Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Ale wiesz, kto mógłby? Pan Villedrouin – ten ee... dżentelmen, którego niepotrzebnie zraziłeś do siebie w apartamentach...”

„Gdybym chciał nawiązać kontakt z Koalicją, to zacząłbym od przeproszenia go. Ale wcześniej powinieneś porozmawiać z jego młodym towarzyszem”.

„Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Ale wiesz, kto mógłby? Pan Villedrouin – ten ee... dżentelmen, którego spotkałeś w apartamencie tego młodego człowieka...”

„Gdybym chciał nawiązać kontakt z Koalicją, to zacząłbym od odnalezienia go. Ale wcześniej powinieneś porozmawiać z jego młodym towarzyszem”.

„Ale wiesz, kto mógłby? Pan Heidelstam – ten dżentelmen z... charakterystycznym sposobem mówienia, którego poznaliśmy w pobliżu budynku Felda”.

„Jeśli myślisz o tym poważnie, to powinieneś mieć oko na przedstawicieli Koalicji, na których możemy się przypadkowo natknąć”.

„Tak, dokładnie”.

„Fascynujące. A ja wierzyłem, że twój niedawny zwrot ku moralizmowi był tylko pustą pozą”.

(Rozłóż szeroko ręce) „Za tę całą sytuację”.

(Wskaż na siebie). „Za katastrofę, jaką jest moje życie”.

„Ale czy to nie jest twoje zadanie?”

„Nie, nie, chodziło mi raczej o la responsabilité. No wiesz, taką odpowiedzialność, którą się komuś przydziela”.

„Nie mogę zrezygnować z narkotyków. Przecież dopiero co się od nich uzależniłem!”

„O, nie zrezygnuję z picia. To dzięki niemu jestem, gdzie jestem!”

„Moim zdaniem najwyższa pora, abyś ograniczył palenie. Sprawiasz wrażenie, jakby ci życie było niemiłe. To dość niepokojące”.

„Moim zdaniem najwyższa pora, abyś zrezygnował z ulicznych narkotyków, których nadużywasz. Nie pomagają ci w rozwiązaniu tej sprawy”.

„Moim zdaniem najwyższa pora, abyś zrezygnował z tych frywolnych pobocznych zajęć i skupił całą swoją energię na naszym śledztwie”.

„Dobrze. W takim razie myślimy podobnie”.

„Mówiąc szczerze, detektywie, też zamierzałem poruszyć z tobą ten temat”.

„Nie porozmawiamy o butach, które mam na sobie?”

„W porządku, porozmawiajmy o tym. Ukradłeś te buty” – odpowiada, przyglądając się lśniącemu technologicznemu obuwiu, które masz na stopach.

„Gratulacje. To musiało wymagać olbrzymiego, skoordynowanego wysiłku. Znacznej pomysłowości. I wyczucia czasu. A teraz muszę to zgłosić i trafisz za kratki”.

O nie, jesteś policjantem, nie możesz iść do więzienia...

SKŁAM! SKŁAM, ŻEBY SIĘ WYWINĄĆ!

„Naprawdę?”

„To był żart, niestety. Nie mogę nic zrobić w kwestii twojej bezprawnej działalności” – wzdycha. „Co się stało, to się nie odstanie. Wracajmy do naszego śledztwa”.

Nie obchodzi mnie twoja wariacka kradzież – myśli porucznik i odwraca wzrok od butów. Ale wiedz: jeśli ktoś mnie spyta, to tak, doniosę na ciebie.

„Żartujesz sobie”.

„Czyżby?” – pyta, unosząc brew. „Masz jakieś pytania związane z naszą pracą?”

„Proszę, nie, ja tylko...”

„To są inne buty. Tak mi się spodobały, że kupiłem parę dla siebie”.

„Jasne” – kiwa głową. „Masz jakieś pytania związane z naszą pracą?”

„Kiedy cię nie było, dowiedziałem się, czym jest szarota”.

„Wspaniale” – odpowiada bez cienia zaskoczenia. „I do czego doszedłeś?”

„Myślę, że jest przerażająca”.

„Więc miałem rację, oszczędzając ci tego, prawda?” – uśmiecha się przez chwilę. „Tak czy inaczej, szarota nie jest bardziej przerażająca niż dajmy na to woda. Albo śmierć. Czy to, że tkwimy za naszymi oczami, uwięzieni na całą wieczność...” – odpowiada, rozglądając się wokół w nagłym zamyśleniu.

„Wybacz. Tego typu obszerne tematy nie są moją specjalnością. Sprawiasz wrażenie stabilnego. Tak trzymaj. Masz jeszcze jakieś pytania, czy możemy brać się do roboty?”

„Że jak dla mnie to wszystko jest okej”.

„Miło mi to słyszeć. Cieszę się, że jesteś stabilny” – kiwa głową z aprobatą. „Masz jeszcze jakieś pytania czy możemy brać się do roboty?”

„Wydaje się nierealna”.

„To wszystko wydaje się nierzeczywiste, detektywie. Prawda jest jednak taka, że szarota nie jest mniej rzeczywista niż dajmy na to woda. Albo śmierć. Czy to, że tkwimy za naszymi oczami, między naszymi własnymi uszami, rozmawiając...” – odpowiada, rozglądając się wokół w nagłym zamyśleniu.

„Chwila no, nie jesteś zaskoczony?”

„Przecież nie mogę powstrzymać dorosłego mężczyzny przed poznaniem podstawowych geograficznych i entroponetycznych cech naszego świata, prawda?”

Może nie powinienem był próbować – myśli.

Być może byłem nadopiekuńczy – oto insynuacja.

„Gdzie my jesteśmy, poruczniku Kitsuragi?”

„W Elizjum” – odpowiada. „Za naszymi oczami. Jak wszystkie istoty ludzkie, detektywie” – rozgląda się i wzdycha. „Świat jest tym, czym jest. Cieszę się, że jesteś stabilny. Tak trzymać”.

„Masz jeszcze jakieś pytania czy możemy brać się do roboty?”

„Opowiedz mi jeszcze raz o sprawie”.

„Co chcesz wiedzieć?”

„Możemy jeszcze raz podsumować wstępne informacje?”

„Masz na myśli odprawę? Chcesz, abym ponownie streścił ci, co już wiemy?”

„Nie. Będę improwizował”.

„Improwizacja jest zbędna. Jeśli nie przekazano ci szczegółów sprawy, to nie szkodzi. Znam podstawowe fakty”.

„Trzy dni temu Biuro Zgłoszeń MOR-u otrzymało raport dotyczący strażnika powieszonego w Martinaise. Anonimowy rozmówca doniósł o zwłokach na tyłach hostelo-baru Whirling-in-Rags. Denat wisiał tam cztery dni – nikt nie przybył, by zbadać tę sprawę...”

„W tym czasie ofiara została pozbawiona rzeczy osobistych. Zgłaszający nie zidentyfikował denata, ale użył słowa lincz. W okolicy tej trwa spór między miejscowymi pracownikami portu a firmą logistyczną o nazwie Wild Pines. Powiedziano mi, abyśmy potraktowali ten zgon jako element tego konfliktu”.

„Dlaczego nie wiedzieliśmy nic o zgłaszającym?”

„Osoba ta – prawdopodobnie Klaasje – nie przedstawiła się. Jej głos został zmieniony za pomocą jakiegoś urządzenia. Biuro nie było w stanie ustalić ani jej wieku, ani płci”.

„Po co się tak ukrywać?”