Rozmowa · Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych

„Znowu?! We łbie się to gówno nie mieści...” – kręci głową i wygląda, jakby rzeczywiście miał kłopoty z uwierzeniem w to gówno.

Coś jest w tym gościu dziwnego. Dojdź, co to może być.

„A teraz odpowiesz mi na kilka pytań?”

„Nie” – odpowiada spokojnie i po prostu nadal się w ciebie wpatruje.

„Dlaczego?”

„Bo to nie moje zadanie. Może byś w końcu ruszył dupę, zaczął wykonywać swoją robotę i rozwiązał tę cholerną sprawę wisielca?”

„Skoro nie chcesz odpowiadać na pytania, to może chcesz posłuchać, jak mówię różne rzeczy?”

„Właściwie nie chcę słuchać, jak coś mówisz”.

„Daj spokój, Jean...”

„Dobra. Mów coś” – odpowiada weselszym tonem. „Chcę słuchać, jak coś mówisz”.

Słyszysz to? Chce, żebyś mówił rzeczy. Więc mów!

Nagle, jakby znikąd, w głowie pojawiają ci się rzeczy związane ze sprawą!

„No to co do tego zastrzelonego i powieszonego gościa – możliwe, że zastrzeliła go ta osoba, która potem upozorowała powieszenie”.

„Przykrywka, której pomysłodawca jest też zabójcą? To ma sens”.

„No właśnie. Ale jaki może być motyw?”

„Nie masz motywu? W takim razie podwójna przykrywka wydaje się zbyt schludna”.

„Tak... Hej, czemu ja ci mówię te rzeczy?”

„Nie wiem... Dlaczego?” – pyta, rzucając ci dziwne spojrzenie.

„O mój boże, to nie wszystko...” – przygląda ci się z niedowierzaniem. „Chodzi ci o coś jeszcze... O co?”

Jakbyś czuł, że będzie to intelektualnie stymulujące i do czegoś doprowadzi. Coś niemal jak obyczaj? Dziwne...

Kto wie, czemu robimy to, co robimy? Z jakiegoś powodu rozmowa o tym wszystkim z mężczyzną w okularach cię uspokoiła. Jakbyś już kiedyś to robił.

Wiesz co? To chyba dlatego, że jest napakowany. Wygląda, jakby sam diabeł go zaganiał na siłownię.

„No więc ten człowiek, co został zastrzelony, a potem zrobili, że niby został powieszony – możliwe, że zastrzelili go ci sami ludzie, co go powiesili”.

„Łapię. Okej. Ale jaki mieli motyw?”

„Żeby coś ukryć?”

„Tak, też bym tak założył”.

„To całkiem możliwe... Hej! Czemu ja ci mówię te rzeczy?”

„Ta osoba, która, jak sądzimy, go powiesiła – ta, co upozorowała powieszenie i co jej szukamy, tak? To nie możemy jej znaleźć”.

„Cóż... A gdzie jej szukaliście?”

„No, tak... Hej, czemu ja ci mówię te rzeczy?”

„Podejrzewamy, że może być na wybrzeżu”.

„Na zachód stąd? Kiepsko. Ta okolica jest zniszczona bombardowaniem. Mnóstwo miejsc do ukrywania się...”

„Mam mały problem. Powieszona osoba ciągle tam wisi. Nadal jej nie ściągnąłem”.

„Nie ściemniasz, Mullen. Czuję go aż tutaj. Śmierdzi w całym mieście”.

„Weźmiemy się za to... Wystąpiły komplikacje”.

„Zaraz. A może ty byś mi pomógł?”

„Bardzo bym chciał, ale jestem zajęty odpierdalaniem się i nieburzeniem twojego stylu. A to mogłoby go zburzyć. Pomaganie ci”.

„Hej... czemu ja ci to wszystko w ogóle mówię?”

„No dobra. Prowadzę śledztwo i okazuje się, że facet został nie tylko powieszony, ale i zastrzelony...”

„Myślisz, że powieszono go, żeby zatrzeć ślady? Żeby ukryć postrzał?”

„W gruncie rzeczy – właśnie tak”.

„Okej. Cóż...” – poprawia swoją blond perukę. Znaczy... swoje włosy. Poprawia swoje włosy.

„Hej, czemu ja ci to mówię?”

„No więc prowadzę śledztwo. Powieszono człowieka”.

„Więc... Nie wiesz, kto go powiesił?”

„Hej, czemu ja ci to w ogóle mówię?”

„Jeszcze nie”.

„Taa, widać”.

„To porozmawiajmy o czym innym”.

„Albo... ALBO...” – mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych unosi palec wskazujący. „Moglibyśmy wrócić do swoich zajęć. Wiem, to głupi pomysł...”

„A nie musisz?”

„Nie, nie musi”.

„Gdybym nie miał depresji klinicznej, to wybuchnąłbym śmiechem” – odpowiada. Nie wygląda na rozbawionego. „Ale ograniczę się na razie do »nie«”.

„Dobrze”.

Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych kiwa głową.

„Jesteś sławny czy coś takiego?”

„Nie tak sławny jak ty, supergwiazdo” – odpowiada bez cienia ironii w głosie.

Tak... To nadal ironia.

„Udaje mi się! Moja ciężka praca wreszcie popłaca! Staję się sławny!”

„O tak, rzeczywiście! Pracowałeś bardzo, bardzo ciężko, prawda?”