Rozmowa · Trup robotniczy

Na promenadzie leży mężczyzna o powyginanych kończynach i nienaturalnie wykręconej szyi. Tuż obok niego leży pusta butelka po alkoholu. W zaciśniętej dłoni trzyma papierek po gumie do żucia.

„Chwila...” – porucznik pochyla się nad zwłokami i przygląda się twarzy denata. Pozbawione jakichkolwiek oznak życia szkliste oczy trupa odwzajemniają spojrzenie.

„Wygląda, jakby nie żył od jakiegoś już czasu. Jestem zaskoczony, że nikt nie znalazł go przed tobą” – wstaje i drży, gdy zimny powiew wiatru dostaje się pod jego bomberkę.

„Jak myślisz, co tu się stało?”

„Zgon w wyniku nieszczęśliwego wypadku. Potknął się i wpadł w dziurę w promenadzie. Naprawdę nieszczęśliwy zbieg okoliczności... Gdyby nie ta ławka, wciąż by żył”.

„Czy to może mieć związek z linczem?”

„Nie, nie widzę nic, co by na to wskazywało. Na razie traktujmy tę sprawę jako zwykły – chociaż smutny – wypadek niezwiązany z naszą sprawą morderstwa”.

Tak, ale co jeśli szaleje tu jakiś zabójca? Dwa podejrzane zgony w tak krótkim czasie!

„Masz rację, łączenie tego z linczem jest mocno naciągane”.

„Bez dodatkowych dowodów? Tak”.

„Powinniśmy rozważyć, czy nie mamy tu do czynienia z seryjnym mordercą”.

„Seryjny morderca?” – porucznik mruży oczy na wietrze. „Nie ma nic, co łączyłoby te dwie ofiary. To jest zupełnie inna sprawa – nieszczęśliwy wypadek”.

A jeśli to wszystko upozorowane? Mógł coś zobaczyć tamtej nocy na podwórzu...

„A jeśli ten facet coś widział? To może być wszystko upozorowane. Nie znamy dokładnej przyczyny śmierci”.

„To możliwe, ale nie wybiegajmy w przyszłość. Jeszcze nie zidentyfikowaliśmy nawet ofiary”.

„Mówię tylko, że powinniśmy brać pod uwagę wszelkie możliwości”.

„Tak, ale... chcę, aby było jasne, że nie mamy do czynienia z seryjnym mordercą, w porządku?”

„Ktoś mógł popchnąć go od tyłu z zamiarem zabójstwa”.

Zgoda. Jeśli później się to jakoś połączy w całość, to w porządku. Ale na razie nie komplikujmy sprawy.

„No tak”. (Zakończ).

„Zdaje się, że to całkiem prosty wypadek, chociaż do rozwiązania wciąż pozostaje kwestia identyfikacji zwłok...”

„Ktoś powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności za uszkodzenia promenady. To niebezpieczne”.

„Zamkną tę promenadę, jak tylko informacja o zgonie dotrze do urzędników Koalicji. Środków na jej naprawę raczej nie znajdą”.

„Oczywiście zamknięcie promenady nie powstrzyma nikogo od korzystania z niej. Chodzi tylko o to, by rada miasta miała czyste ręce” – uśmiecha się kwaśno.

„Myślisz, że był pijany?” (Wskaż butelkę).

„O tak” – odpowiada porucznik, kiwając głową.

„A może to kwestia zatrucia alkoholowego i niewydolności wątroby?”

„Niektóre objawy ostrego zatrucia alkoholowego na pewno mogły odegrać jakąś rolę w tym wypadku: mocna dezorientacja, problemy z oddychaniem, nieprzewidywalne zachowanie...”

„Ale według mnie przyczyną zgonu był uraz głowy, a nie niewydolność wątroby”.

„Co z tym kebabem?”

„A co ma z nim być? Denat zjadł kebab” – stwierdza porucznik, wzruszając ramionami. „Pewnie kupił go gdzieś w pobliżu – może w Ospie...”

Czasami kebab jest po prostu kebabem.

„Co to za człowiek?”

„Wygląda jak jeden z miejscowych – musiał znać to miejsce. Przypadkiem tu nie trafił” – spogląda na południe, skąd przyszliście.

„Ale to tylko szybkie założenie. Co ty o tym myślisz?”

Martwy mężczyzna z klasy robotniczej z butelką w ręku? Przestań oszukiwać sam siebie – wiesz, kto to jest.

„Wiemy, kto to jest. Zaginiony mąż kobiety z klasy robotniczej. Leży martwy na promenadzie”.

„Kobiety, którą spotkałeś przy stoisku z książkami?” – spogląda na zwłoki okutane w szmaty leżące na ziemi. „Skąd wiesz, że to jej mąż?”

Bo to najbardziej robotnicza śmierć, jaką możesz sobie wyobrazić.

„Karta biblioteczna! Miał oddać książkę”.

„Nie widzę książki...” – stwierdza porucznik i oklepuje kieszenie denata. „Więc odniósł książkę do biblioteki, a wracając postanowił wypić jednego”.

Wypiję jeden kieliszek przed powrotem do domu.

Tylko jeden kieliszek. Mam na sobie swoją fajową kurtkę. Zabrałem książkę do biblioteki. Należy mi się.

Widok jest stąd przepiękny...

„A niech to... Na pewno był czyimś mężem” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i blade.

(Wskaż ubranie mężczyzny). „To ta skórzana kurtka. Idealnie pasuje do opisu, jaki podała”.

„Jasnoniebieska podszewka?” – kiwa głową, po czym wskazuje na obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. „No cóż, na pewno był czyimś mężem”.

(Wskaż butelki). „Butelki wszędzie wokół. Mówiła, że jest gdzieś w Martinaise i pije”.

„No cóż, na pewno był czyimś mężem” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i blade.

„To najbardziej robotnicza śmierć, jaką można sobie wyobrazić. W całkowitej alienacji i zapomnieniu”.

„Tak, tak...” – odpowiada zniecierpliwiony porucznik. „Ale jakie masz fakty łączące go z kobietą, którą spotkałeś przy stoisku z książkami?”

Facet wiedział chociaż, co to dobra impreza! A wyobraź sobie tę scenę bez butelki. Byłaby po prostu smutna.

To omen, znak z nieba. Że powinieneś przestać pić.

„Wygląda mi na zwykłego, starego pijaka”.

„Był żonaty” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i szare.

„Ale nie wyciągajmy pochopnych wniosków – na razie wiemy, że jest niezidentyfikowanym mężczyzną w średnim wieku, który został znaleziony martwy na promenadzie w Martinaise”.

„Oto widzimy śmierć wielkiej imprezowej duszy. Ta skórzana kurtka, pusta butelka po wódce...” (Cmoknij, przyciskając czubki palców do ust).

„I obrączka ślubna” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i szare.

„Myślę, że nazywanie go alkoholikiem jest nieco przedwczesne. Niczego jeszcze o nim nie wiemy”.

„Wiemy, że był żonaty” – stwierdza porucznik, wskazując złotą obrączkę na lewej dłoni mężczyzny. Otaczające ją ciało jest opuchnięte i szare.