Rozmowa · Alain

Mężczyzna wpatruje się w ciebie z gniewem w oczach.

„Moglibyście pomóc mi dostać się do portu?”

„Nie mógłbym ci pomóc, nawet gdybym chciał” – kręci głową. „Cały port jest zamknięty, Evrart nakazał nam siedzieć spokojnie i czekać na polecenia”.

„Co teraz będzie z chłopakami Hardiego, skoro Titus nie żyje?”

„T... Ti... Tit...” – bełkocze z bolesnym grymasem, bryzgając kroplami śliny. „Tit... Titus, kurwa, nie żyje...”

„Co będzie z chłopakami Hardiego? Rozejrzyj się, facet. Nie ma o czym gadać. Nie ma już żadnych chłopaków Hardiego!”

„I co, powrócicie tak po prostu do targania kontenerów w porcie?”

„Nie, stary, nie wiem... Związek pewnie wciąż będzie pilnował okolicy, ale...” – spogląda na swojego zamroczonego kompana. „Kto to teraz będzie dla niego robił?”

„Ty, Eugene”.

„Ja? Nie, chłopie. Ze mnie żaden przywódca” – mówi i uśmiecha się nagle. „Wiesz, że Titus mnie zrekrutował tylko dlatego, że gram na gitarze? Mówił, że ekipie przyda się taki wzmacniacz morale”.

Jeśli którykolwiek z nich poza Titusem miał jakieś zdolności przywódcze, to właśnie on. Podnieś go jeszcze na duchu.

„Dasz radę. Chłopaki Eugene'a. Brzmi to całkiem nieźle, nie sądzisz?”

„Co? Kurwa no, ni chuja! O ile w ogóle miałbym zostać, to z szacunku działalibyśmy dalej pod nazwiskiem Titusa”.

„Chłopaki Hardiego bez Hardiego? To jakaś bzdura”.

„Glino, nie rozumiesz w ogóle, jak to działa” – wydycha gwałtownie powietrze z frustracji, szybko jednak się opanowuje.

„Może i tak” – mówi dalej, spokojnym już głosem. „Powinienem choć pomyśleć o tym, żeby tu zostać. Jeśli tu nie zostanę, będzie po wszystkim”.

„Tak, stary, wiesz co...” – mówi, uderzając w stół ręką w nagłym przypływie pijackiego entuzjazmu. „Wiesz co? Mamy to w garści. Ty masz to w garści!”

Odwraca wzrok. W jego oczach widać troskę. „Ja tam nic nie mam w garści, Al”.

Coś tam drzemie. Jakiś zalążek determinacji. Wie, że nie ma wyboru i musi sprostać temu wyzwaniu.

To nie jest takie kompletnie absurdalne. On i Titus byli w tej bandzie jedynymi detektywami. Titus bardziej, ale Eugene umiał przynajmniej nadążać myślą.

„Masz rację. Eugene Hardie też wcale nie brzmi źle”.

„W mordę. Nie masz pojęcia, jak to wszystko działa, co?” – spogląda na stojącą na stole szklankę mleka. „Ale fakt. Jeśli tu nie zostanę, będzie po wszystkim. Więc w zasadzie to chyba muszę”.

Nie pije. To kolejna jego dobra cecha.

„Szlachetna myśl. Poradzisz sobie. Nikt nie jest przywódcą z urodzenia”.

„Titus nim był...” – wasze spojrzenia spotykają się. „Ale dzięki za ten głos zaufania. Jeśli tu nie zostanę, będzie po wszystkim. Więc w zasadzie to chyba muszę”.

„No to pozostaje wam chyba pan Ktoś z Zewnątrz”.

„Ale mnie tu już wtedy nie będzie” – kręci zdecydowanie głową. „Siedziałem w tym tylko ze względu na Titusa. To był urodzony dowódca”.

„Ja”.

„To nie byłoby śmieszne nawet wtedy, gdyby nie otaczały nas duchy naszych zabitych przyjaciół”.

„Powinniście dać spokój i już. Pozwolić przejąć pałeczkę komuś lepszemu”.

„Mówił ci już ktoś kiedyś, że jesteś skończonym chujem?” – mówi cichym, zrezygnowanym głosem. „No więc jesteś, typie. Odpierdol się i daj nam spokój”.

Tak. Ludzie cię już tak kiedyś nazywali. Nie dbałeś o to.

„On”. (Wskaż na Alaina). „Musisz go tylko otrzeźwić i tyle”.

„Nie rozpędzajmy się zbytnio” – marszczy czoło. „Zobaczymy, co zrobi z tym całym Kosiorem”.

„Alain? On już nikim nie będzie dowodził” – mówi i odwraca się do swojego przyjaciela. „Popatrz na niego tylko. To złamany człowiek”.

„A Titus nie miał brata? Tibbsa?”

„Tiberius? On nie chce mieszać się w ten nasz syf. Titus namawiał go do tego od lat, mówił, że to kurewsko dobra zabawa”.

„Ale on ma swój biznes szklarski, żonę, dwójkę dzieci i trzecie w drodze. Ni ciula tego wszystkiego nie zostawi”.

„No tak... to ma sens. W takim razie nieważne”.

„Słuchaj, typie, czego ty od nas chcesz? Chwilowo jest jakby trochę ciężko”.

„Nic mu nie jest?” (Wskaż na Alaina).

„A wygląda, jakby nic mu nie było?”

Nie wygląda. Jego nieogolona twarz jest nieomal szara, cuchnie od niego szczyną, potem i gorzałą.

Choć wciąż żyje, pozostawił swoje ciało na pastwę rozkładu.

„Jak mocno oberwał?”

„W tym rzecz, że wcale” – wzdycha ciężko. „Titus, Theo, Dennis, Angie... Oni nie żyją, a on nie ma nawet zadrapania”.

„Ja po prostu...” – zdaje się ledwo być w stanie utrzymać głowę w górze. „Nie zostało już nic. Nic!!!”

Stracił całą wolę życia.

To typowe dla ocalałych poczucie winy. Uważa, że powinien był zginąć z innymi. Możliwe, że się zabije, jeśli nie znajdzie sobie nowego celu. Albo po prostu będzie istniał dalej. Nie martwy, ale też na pewno nie żywy.

(Szepnij). „Co sugerujesz, Kim?”

„Niczego nie sugeruję. Po prostu stwierdzam, że stracił wszystko”.

„To trudne, ale musisz ruszyć dupę i to dokończyć”.

Spoglądające na ciebie z pociągłej twarzy oczy rozjaśniają się na chwilę; z jego ust wyrywa się „Co...?”.

„Ten mały, który uciekł. Kosior. Zostawisz tak tę sprawę?”

Jego wlepione w ciebie oczy stają się nieco mniej zamglone. Uśmiecha się złowrogim, pijackim uśmieszkiem. „Dennis jest już trupem... tyle że jeszcze o tym nie wie...”

„Czy to naprawdę najlepszy pomysł?” – pyta porucznik, po czym przez chwilę milczy w zamyśleniu. „Pewnie przedłużyłeś tym trochę jego życie. O ile będzie pamiętał twoje słowa, gdy wytrzeźwieje”.

„Jeśli sądzisz, że to powstrzyma go przed wykończeniem się, na pewno mu przypomnę. Jak dotąd po prostu wlewałem w niego whiskey, żeby go znieczulić” – mówi i kiwa głową.

„Nic, myślę sobie tylko na głos”.

Światło w jego oczach gaśnie; opada z powrotem na stół.

„Krenel, Wild Pines... Wszyscy ludzie odpowiedzialni za śmierć twoich przyjaciół. Tak zostawisz ich w spokoju?”