Rozmowa · Trup robotniczy

Włosy na potylicy posklejane są zaschniętą krwią – zieje tam otwarta rana. W dotyku jest lepka i zimna.

Oto co go zabiło.

To tędy opuścił sam siebie. Kropla po kropli, gdy leżał nieprzytomny. Trwało to trzy, może cztery minuty.

„Nie widzę żadnych innych poważnych ran. A ty?”

„Nie. Tylko tę na jego potylicy”.

„Wygląda na to, że to rana głowy doprowadziła do zgonu. Jej kształt odpowiada ławce...”

„Trudno stwierdzić”.

Przyjrzyj się papierkowi po gumie do żucia.

Miętowa guma do żucia „Rubowski”. Nadrukowane zielone listki. Usta mężczyzny są półotwarte, zastygły w wyrazie przerażenia upadkiem...

Zajrzyj do środka.

Czerń śmierci. Odór. Wydaje ci się, że widzisz też biel gumy.

Zgadza się. Jest tam prawie cała paczka. Guma zaschła mu w tylnej części dolnego rzędu zębów.

„Zjadł całą paczkę, prawda? Żeby ukryć zapach alkoholu przed powrotem do domu. Najgorsze jest to...”

Porucznik drży z zimna. „Że już to kiedyś widziałem – niemal ten sam scenariusz. Zgadza się nawet guma do żucia. To zawsze wygląda tak samo...”

W rowie, na drodze niedaleko 8/81 – myśli. To był młody ojciec. Porucznik potrząsa głową, aby przepędzić z niej przykre wspomnienie.

Chciał zapewne zamaskować nią woń alkoholu.

Odsuń się.

Ostrożnie. Wieje silny wschodni wiatr.

Przyjrzyj się butelce.

Butelka wódki Touloula o pojemności 0,75 litra. Brak nakrętki. W środku prawie nic nie zostało.

To średniej klasy alkohol. Lekko mentolowy. Mężczyzna chciał sprawić sobie przyjemność, dobrze się bawić.

„Opakowania, wszędzie dookoła...” – stwierdza, spoglądając na dwie butelki pozostawione w pobliżu lornetki na monety, a po nich na twoją żółtą plastikową torbę.

„Wolałbym, abyś tym razem ich nie zbierał. To... nie wypada”.

Ma rację. To byłoby raczej... niegrzeczne.

„Opakowania, wszędzie dookoła...” – stwierdza, spoglądając na dwie butelki pozostawione w pobliżu lornetki na monety.

Na promenadzie leży mężczyzna o powyginanych kończynach i nienaturalnie wykręconej szyi. Tuż obok niego leży pusta butelka po alkoholu. W zaciśniętej dłoni trzyma papierek po gumie do żucia.

Połowa ciała ześliznęła się w dziurę w promenadzie, od prawej nogi począwszy. Upadek ten powykręcał mu członki, pokrzywił go jak smutną kukiełkę.

Ten zapach... nie jest taki zły, jak ten dwutygodniowego ciała, ale na pewno niedługo będzie.

„Chwila...” – porucznik kuca przy zwłokach i przygląda się twarzy denata. Pozbawione jakichkolwiek oznak życia wybałuszone oczy trupa odwzajemniają spojrzenie.

„Zasinienie jest ledwo widoczne. Kimkolwiek jest ten człowiek, umarł najwyżej dwa dni temu” – porucznik wstaje i drży, gdy zimny powiew wiatru dostaje się pod jego bomberkę. „Musimy się temu przyjrzeć”.

Kolejne ciało. Taką masz już pracę. Weź się w garść.

Tylko spokojnie. Ostrożnie. To po prostu kolejny dzień i kolejny trup. Oddychaj.

„Wygląda, jakby nie żył od jakiegoś już czasu. Jestem zaskoczony, że nikt nie znalazł go przed tobą” – wstaje i drży, gdy zimny powiew wiatru dostaje się pod jego bomberkę.