie. Powinniśmy być ostrożni. W przeciwnym razie... całe to gówno trafi nas prosto w twarz” – wyjaśnia, wskazując szybkim ruchem swoją twarz, na której miałoby wylądować rzeczone gówno.

A to za sprawą metaforycznego wiatraka.

„Masz do mnie jeszcze jakieś pytania dotyczące śledztwa?”

„Powinniśmy zmielić właścicieli na pastę, a potem nakarmić nimi świnie”.

„Powinniśmy zmielić robotników na pastę, a potem nakarmić nimi świnie”.

„Spędziłem ostatnich 20 sekund, zastanawiając się, którą ze stron należałoby zmielić na paszę dla świń. Czemu?”