Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Musimy już tylko zabrać go z tej wyspy” – na jego twarzy pojawia się uśmieszek. „Naprawdę nam się udało...”

„Tak, aż nie do wiary, co?”

Uśmiecha się. „Powinieneś być z siebie dumny. Do dzieła – kończmy to”.

„Zanim sobie pogratulujemy, musimy go zabrać”.

„Myślisz, że to zrobił?”

Kiwa głową. „Od zera do tego w jeden dzień...” – na jego twarzy pojawia się uśmieszek. – „Bardzo dobrze. Teraz musi tylko przyznać się do winy, a później może będzie trzeba poszukać porządnego motywu”.

„Próbuję nakłonić go do przyznania się...”

„Tak, tak trzymać – to powinien być nasz priorytet”.

„Dobrze, do dzieła”. (Zakończ).

„Pamiętaj” – mówi szeptem porucznik. „On chce się przyznać, ale nie chce nam pomóc. Musimy sprawiać wrażenie, że wszystko już wiemy”.

W jego głosie da się wyczuć podekscytowanie. Podoba mu się to w nim. I to bardzo. Ale jest coś jeszcze...

Uważa, że dezerter ma wiedzę nie tylko o tej jednej sprawie. Czterdzieści cztery lata...

„Myślisz, że wie coś więcej? Niż tylko temat tej sprawy?”

„O tak...” – kiwa głową. „I od bardzo dawna z nikim nie rozmawiał. Jeśli skłonimy go do mówienia, to kto wie, czego się od niego dowiemy...”

Poklep go po plecach. [Odejdź].

„Pamiętaj” – mówi szeptem porucznik. „On chce się przyznać, ale nie chce nam pomóc. Musimy sprawiać wrażenie, że wszystko już wiemy”.

„Jak twoim zdaniem idzie przesłuchanie?”

„Dobrze” – kiwa głową. „Bardzo dobrze nam idzie. On chce się przyznać – widzę to. Musimy go tylko odrobinę bardziej przycisnąć – im więcej na niego mamy, tym bliżej jesteśmy do przyznania się do winy...”

Słyszysz to? Uważa, że jesteście tak blisko...

„Jak mogę go podejść, żeby zaczął mówić?”

„On jest komunardem. Ofiara była najemnikiem. Powinniśmy wrócić do tematu polityki. Możesz mu nawet powiedzieć, że znamy już motyw”.

„Co pominąłem? Czego nie zrobiłem?”

„Poza tym, broń” – uśmiecha się bardzo uprzejmie. „Powinniśmy omówić ją w jego obecności. Zrobić z tego przedstawienie”.

Właśnie tak! Zróbmy z tych oględzin arcydzieło!

„Do głowy przychodzi mi jedna rzecz: broń” – uśmiecha się bardzo uprzejmie. „Powinniśmy omówić ją w jego obecności. Zrobić z tego przedstawienie”.

„Balistyka. Przyciśnij go w tym temacie przez minutę czy dwie – możemy raz jeszcze rozejrzeć się w tym jego gniazdku z materacem” – wskazuje głową na południowy wschód od wieży. „Balistyka zawsze robi wrażenie na takich wojskowych typach”.

To nie musi być coś, co się obroni w sądzie. Ustal tylko, skąd było widać cel, a resztę zrobi sam.

„Balistyka. Przyciśnij go w tym temacie przez minutę czy dwie – możemy raz jeszcze rozejrzeć się po wyspie w poszukiwaniu gniazda snajpera” – patrzy na małą wieżę na wybrzeżu. „Moim zdaniem powinniśmy sprawdzić jego stanowisko”.

„Policzkuję się, żeby wpaść na jakieś pomysły!”

„Tak, widzę. Ale nie oceniam”.