Rozmowa · Kim Kitsuragi

Twoi bracia cię porzucili.

„Co jest takiego wyjątkowego w Martinaise?”

„Martinaise? Nic. Zwykła kałuża u wylotu ściekowej rury. To miejsce nikogo nie obchodzi – jedyne, co ich obchodzi, to rywalizacja. Większość moich kolegów nie wie nawet, jak tu dojechać. Dla nich wszystko na północ od rozjazdu nie istnieje”.

Dopada cię dreszcz. Czyżby kolejny efekt zatrucia etanolem? Czujesz się niczym szeleszczący gdzieś daleko, pod turbiną, liść na wietrze. Czterdziesty pierwszy i pięćdziesiąty siódmy... Porucznik ma rację. Nie chodzi o to, komu przypadnie to, co na północy, a o to, komu nie przypadnie.

„Nie wiem czemu, ale myślałem, że masz sto cztery rozwiązane sprawy”.

„No cóż, tylko technicznie rzecz biorąc” – wyjaśnia porucznik z zakłopotaniem. „Oficjalny rejestrator statystyk znany jest z podwójnego zliczania morderstw z samobójstwem”.

Często wykorzystywana sztuczka służąca do poprawy statystyk komisariatu.

„Bądźmy szczerzy: 102 to żałosna liczba. Bardzo mała”.

„Nie powiedziałbym. Przydzielają mi mało spraw, ale to nieistotne...”

Nie czuje się w najmniejszym stopniu urażony. Chce tylko, żebyś wiedział, że liczba przydzielanych mu spraw powinna być o wiele większa.

„Jestem wystarczająco dobry, by zająć się tą sprawą. Nie jestem tu, by rywalizować. Jestem tu, bo muszę. Moi koledzy – zwłaszcza sierżanci – zrobiliby z tego miejsca zbrodni cyrk”.

„Czyli wciąż jesteś dobrym gliną, tak?”

„Ciekawe, co to o mnie mówi. Że przysłał mnie mój komisariat”.

„Hmm...” – porucznik unosi brew, uznając zapewne, że odpowiedź najlepiej pozostawić tobie.

Ewidentnie sformułował już w tej sprawie własną hipotezę.

Powiedz mu. Powiedz, czemu przysłali ciebie.

Widzisz, to wszystko jest częścią wielkiego planu.

„Przysłano mnie, żebym dał ci lekcję stylu”.

„W porządku” – odpowiada, robiąc krok w tył. „Wystylizuj mnie”.

Nie sposób stwierdzić, czy mówi poważnie, czy żartuje.

Ten gość ma mocną, niezłomną, pozbawioną zniecierpliwienia posturę. Lata bycia sobą sprawiły, że napięcie ustąpiło w nim miejsca gotowości. Czuje się doskonale w stroju, który zapewne został obmyślony z dużą dozą subtelności. Czy ty go w ogóle masz czego nauczyć?

(Wskaż na siebie). „Tak właśnie wygląda współczesny gliniarz”.

„Może dwadzieścia lat temu, gdy nastało Nowe. Nowoczesny glina wyglądał tak właśnie wtedy”.

Ma na myśli Nowe, trzecią dekadę bieżącego stulecia. Dziesięciolecie disco, dekadencji i zwycięstwa demokratycznej ekonomii wolnorynkowej nad jej krytykami.

„Masz do mnie jeszcze jakieś pytania dotyczące rywalizacji? Jeśli nie, to powinniśmy zająć się śledztwem”.

(Rozluźnij ramiona). „Powinieneś trochę odpuścić. Potrzeba ci więcej luzu”.

„Nie, nie potrzebuję. Może kiedyś. Aktualnie wystarczą mi proste ubrania. Tobie zresztą chyba też” – odpowiada, kiwając w twoim kierunku głową. „A teraz...”

„Wszystko od stóp do głów jest tip-top, ale potrzebujesz czapki patrolowej”.

„Nie potrzebuję czapki patrolowej”.

„No dobra, może nie potrzebujesz pomarańczowej czapki patrolowej. Niech no wymyślę coś innego”.

Czeka.

„Pomarańczowa czapka patrolowa. Nic innego nie przychodzi mi do głowy”.

„Wiem, że to nieintuicyjne, ale zaufaj mi”.

Zastanawia się chwilę i odpiera: „No dobrze, może rzeczywiście jej potrzebuję”.

„Pomarańczowej czapki patrolowej. Potrzebujesz”.

„Wniosek może być tylko jeden: jestem najlepszy. Jestem maszyną do rozwiązywania spraw przysłaną, aby cię przewyższyć pod każdym możliwym względem”.

„Dobry żart”.

Tak naprawdę nie uważa, żeby to był dobry żart.

„No dobra, to był kiepski żart. Ale eleganckie gliniarskie starcie to byłoby coś, nie uważasz?”

„Jeśli pomoże ci to w pracy, to jasne. Możesz traktować to śledztwo jako rywalizację. Ale nie oczekuj tego ode mnie. A teraz...”

„Oczywiście, że to żart, tylko na mnie patrz! Jak miałbym z tobą rywalizować? Masz pewnie furę rozwiązanych spraw”.

„Nie ma ich aż tak wiele. Jestem pewny, że rozwiązałeś znacznie więcej spraw. A teraz...”

Dziwne, ale nie jest to litość. Nie przyszłoby mu do głowy litować się nad innym funkcjonariuszem. Naprawdę zdaje się sądzić, że rozwiązałeś wiele spraw. Może nawet więcej niż on.

„Żart, rzecz jasna. Możesz być pewien, że nie zamierzam z tobą rywalizować”.

„Dobrze, że odłożyliśmy to na bok”.

„Tak, żart. Tak naprawdę upokorzę i przewyższę cię w jedynie umiarkowanym stopniu”.

„Och! Doprawdy?” – stawia kołnierz swojej kurtki i mruży oczy. „W takim razie ci w tym pomogę. A teraz...”

Sprawiło to jednak, że wbrew własnej woli zaczął myśleć o tobie nieco gorzej.

„Mam pewnie jakąś niewiarygodną liczbę zastrzeleń”.

„Z pewnością”.

„Będę korzystał z zabójczych metod z najwyższą ostrożnością i precyzją”.

„Dobrze, że znalazłeś swoją broń. Teraz już wiem, dlaczego przysłali akurat ciebie”.

„Jeśli znajdziesz swoją broń”.

„Za to ja – jak każdy normalny policjant – mam nadzieję, że nie będę musiał używać swojej służbowej broni”.

„O, zgadzasz się ze mną?”

„41. słynie z tego, że zabija ludzi. Często”.

Ani tego nie pochwala, ani nie potępia. A jednak w jego słowach kryje się coś jeszcze, czego nie umiesz za bardzo uchwycić.

„Masz rację. Jestem superdrapieżnikiem. A że spuścili mnie ze smyczy... to zrobi się bardzo brutalnie”.

„Niech przyczyna, dla której mnie przysłano, pozostanie nieokreślona”.

Cisza trwa.