Rozmowa · Esprit de corps

Wiesz, o co tu chodzi. To jakbyście się znali. Spytaj go po prostu.

„Powiedz prawdę – czy ty mnie skądś znasz?”

„Och, zdecydowanie skądś cię znam”.

Z innego życia...

„Skąd? Z innego życia?”

„Tak. Z innego życia. Innego życia. Może z życia, w którym jesteś funkcjonariuszem policji na komisariacie...” – przerywa.

„Na którym komisariacie twoim zdaniem pracujesz w tej alternatywnej i całkowicie fikcyjnej rzeczywistości?”

„Nieważne, to głupie”.

„»Głupie« to wielkie niedomówienie” – odpowiada. Czujesz, jak jego spojrzenie ukryte za szkłami okularów mapuje każdy fragment twojego ciała.

„Co powiesz na 41? Jak podoba ci się ten numer?” – pyta, kręcąc głową. „Nieważne, nie zamierzam tego ciągnąć...”

„Czterdziestym pierwszym?”

„Okej, okej!” – mężczyzna jest szczerze podekscytowany. „To przekonująca odpowiedź. Bardzo przekonująca. Wreszcie do czegoś dochodzimy...” – odpowiada, rzucając ci długie, znaczące spojrzenie, po czym dodaje:

„...do czegoś dobrego”.

„99 999 999,9?”

„To...” – mężczyzna wygląda na ekstremalnie zaskoczonego – „...się zgadza! Do ostatniej liczby po przecinku”.

„Poważnie?”

„Nie, wcale” – odpowiada. Zapada cisza.

„Sześćdziesiątym dziewiątym”.

Wydaje się, że obserwuje cię przez lustrzane szkła swoich okularów. Nic nie mówi. Może powinieneś powtórzyć swoją odpowiedź?

„Sześćdziesiątym dziewiątym”.

Powtórzenie odpowiedzi nie wywołało żadnej reakcji mężczyzny w okularach przeciwsłonecznych. Nagle świat stał się bardzo cichy. Nawet wiatr wyjący na zewnątrz wydaje się odrobinę zawstydzony.

„Pięćdziesiątym siódmym?”

„Mam wrażenie, że nawet w tej fikcyjnej rzeczywistości 57 to numer mojego komisariatu” – wtrąca porucznik, po czym kiwa głową w kierunku mężczyzny w okularach przeciwsłonecznych.

„Moje kondolencje” – odpowiada oschle mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych.

„Śmiało” – kiwa głową. „Spróbuj zgadnąć jeszcze raz”.

„Dobra robota, byłeś bardzo blisko” – odpowiada tonem matki pomagającej swojemu dziecku stawiać pierwsze kroczki. „Może spróbujesz jeszcze raz?”

„Ten sarkazm jest zbędny”.

„Nie wiem nawet, co ci na to odpowiedzieć...” – kręci głową. „Jaki jest numer twojego cholernego komisariatu?”

Coś cię z nim wiąże. Może jakiś typ stroju...? Mundur!

Mundur strażacki?

Exactomundo!

Wątpię, żeby był strażakiem. Nie będę o to pytał.

Oczywiście, nie musisz. Możesz z nim rozmawiać, o czym zechcesz.

„Zapytam wprost: jesteś lub kiedykolwiek byłeś strażakiem?”

„To zależy” – odpowiada mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych, przechylając na bok głowę. „Od tego, co według ciebie miałbym gasić”.

„Przestań, Jean...” – wtrąca się cicho, po czym zwraca się do ciebie: „Nie, on nigdy nie był strażakiem. Żadne z nas nie było strażakiem”.

Mundur hycla?

Zwierzęca policja! Tak!

To nie brzmi dobrze. Nie chcę tego mówić.

Oczywiście, nie musisz. Możesz z nim rozmawiać, o czym zechcesz.

„Słuchaj, nie wyciągaj z tego pytania żadnych wniosków, ale czy pracujesz jako hycel?”

„No cóż, wchodzę w interakcję z najniebezpieczniejszym zwierzęciem na świecie – z tobą – więc tak. Jestem hyclem”.

„Myślisz, że jestem niebezpieczny?”

„Dla siebie? Tak, ekstremalnie”.

Wzdycha i spogląda na ciebie, a w jej oczach daje się dostrzec coś przypominającego współczucie. „Możemy ci w czymś pomóc?”

„Naśmiewasz się ze mnie”.

„Och, znasz mnie... ciągle żartuję – po prostu nie mogę się oprzeć, by we wszystkim doszukiwać się czegoś pozytywnego” – odpowiada, wykonując łokciami jakąś dziwną imitację tańca. „Moja szklanka jest zawsze do połowy pełna”.

„Jak tam ci odpowiada”.

„Nic mi nie odpowiada, w tym właśnie problem, stary” – zamyka oczy i masuje swoje czoło. „Nieważne, mam to gdzieś”.

„O, wciąż tu jesteś” – stwierdza, otwierając oczy. „Pewnie masz do mnie jakieś ważne pytanie?”

„Nie miałeś depresji czy czegoś?”

„Siedem lat i nie słabnie!” – kiwa z entuzjazmem głową. „Lekarze od głowy twierdzą, że to medyczny cud... Nie, chwila – użyli słowa »anomalia«”.

„Ale wciąż gapisz się na mnie jak cielę na świeżo malowane wrota... Więc zakładam, że masz jeszcze jakieś inne pytanie”.

Ten człowiek cierpi na depresję kliniczną. I trochę już to trwa.

Rozumiem, słowo mundur jest tu metaforą. Tak naprawdę chodzi o klasę robotniczą, prawda?

Yyy... Chcę powiedzieć... tak? Chyba.

„Porozmawiajmy moment otwarcie... Należysz do klasy robotniczej?”

„Znowu ta pieprzona polityka... Wiesz, co mnie bardziej interesuje?”

„Ja rozwiązujący sprawę wisielca?”

„Ty, rozwiązujący sprawę, którą się zajmujesz” – odpowiada i bierze szybki wdech. „Pasjonuje mnie to niesamowicie. Więc może... weź się za to?”