Rozmowa · Cuno

„Spierdalaj, świnio! Cuno nie ma magicznego domku na drzewie!”

„W pojemniku na śmieci było ubranie zabitego”. (Wskaż pojemnik). „Jak one tam trafiły?”

„Cuno nie ma o tym zielonego pojęcia. Takie rzeczy są poniżej jego godności”.

„Muszę wiedzieć. To może być trop w dochodzeniu. Ktoś mógł zacierać ślady na miejscu zbrodni”.

„Słuchaj! Słuchaj!” – przerywa ci. „Cuno ma gdzieś tą pierdołę. Ale słuchaj – Cuno widział, co tam zrobiłeś. Nurkowanie w śmietniku. Żałosna rzecz”.

„Cuno może ci załatwić niezłe szmaty. Ciuchy takie jak ma na sobie Cuno” – zachwala, wskazując swoje spodnie. „Twój rozmiar, dobra cena – 500 reáli”.

Mimo wczesnowiosennego chłodu chłopak ma na sobie krótkie dresowe spodenki odsłaniające mu nogi od kolan w dół. Wyglądają bardzo sportowo.

Musiałbyś być ślepy, żeby nie zauważyć wielkiego napisu „F-A-L-N” na nogawce jego spodni.

„Nie, Cuno, nie wiesz nic o zacieraniu śladów, które mam na myśli. A spodnie już mam”.

„Jak chcesz. Cuno próbował ci tylko pomóc. Ale ty i tak jesteś za gruby na FALN, świnio”.

„Chwila. Pytałem cię, co stało się z jego spodniami. Musiałeś widzieć, jak się gdzieś tutaj walają?”

„Słuchaj, Cuno nie widział, żeby coś się tutaj walało – poza tym dyndającym p***łem” – wskazuje zwłoki. „To jak? Jesteś zainteresowany sportowym ciuchem, czy nie, dziadku?”

Porucznik wciąż milczy, ale wyraz jego twarzy mówi a nie mówiłem jasno i wyraźnie.

„Możliwe, że będę zainteresowany tymi spodniami. Pogadajmy o tym później”.

Chłopak kręci głową. „Potrzebujesz tych spodni. Ale ich nie dostaniesz, świnią!”

„I to dostają p***ły za to, że próbują nas rozdzielić, Cuno! SZLABAN NA PIEPRZONE SPODNIE!”

„Dobra, prośku!” – jego twarz się rozjaśnia. „Interes się kręci”.

„Nie rób interesów ze świnią, Cuno! On ci zwinie całą kasę, Cuno!”

„Potrzebujemy kasy, C.! Cuno wie, co robi”. Zwraca się do ciebie: „Cuno sprzeda ci je, jak tylko skończy się ta gadka o truposzu”.

„Okazałeś Cuno szacunek. Osobista świnia Cuno dostanie dziesięciokrotną zniżkę” – puszcza ci oko i pstryka palcami. „Dobra, załatwmy te twoje pierdoły. To o tym kontenerze na śmieci czy coś...”

„Jak widzisz...” – Cuno kiwa głową w kierunku ogrodzenia. „Cuno i C. ci nie ufają. A bez zaufania się nie da robić interesów”.

Jego nieufność nie jest spowodowana tylko tym, że jesteś świnią. Czuje się zagrożony czymś niejasnym, co w tobie drzemie. Nie wiadomo jednak na razie, co to jest.

„No dobrze, powiedz mi. Co jest takiego świetnego w tych spodniach?”

„Świnio, to są modulary FALN! Płynne dopasowanie, wyczynowe krocze, miejskie przetrwanie, kurwa! Zrobione w Mirowej... przez naukowców. Spodniowych naukowców”.

„Uwierz mi, potrzebujesz tych gaci...” – zapewnia, rozpinając swoją kurtkę, aby pokazać ci zapakowane w folię spodnie. Są grafitowo-czarne i wyglądają na nowe.

