Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie musisz mnie nadzorować, Kim”.

„Tak się składa, że muszę, detektywie”.

„Wiem, czym jest MOR”.

„To dobrze”.

„Czym jest MOR?”

„To my. Milicja Obywatelska Revacholu”.

MOR, Milicja Obywatelska Revacholu, to siły policyjne, których jesteś członkiem. Samorzutnie zorganizowane służby rozjemcze okupowanego miasta Revachol. MOR działa na granicy prawa, lecz jego autorytet rzadko bywa kwestionowany. Niezły byłby wstyd, jakbyś tego nie wiedział, co?

„Nic, tak tylko zauważyłem”.

„Masz...” – przerywa, by znaleźć odpowiednie słowa – „charakterystyczny chód. Gdybym szedł przed tobą, z pewnością byśmy na siebie wpadli”.

„Jak to charakterystyczny?”

„Mam nadzieję, że nie zrozumiesz tego opacznie, to tylko ogólna obserwacja. Na 57. nazywamy to jamrockim szuraniem. Oficerowie z 41. komisariatu mają w zwyczaju poruszać się odrobinę nieobliczalnie”.

„Czemu tak?”

„Podobno jest to specjalna technika przeczesywania miejsca zbrodni opracowana przez jednego z waszych poruczników na potrzeby gromadzenia dowodów. Jest chaotyczna, ale dokładna. Faworyzuje pojemniki”.

Tak, ale w pojemnikach są rzeczy. Błyszczące rzeczy. Ciekawe.

„Żartujesz sobie? Czemu pojemniki?”

„Nie wiem. Bo w pojemnikach... jest zawartość? To tylko moje domysły. Powinniśmy się zająć śledztwem”.

Powielanie bzdurnych, międzykomisariatowych stereotypów to nie jego oeuvre. Żałuje, że o tym wspomniał.

„No dobrze”.

Po prostu kiwa głową.

„To jakiś rasizm. Nie faworyzuję pojemników”.

„Na pewno masz rację. To tylko głupie międzykomisariatowe uprzedzenia. Tak się domyślam... Powinniśmy zająć się śledztwem”.

Zakończ temat.

„A jeśli sam chciałbym się zająć tym śledztwem?”

„Detektywie, jeśli mogę być szczery, to sprawiasz wrażenie niepoczytalnego. Masz problemy z pamięcią, zapodziałeś swoją odznakę. Nie możesz działać w imieniu MOR-u bez nadzoru do chwili, aż odzyskasz pełnię władz umysłowych”.

Ach, więc jesteś niepoczytalnym, wymagającym stałego nadzoru wrakiem? Nie musisz tolerować tej demonstracji władzy, możesz być nieposłuszny!

„Detektywie, jeśli mogę być szczery, to sprawiasz wrażenie niepoczytalnego. Masz problemy z pamięcią. Nie możesz działać w imieniu MOR-u bez nadzoru do chwili, aż odzyskasz pełnię władz umysłowych”.

„Nieważne”. [Odejdź].

Przekonaj Kima, że sprawa ma swoją seksowną, mroczną tajemnicę.

A jeśli ty to zrobiłeś?

Ale... co? Powiesiłem człowieka?

Tak, ty go zabiłeś. A potem, jak zaplanowałeś wcześniej, zatopiłeś wspomnienie w wódzie...

Nie chodzi nawet o to, że byłeś przerażony. Po prostu zaskoczyła cię własna odwaga!

Zapomnienie było tylko kwestią wygody. Bardzo sprytnie!

Może dlatego czujesz taką pustkę w sercu. Zrobiłeś coś potwornego i nie umiesz nawet się do tego przyznać przed samym sobą...

Jesteś pewien, że miałbyś siłę, żeby załatwić zaprawionego najemnika? Nie jesteś w najlepszej formie.

Może zrobiłeś to dla Związku? Twoje przekonania polityczne dały ci siłę i odwagę potrzebne do pokonania tak silnego przeciwnika.

Zachowaj to dla siebie. To ciężar, który musisz dźwigać sam.

„Kim... myślę, że to ja mogę być mordercą. Zabiłem człowieka i zmusiłem sam siebie, żeby o tym zapomnieć”.

Co za bzdura. [Odrzuć tę myśl].

Ale co? Nie pamiętam nawet, jaki jest przedmiot sprawy. O co chodziło...?

To, rzecz jasna, morderstwo. Nie może być inaczej. I to ty się go dopuściłeś. A potem, przerażony własnymi czynami, utopiłeś pamięć o nich w morzu wódy...

Nie chodzi nawet o to, że byłeś przerażony. Po prostu zaskoczyła cię własna odwaga!

Zapomnienie było tylko kwestią wygody. Bardzo sprytnie!

Może dlatego czujesz taką pustkę w sercu. Zrobiłeś coś potwornego i nie umiesz nawet się do tego przyznać przed samym sobą...

Może zrobiłeś to dla Związku? Twoje przekonania polityczne zainspirowały cię do aktu wielkiej przemocy.

Uderzają cię tylko rzeczy banalne. W głębi serca jesteś niezwykle banalnym człowiekiem o bardzo małej duszy.

Powinieneś się jej wstydzić. Nie dziwne, że ta miękka nie chce mieć z nią nic do czynienia. Słusznie cię porzuciła...

„Nie ruszaj się przez moment...” (Spróbuj powąchać Kima).

Porucznik sztywnieje i sprawia wrażenie skrępowanego, gdy nachylasz się i wąchasz go tuż nad łopatką...

Porucznik jest w sprawie osobistej higieny dokładny niczym kot. A mimo to z zakamarków jego kurtki czujesz zastarzały, kwaśny zapach uwalanych smarem szmat, oleju do skrzyń biegów i klocków hamulcowych.

Zaraz, zaraz. Jest tam coś jeszcze. Coś, od czego twoje receptory GABA dostają gorączki.

Woda po goleniu porucznika. Pospolita marka z drogerii. Silne nuty jodłowych igieł.

Ale jaki ideologiczny obraz malują te zapachy? Trudno powiedzieć...

„Mogę ci w czymś pomóc, detektywie?”

„Zastanawiałem się tylko, jakiej marki wody po goleniu używasz”.

„To nic wyszukanego, zwykła Taiga Super Special...”

„Ale lubię, jak mnie poszczypuje. To jedyna rzecz w goleniu, która sprawia mi przyjemność”.

„Czy chcesz omówić ze mną coś jeszcze?”

„Myślisz, żeby... no wiesz...?” – pyta, wykonując w pobliżu swojego policzka charakterystyczny ruch niewidzialną brzytwą.

„Pozbyć się tych pekaesów? Mowy nie ma”.