Rozmowa · Trup robotniczy

„Ale masz rację, nie wyciągajmy pochopnych wniosków. Na razie wiemy, że jest niezidentyfikowanym mężczyzną w średnim wieku, który został znaleziony martwy na promenadzie w Martinaise”.

„Wygląda jak ja. Też mogłem tak skończyć. Martwy na jakiejś pustej promenadzie z butelką leżącą obok mojego trupa”.

„No cóż, przynajmniej nie jesteś żonaty” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i szare.

A jeśli jesteś...?

Ślubowałeś wierność butelce, to na pewno.

To omen, znak z nieba. Że nie powinieneś już nigdy wracać do picia.

[Odejdź].

Przyjrzyj się ubraniu mężczyzny.

Ma ubłocone buty, beżowe spodnie i starą, skórzaną kurtkę z jasnoniebieską podszewką. Na piersi ma ślady po sosie z kebaba.

Skórzana kurtka dobrze na nim leży. Musiała być uszyta na miarę.

Czadowa skórzana kurtka z niebieską podszewką? O nie, to brzmi przerażająco znajomo...

Przeszukaj mu kieszenie.

W przemokniętych kieszeniach zostały mu już tylko nasiona słonecznika. Kartę biblioteczną zabrałeś.

„Powinniśmy jeszcze raz rzucić okiem na tę znalezioną przy nim kartę biblioteczną” – stwierdza porucznik, prostując się.

„Dobrze, jak już tu skończymy, powinniśmy przyjrzeć się tej karcie bibliotecznej”.

Znajdujesz kilka nasion słonecznika i przemoczoną przez deszcz, złożoną na pół kartę biblioteczną. Kurtka jest przesiąknięta wodą i wydaje się ciężka.

Przyjrzyj się samemu mężczyźnie.

Mężczyzna wpadł nogą w dziurę w promenadzie i uderzył głową o metalową ławkę. Czarne włosy ma posklejane zakrzepłą krwią. Kończyna ciągle zwisa bezwładnie po drugiej stronie.

Trzeba być mocno upojonym, żeby tak bezwładnie upaść. Spożyć dobrze ponad litr czystego etanolu. Trzy butelki wina albo półtorej butelki wódki?

A może było po prostu ciemno?

Kiedy te deski zrobią się naprawdę śliskie, nawet trzeźwy człowiek miałby problem z utrzymaniem równowagi.

Przyjrzyj się jego twarzy.

Wyraz twarzy ma beznamiętny jak morze wokół; na wąsach osiadły mu krople wody. Wejrzenie jego pustych i szeroko otwartych oczu budzi strach.

Wzrost: 170-175 cm. Kręcone włosy, krępa budowa ciała. Wiek: około 50-60 lat.

Kiedy umierał, był zdezorientowany. I zapewne sam. Kompletnie zaskoczony paskudną niespodzianką, jaka go spotkała.

Miał właśnie wracać do domu. Pierwszy krok tej drogi okazał się też ostatnim.

Obecność gumy do żucia również zdawałaby się potwierdzać tę tezę.

Paskudny upadek. Może na zewnątrz było ciemno? W nocy tu jest jak na polu minowym.

„Co z nim zrobimy?”

„Widzę dwie możliwości. Albo zajmiemy się tą sprawą i sami zidentyfikujemy zwłoki, albo zgłosimy ją na komisariat i zostawimy jej rozwiązanie naszym kolegom”.

„Zostawmy tę sprawę komisariatowi. Nie chcę marnować na nią czasu”. (Nie zajmuj się sprawą).

„W porządku. Na komisariacie będą chcieli, abyśmy podali szczegóły. Przyjrzeliśmy się już karcie bibliotecznej znalezionej przy zwłokach – to powinno wystarczyć jako pierwszy trop”.

„Teraz musimy skontaktować się z mojej kineemy z komisariatem i przekazać im tę sprawę. Jak już to załatwimy, będziemy mogli wrócić do naszego śledztwa w sprawie morderstwa”.

„W porządku. Na komisariacie będą chcieli, abyśmy podali szczegóły. Przyjrzyjmy się tej karcie bibliotecznej znalezionej przy zwłokach – może będą na niej jakieś wskazówki. Później skontaktujemy się z mojej kineemy z komisariatem i przekażemy im tę sprawę”.

„Wciąż potrzebuję chwili, żeby zdecydować, jak rozwiążemy tę sprawę”. (Wróć do tego później).

„Nie ma pośpiechu”.

„Zaraz, a sekcja polowa?”

„Polowa autopsja nie jest konieczna, gdy nie ma podejrzeń działania osób trzecich – a to mi wygląda na zwykły wypadek”.

„Według mnie powinniśmy zapisać w raporcie »uraz głowy« i na tym poprzestać. Postarajmy się nie marnować zbyt wiele czasu na tę sprawę – im szybciej wrócimy do poszukiwań Ruby, tym lepiej”.

„Masz rację. Nie widzę tu nic, co by wskazywało na popełnienie przestępstwa. Poprzestańmy na tym”.

„Dobra decyzja. Chłopaki w kostnicy zajmą się resztą”.

„Tak, ale... czy to nie jest trochę niedbałe?”

„Możliwe, ale nie mamy zbyt wiele czasu i zasobów, które moglibyśmy poświęcić tej sprawie. Chłopaki w kostnicy zajmą się resztą”.

„Zapiszmy w raporcie »uraz głowy« i na tym poprzestańmy. Zaoszczędzi nam to co najmniej dwie godziny zbędnej pracy”.

„My go znaleźliśmy, więc i my to powinniśmy zamknąć”. (Zajmij się sprawą).

„W porządku. Przyjrzeliśmy się już karcie bibliotecznej – skontaktujmy się z mojej kineemy z biblioteką w Jamrock i sprawdźmy, czy uda nam się dowiedzieć czegoś o tej Billie Méjean”.

„A gdy już tam będziemy, powinniśmy też skontaktować się z komisariatem i dać im znać, że bierzemy tę sprawę”.

„W porządku. Najpierw powinniśmy przyjrzeć się tej znalezionej karcie bibliotecznej. Później skontaktujemy się z mojej kineemy z komisariatem i damy im znać, że bierzemy tę sprawę”.

Co powinienem zrobić z ciałem?

Przede wszystkim musisz porozmawiać z porucznikiem, a następnie złożyć meldunek na komisariacie. To zbyt skomplikowana sprawa, żebyś mógł wszystko zrobić sam.

Przyjrzyj się otoczeniu.

Na metalowej ławce, tam, gdzie leży głowa zmarłego, widać nieco zaschniętej krwi. Deski promenady wokół dziury są przegniłe i śliskie od wody. Nieopodal leży pusta butelka. Mężczyzna trzyma w dłoni papierek po gumie do żucia.

Bardzo, ale to bardzo uważaj tu, gdzie stajesz.

Cofnij się.

Kiedy robisz krok w tył, cała promenada poskrzypuje na wietrze.

Naciśnij stopą na deski promenady.

Trzeszczą pod tobą złowrogo. Ciężko stwierdzić, czy to ciężar denata sprawił, że jedna z nich się złamała... zdecydowanie wyglądają na bardzo kruche.

Widzisz burzące się na dole fale... Coś trzaska ci pod stopą.

Równie dobrze mógł wpaść cały do morza przez tę dziurę. I nigdy byście go nie znaleźli.

Przyjrzyj się głowie mężczyzny.