Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mówisz poważnie?” – pyta porucznik, a jego twarz nagle poważnieje.

„Od jak dawna nie żyje? Zidentyfikowałeś go? Przeszukałeś mu kieszenie? Czy wciąż tam leży?”

„Łoł, ale spokojnie... Nic jeszcze nie zrobiłem, chciałem ci najpierw powiedzieć”.

Porucznik kiwa głową w zamyśleniu. „Widzę dwie możliwości. Albo zajmiemy się tą sprawą, albo zgłosimy ją na komisariat i zostawimy jej rozwiązanie naszym kolegom”.

„Jeśli weźmiemy tę sprawę, to będziemy musieli zidentyfikować denata i zająć się zwłokami. Mogę zawieźć je do kostnicy sam, ale możemy też poprosić o pomoc chłopaków Hardiego”.

„Zaraz, a sekcja polowa?”

„Polowa autopsja nie jest konieczna, gdy nie ma podejrzeń działania osób trzecich – a to mi wygląda na zwykły wypadek”.

„Zapiszmy w raporcie »uraz głowy« i na tym poprzestańmy. Zaoszczędzi nam to co najmniej dwie godziny zbędnej pracy”.

„Masz rację. Nie widzę tu nic, co by wskazywało na popełnienie przestępstwa. Poprzestańmy na tym”.

„Dobra decyzja”.

„Tak, ale... czy to nie jest trochę niedbałe?”

„Możliwe, ale nie mamy zbyt wiele czasu i zasobów, które moglibyśmy poświęcić tej sprawie. Jeśli jednak chcesz się nią zająć, to proszę bardzo”.

„Zostawmy tę sprawę komisariatowi. Nie chcę marnować na nią czasu”.

„W porządku. Na komisariacie będą chcieli, abyśmy podali szczegóły. Zanim wrócimy do mojej kineemy, aby się z nimi skontaktować, upewnijmy się, że niczego tu nie przeoczyliśmy”.

„Chciałbym, żebyśmy rozwiązali tę sprawę zupełnie sami”.

„W porządku. Mimo to wciąż musimy skontaktować się z komisariatem, aby dać im znać, że bierzemy dodatkową sprawę i że mogą zabrać zwłoki”.

„Powinniśmy też skontaktować się z biblioteką w Jamrock i sprawdzić, czy uda nam się dowiedzieć czegoś o tej Billie Méjean”.

„Upewnijmy się najpierw, że niczego nie przeoczyliśmy – zwłaszcza informacji, które mogą nam pomóc w identyfikacji zwłok”.

„Znalazłem mu w kieszeni kartę z Biblioteki Publicznej w Jamrock wydaną na nazwisko Billie Méjean. Ciało wciąż tam leży”.

„Świetnie, powinniśmy skontaktować się z biblioteką – może uzyskamy dzięki temu jakiś trop. Oczywiście, jeśli postanowimy zająć się tą sprawą”.

„Wzięcie tej sprawy oznaczałyby, że musimy zidentyfikować denata i zająć się zwłokami. Mogę zawieźć je do kostnicy sam, ale możemy też poprosić o pomoc chłopaków Hardiego”.

„Ale jeśli uznasz, że byłoby z tym wszystkim zbyt wiele zachodu, to możemy też zgłosić tę sprawę na komisariacie i zostawić jej rozwiązanie naszym kolegom”.

„Znalazłem mu w kieszeni kartę biblioteczną, ale jeszcze jej nie oglądałem. Ciało wciąż tam leży”.