Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Polityka jest uzależniająca. I niebezpieczna. Nie ma też znaczenia dla policyjnej pracy. Masz rację, opierając się temu impulsowi – ulegając mu, możesz zaszkodzić naszemu zadaniu”.

„Mam za mało informacji, żeby wiedzieć, którą ze stron należałoby zmielić na paszę dla świń. Muszę jeszcze dojrzeć do tej decyzji. Ponadto... nacjonalizm”.

Wyczuwasz, że porucznik nie mówi wszystkiego, ale polityczne tło problemu jest zbyt skomplikowane, żeby twój kruchy umysł był w stanie je obecnie pojąć. Może spróbuj jeszcze raz, kiedy poznasz więcej faktów?

„Biały mężczyzna około czterdziestki. Czego więcej trzeba?”

„Cieszę się, że się ze mną zgadzasz” – odpowiada, po czym milknie na chwilę.

Jest pozytywnie zaskoczony, że spotkał funkcjonariusza doceniającego rzeczy niekoniecznie spektakularne.

„Coś jeszcze? Wyglądasz, jakbyś chciał coś powiedzieć”.

„Znasz to uczucie, które pojawia się po tym, jak już zacznie się wypełniać krzyżówkę, ale niektóre z odpowiedzi zdają się nie pasować? Z jakiegoś powodu właśnie tak się teraz czuję...”

„A co to jest krzyżówka?”

„A, tak. Twoja przypadłość. Nieważne. Chodziło mi o to, że musimy rozwiązać łamigłówkę, ale nie mamy wszystkich elementów układanki... Jeszcze”.

„Doskonale wiem, co masz na myśli”.

„Obawiam się, że będzie z tego niełatwa łamigłówka...” – odpowiada porucznik, kiwając głową.

„Nie mam pojęcia, co masz na myśli”.

„Hmm... Być może jesteś lepszym szaradzistą ode mnie. Chodziło mi o to, że musimy rozwiązać łamigłówkę, ale nie mamy wszystkich elementów układanki... Jeszcze”.

„Wracajmy do pracy. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

Czemu 41. przysłał właśnie mnie?

Spójrz na siebie – dlatego, że jesteś porażką. Przysłali cię jako obelgę dla 57. komisariatu.

Co? Nie. To nie może być prawda.

Zastanów się tylko przez chwilę. Jesteś zniszczonym alkoholikiem, który spóźnił się na miejsce zbrodni trzy dni i ma na sobie zaplamione szczyną disco ciuchy. Nie przysłali cię tu, żebyś wygrał.

„Kim, a co jeśli mój komisariat przydzielił mnie do tej sprawy, bo jestem przegrańcem? W ramach... jakiegoś żartu”.

„Brałem to pod uwagę” – odpowiada posępnym głosem.

„A więc to prawda”.

„To byłoby niezmiernie paskudne z ich strony – i oczywiście nieprofesjonalne... Ale mam wrażenie, że mimo wszystko to mało prawdopodobne”.

„Czemu?”

„Sprawdziłem dokumenty. Ten spór o jurysdykcję – o to, kto utrzymuje porządek w Martinaise – trwa od lat trzydziestych. Jest równie stary, jak mój komisariat. I mimo upływu tylu lat wciąż nie jesteśmy w stanie dojść do porozumienia. Więc tak – myślę, że oba posterunki wolałyby wygrać”.

„Ha, czyli jesteś z nich najlepszy”.

„Jestem najlepszy w niczym”.

„Naprawdę uważasz, że byłem ich pewniakiem?”

„Pewniakiem? Nie. Ale jesteś stary. Coś sprawiło, że udało ci się przeżyć te wszystkie lata. Dopiero zaczynamy naszą współpracę, więc nie wiem jeszcze co. Ale coś w sobie masz”.

„Dlatego nie sądzę, aby wybór ciebie był żartem. A nawet jeśli, to czeka ich niespodzianka”.

Ma rację. Nie ma żadnych teorii nie do obalenia, a jedynie paranoja. Przemyślałeś nieco sprawę, a teraz już odpuść.

„Pewniakiem? Nie. Ale jesteś stary. Coś sprawiło, że udało ci się przeżyć te wszystkie lata. Nie współpracowałem z tobą jeszcze, więc nie wiem co. Ale coś w sobie masz”.

„Ale to nieprawda, tak?”

„Trudno mi powiedzieć. Jednak myślę, że to mało prawdopodobne”.

Zachowaj to dla siebie.

To, oczywiście, tylko teoria.

Cokolwiek nimi nie kierowało, nie masz najmniejszego obowiązku udowadniać, że postąpili słusznie.

Tak, to ma więcej sensu niż cokolwiek innego, co wpadło mi do głowy.

Szperasz w resztkach swojego płatu czołowego, ale nie znajdujesz żadnego przekonującego wyjaśnienia...

Bo masz najwyższe kwalifikacje? Nie, to nie brzmi sensownie...

Nie! To ma sens! Jestem wyjątkowo dobrze wykwalifikowany!

Skoro masz tak dobre kwalifikacje, to jakim cudem nie pamiętasz, dlaczego cię tu przysłano? Tak czy inaczej – nie każ porucznikowi czekać.

Głupi mózgu, nie nadaję się do niczego.

Wyglądasz na głupiego, kiedy każesz porucznikowi tak długo czekać.

„Opowiedz mi o sprawie”.

„Widzę, że za mną chodzisz”.

„Słucham?”

„Zjeżdżaj. Burzysz mi styl”.

„Szczerze mówiąc, detektywie, sprawiasz wrażenie niepoczytalnego. Nie mogę pozwolić, byś działał bez ścisłego nadzoru. W normalnych okolicznościach moim obowiązkiem byłoby powiadomienie o tym twoich przełożonych. Potraktuj to, że tego nie zrobiłem, jako gest dobrej woli w imię współpracy między naszymi komisariatami”.

Porucznik uważa, że jesteś jakimś niepoczytalnym, wymagającym stałego nadzoru wrakiem, ale nie musisz go słuchać. Możesz go spokojnie lekceważyć.

„Ale co jeśli potrzebny mi czas dla siebie?”

„Czas dla siebie?” – porucznik rozważa to przez chwilę. „To policyjne dochodzenie, a nie podróż do samopoznania. Masz do swojej dyspozycji wolne wieczory”.

„W porządku, na troskę o siebie znajdę czas po godzinach pracy”.

„Wspaniale” – stwierdza. „Nie chcielibyśmy, by twój tryb życia wchodził w drogę dochodzeniu”.

Porucznik jest przekonany, że troska o siebie to innymi słowy nihilistyczne chlanie na umór.

A nie ma racji?

„W porządku”.

„Z drugiej strony, może potrzebuję, żeby ktoś mi czasem zburzył trochę styl...”

„Możliwe” – kiwa głową. „Nie można pozwolić, żeby styl przeszkadzał w pracy”.

Porucznik jest przekonany, że styl to innymi słowy nihilistyczne chlanie na umór.