Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Ktoś próbował wyegzorcyzmować klątwę za pomocą technologii?”

„Nie, to nie to. Według mnie...” – porucznik cofa się o krok, składając dłonie w piramidkę.

Jak gdyby był gotów wygłosić pieczołowicie rozpracowaną tezę.

„To mi wygląda na jedną z tych popularnych papierowych gier fabularnych – tylko ci ludzie próbowali ją zautomatyzować. Żeby działała na radiokomputerach”.

„A mówiąc »ci ludzie« mam na myśli pracowników Soony – firmy tworzącej radiogrę »Forteca Katastrof«”.

Absolutne szaleństwo – myśli. I jest to komplement.

„Jak myślisz, co stało się z tą firmą?”

„Nie mam pojęcia... Przestali uzupełniać harmonogram na tablicy”.

„I to była gra fabularna?”

„W rzeczy samej. Dowodzą tego ci welkini” – wskazuje tablicę. „Miłośnicy gier fabularnych uwielbiają takie rzeczy. Świat wygląda na zmodyfikowaną wersję gry planszowej Wirrâl... z dorzuconą śmiercią termiczną”.

Ale czadowa sprawa! Ktoś powinien natychmiast dać im miliony reáli. Ta gra jest za dobra, żeby pozostała nieukończona.

„Ktoś już robił takie rzeczy?”

„O ile wiem, to nie. Zautomatyzowane gry powstają w Graadzie, Messynie, Königsteinie... No wiesz – w miejscach z rozwiniętym przemysłem”.

Ale nie wśród ruin Zachodniego Revacholu.

„Ale nie wydaje mi się, aby ktokolwiek próbował stworzyć grę międzyisolarną. Po prostu nie mamy odpowiedniej technologii”.

„Jak oni zamierzali to zrobić?”

„Za pomocą stacji zgłoszeniowych” – wskazuje głową kominek. „Żaden z graczy nie musi być tu obecny fizycznie... W rozgrywce wziąć może udział dowolna osoba na świecie posiadająca dwukierunkowe radio”.

„Oprócz tego jest też Częstotliwość Mistrza Gry nasłuchująca mniejszych stacji zgłoszeniowych. Zdaje się, że chodziło o koordynację opowieści. System ten działał jak swego rodzaju mistrz ceremonii”.

Jego fascynacja zastąpiła na jakiś czas wszelkie zmartwienia. Odrobinę się w to wciągnął.

Koordynacja tylu rozgrywek wymagałaby całej masy operatorów, podzielonych być może między podczęstotliwości.

„O raju”. (Zakończ).

„W rzeczy samej. To ambitny projekt. Oderwany od rzeczywistości, ale...” – porucznik przechyla głowę i zamyśla się.

„Wiara, że mogli coś takiego zrobić, zakrawa na szaleństwo”.

„Tak – zwłaszcza tutaj” – odpowiada, rozglądając się po opuszczonym pomieszczeniu. W rurach coś wyje, a przed twoimi stopami przebiega szczur.

„W porządku” – podsumowuje. „Ruszajmy”.

„Dopadła ich klątwa, nie widzę innego wyjaśnienia”.

„A tak, przekleństwo złych praktyk biznesowych...” – odpowiada, rozglądając się po opuszczonym pomieszczeniu. W rurach coś wyje, a środkiem podłogi przebiega szczur.

„Mamy jakieś pieniądze? Dajmy im więcej forsy, żeby mogli ją dokończyć i rozwinąć”.

Porucznik uśmiecha się półgębkiem. „Obawiam się, że na to jest już za późno” – odpowiada, rozglądając się po opuszczonym pomieszczeniu. W rurach coś wyje, a środkiem podłogi przebiega szczur.

„To była zwykła zagrywka na wyciągnięcie pieniędzy z kieszeni inwestorów”.

„Nie sądzę. Myślę, że szczerze w to wierzyli...” – odpowiada, rozglądając się po opuszczonym pomieszczeniu. W rurach coś wyje, a środkiem podłogi przebiega szczur.

„Świat jest zimny i samotny. Ta gra dałaby mu towarzystwo. Dokończmy ją”.

„To jasne – mamy tu pozostałości po studiu gry radiowej Soony, »Fortecy Katastrof«”.

„Tak, zorientowałem się” – porucznik przenosi ciężar ciała z nogi na nogę. „Pytałem o to, co próbowali osiągnąć za pomocą tej przeklętej gry...”

„Jakie były ich ambicje? Ten sprzęt wygląda na bardzo zaawansowany”.

Czuje szacunek wobec tego nieudanego przedsięwzięcia. I zaciekawienie.

Ma rację. To nie było jakieś babcine studio gier. Zupełnie inny poziom.

„Nie wiem. Nie jestem artystą”.

„No cóż, według mnie...” – porucznik cofa się o krok, składając dłonie w piramidkę.

Jak gdyby był gotów wygłosić pieczołowicie rozpracowaną tezę.

„To mi wygląda na jedną z tych popularnych papierowych gier fabularnych – tylko ci ludzie próbowali ją zautomatyzować. Żeby działała na radiokomputerach”.

Absolutne szaleństwo – myśli. I jest to komplement.

„Masz rację, to nie jest byle gra fabularna. Próbowali ją zrobić na radiokomputery”.

„Zgadza się! To absolutne szaleństwo – zautomatyzowana gra fabularna”.

A słowa szaleństwo nie zwykłem używać pochopnie – myśli.

To o wiele za dużo dla twojego małego policyjnego rozumku.

„To chyba jakiś tajny punkt kontrwywiadowczy”.

„To po prostu resztki firmy po bankructwie. Pytanie tylko, co oni tu, co cholery, robili?”

„Tak, to jest pytanie...” – porucznik cofa się o krok, składając dłonie w piramidkę.

„Nie czas na to. Ruszajmy dalej”. [Odejdź].

„Jasne”.

„O co według ciebie chodzi z tym radiokomputerem, tablicą i kominkiem?”