Rozmowa · Codex Urik

Tytuł brzmi: „Codex Urik: pracowici dweorgrowie z Wirrâla”. To podręcznik wprowadzający do historii powstania rasy i tła kulturowego dweorgrów.

Co to oznacza?

Zamknij oczy. Skup się na esencji swojej osoby. Naprawdę mocno wsłuchaj się w jądro swojej duszy i sięgnij ręką ku pulpitowi.

Co znajduję?

Przysadzisty mężczyzna z okładki kodeksu spogląda prosto na ciebie. Jest niesamowicie wręcz owłosiony, nos zaś ma jak kartofel. W rękach trzyma duży topór bojowy i uśmiecha się jak jakiś wariat.

Bardzo śmieszne.

Zwykli dweorgrowie to rasa inteligentna, choć chciwa, skłonna do pitki i – szczególnie – bitki. Mimo tej grubiańskiej powierzchowności cieszy ich jednak również zaplatanie warkoczy na głowie i brodzie oraz podejmowanie się heroicznych zadań. To ostatnie dotyczy szczególnie dweorgrów tarczowych.

Nie wiem, czy to właściwy wybór.

W twej smutnej duszy, niczym mały homunkulus, mieszka dweorgr.

„Dweorgr, co?” – pyta porucznik, wzruszając ramionami. „Osobiście zawsze wolałem sidhów i huldurów”.

Czuję głęboką więź z tym człowiekiem.

Zaakceptuj swojego wewnętrznego dweorgra. Jesteś wysokim dweorgrem. Zostań ich królem.

Co do cholery?

To naprawdę ja?

Czuję to.

Widzisz starego, zapijaczonego policjanta bez kondycji niezdolnego do rozwiązania prostej sprawy. Zrodzone z wyobraźni światy cię nie uratują.

[Odłóż książkę].