Mogą znacząco poprawić twoje szanse przetrwania w miejskiej dziczy.

Trener ciało jako narzędzie pochwala ten dobór spodni. Można w nich ruszać na tartan.

Uczynią też z ciebie idiotę.

„No dobrze. W takim razie inny temat...”

„Dajesz, śmiecionurku”.

„W śmietniku był też kubek”. (Pokaż mu go).

„Co, kurwa? Kubek w śmieciach? Ty znowu gadasz o tych jebanych ubraniach?”

„Tak. Czy ten trafny wizerunek południowosamarskiego mężczyzny ma z tym cokolwiek wspólnego?”

„Taa, Cuno widzi, do czego to zmierza. Cuno ma szybką mózgownicę” – szepcze podekscytowany. „Wy, świnie, szukacie chuja od kubka, bo to jest też chuj od ubrań...”

„Nie słyszę się, Cuno! Mów głośniej, Cuno!”

„Nie tylko. Myślę też, że ten hipotetyczny chuj od kubka żyje w tym mieszkaniu, o tam”. (Wskaż na mieszkanie Gary'ego).

Porucznik odwraca się, aby sprawdzić, co wskazujesz. Wygląda na zainteresowanego.

„O szlag, ale napięcie...” – milczy chwilę w zamyśleniu. „Ktoś odwiedzi piwnicę wpierdolu, co? Koleś od kubka skończy przykuty do kaloryfera” – kiwa głową z aprobatą.

Dzieciak wcale nie jest taki głupi. Wymyślił nawet z marszu technikę przesłuchania.

„Cuno nie wie, kto tam mieszka. A nawet jakby wiedział, to nie puści pary z gęby. Ale jak się dowiesz, to może...”

...mu powiesz? Jest ciekawy. Podoba mu się to składanie spraw w logiczną całość.

„Przestań robić z siebie świnię, Cuno! Próbują zrobić z ciebie kapusia!” – syczy jeszcze wredniej niż dotąd. „Odpierdolić się od mojego Cuna, p***ły!”

„Taa!” – Cuno odskakuje. „Zabieraj tą swoją jebaną wieprzowinę! Cuno nie lubi, jak go ludzie widzą z glinami. Rób swoje i spierdalaj Cuno z oczu!”

„Cuno nie wie, kto wstawił tam to gówno. A nawet jakby wiedział, to nie puści pary z gęby. Ale jak się dowiesz, to może...”

„Dokładnie o tym mówię, Cuno. Ktoś zacierał ślady na miejscu zbrodni. Usunął część z nich”.

„Tak. Czy uroczy, ale silnie zależny od historycznego kontekstu kubek ma z tym cokolwiek wspólnego?”

„Tak. Czy ten rasistowski kubek ma z tym cokolwiek wspólnego?”

„Właściwie to rozmowa na ten temat nie jest dla mnie komfortowa. Cofnijmy się nieco”.

„Taa, nie gadaj z Cuno o tym syfie”.

„Najlepiej nie gadaj wcale i zabierz stąd swoje tłuste dupsko”.

„Tak się zastanawiam nad tym pojemnikiem na śmieci”.

„Nie interesuj się sprawami Cuno, świnio!”

„Dobra. Dosyć tego tematu, Cuno. Muszę jeszcze poruszyć inne sprawy”.

„No pewnie, pojebie”.

„Mam bardzo silne przeczucie, że jest w nim coś ważnego. Coś, co muszę znaleźć”.

„A po chuj Cuno ma się przejmować twoim przeczuciem? To twoja sprawa. Sam się tym zajmuj”.

Tak naprawdę, to jest odrobinę zainteresowany.

„Ktoś mógł tam coś ukryć. Może nawet jakiś trop...”

„Tak, tak – absolutnie, absolutnie... Po chuj pierdolisz o tym Cuno?!”

„Posłuchaj, to zwykła policyjna robota. Jeśli na miejscu zbrodni jest pojemnik na śmieci, trzeba mu się przyjrzeć”.