Rozmowa · Alain

„Skurwysyny...” – mówi i dodaje coś po meskijsku. Kiedy opada z powrotem na stół, na twarzy maluje mu się złowrogi uśmiech.

„Jakoś to przetrawisz”.

Spoglądające na ciebie z pociągłej twarzy oczy mogłyby równie dobrze należeć do trupa.

Nie przetrawi.

„Coś strasznego. Ja chyba nie umiałbym dalej żyć po czymś takim...”

Spoglądające na ciebie z pociągłej twarzy oczy rozjaśniają się na chwilę; jego usta poruszają się bezgłośnie.

Powiedział „dziękuję”.

„W niczym tym gównem nie pomagasz, dupku. Czego w ogóle od nas, kurwa, chcesz?”

„On jest załamany” – mówi do ciebie szeptem. „Pewnie czuje, że powinien był w jakiś sposób ochronić pozostałych. Gnębi go poczucie winy za to, że nie zginął z nimi albo zamiast nich”.

„Jaka jebana pizda...” – szepcze Cuno.

„Racja, to było głupie pytanie”.

„Bez kitu, panie Mullen”.

„Wiecie może, co się stało z Klaasje?”

„Cholerny z niej ptak niedoli...” – mówi, kręcąc głową.

„Masz jakieś informacje o tym »ptaku niedoli«?”

„Nie. Garte powiedział, że zniknęła na jakiś czas przed strzelaniną i tyle. Próbuję sobie jeszcze przypomnieć... A, tak, mówił, że bardzo jej się spieszyło”.

Zniknęła. Pogódź się z tym.

Daj spokój. Tym razem nie zdołasz jej złapać.

„Masz jakieś informacje co do jej miejsca pobytu?”

„Trzymajcie się, panowie”. [Odejdź].

„Tak, ty też. Świat nie jest przyjaznym miejscem...” – kręci głową. „Niełatwo jest być gliną. Byliśmy dla ciebie zbyt surowi...”

„Dla was obu” – dodaje, odwracając się do porucznika. „Nie powinniśmy byli tak z wami pogrywać. W tej walce stanęliście między nami a całym gradem kul. Martinaise wisi wam przysługę”.

„To miło z twojej strony” – odpowiada porucznik, zamykając swój notatnik. „Zaopiekuj się swoim przyjacielem, dobrze?”

„Dobrze. A ty swoim” – pokazuje na ciebie brodą.

Błyskawica bólu przebiega od twojego boku w stronę brzucha. Chyba nie wyglądasz za dobrze. Szczęśliwie to mija...

„Nie powinniśmy byli tak z tobą pogrywać. W tej walce stanąłeś między nami a całym gradem kul. Martinaise wisi ci przysługę”.

„Słyszałeś, detektywistyczna świnio? Jesteś teraz jebanym bohaterem”.

„To akurat za wiele powiedziane, ale jeśli będziesz potrzebował domu, to tutaj go znajdziesz. I dwóch mocno obitych ludzi ze Związku żywi wobec ciebie wdzięczność. Więc uważaj na siebie, dobra?”

Mówi to szczerze.

Mężczyzna wpatruje się w ciebie zamglonymi oczami.

Widząc, że się zbliżasz, posiniaczony mężczyzna zaciska pięści.

„O nie...” – jęczy. „Radź se z tym sam”.

„Ci kolesie łażą po całym mieście” – kontynuuje szeptem – „i beczą, jakby im kto przegwintował odbytnice. Cuno nie znosi tego emocjonalnego gówna, jak nie jest na speedzie”.

Ma pewnie na myśli to, że opłakują swoich utraconych przyjaciół.

„O, to ty... Nie myśleliśmy, że cię tu jakoś niedługo zobaczymy” – mówi i spogląda na siedzącego za nim mężczyznę. „Alain, patrz, to ten glina rozpieprzacz”.

„Yyy... co?” – podnosi wzrok zdezorientowany, jakby właśnie przebudził się z głębokiego snu.

Jest bardzo, bardzo pijany.

„Przyjmijcie nasze wyrazy współczucia z powodu waszej straty” – składa kondolencje, kiwając głową. Pozostałe chłopaki Hardiego zdają się nie zwracać uwagi na jego słowa.

„O, to ty... Nie myśleliśmy, że cię tu jakoś niedługo zobaczymy” – mówi i spogląda na mężczyznę za sobą. „Alain, patrz, to ten policyjny szczur”.

„O, to ty... Nie myśleliśmy, że cię tu jakoś niedługo zobaczymy” – mówi i spogląda na siedzącego za nim mężczyznę. „Alain, patrz, to ten tchórzliwy glina”.

Widząc, że się zbliżasz, posiniaczony mężczyzna unosi swoją puszkę z piwem w geście powitania.