Rozmowa · Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych

„Nie, nie burzyłbyś mi go ani trochę”.

„Okej... W takim razie może przestań już marnować mój czas i wracaj do tego, czym się teraz zajmujesz?”

„No dobra, właściwie to pewnie burzyłbyś mi styl”.

„O nie, nie chciałbym, aby do tego doszło... Wiesz, w jaki sposób mógłbyś temu zapobiec?”

„Wykonując swoje pieprzone obowiązki i nie zawracając ci więcej głowy?”

„Wykonując swoje pieprzone obowiązki”.

„Tak”.

„Nie”.

„W sumie to nie powinienem był nazywać cię moim partnerem. Kim nim jest i się dowie”.

„Nie jestem twoim partnerem” – wtrąca szybko. „Ta... współpraca jest tymczasowa”.

„Pozwól, że przepowiem ci przyszłość, poruczniku. Prędzej czy później – ale raczej prędzej – twój nowy przyjaciel powie ci, że cię nie potrzebuje. A później zasugeruje, żebyś »spierdalał«”.

„Gdy do tego dojdzie, proponuję, abyś go posłuchał” – dodaje gorzko.

W odpowiedzi porucznik tylko kiwa głową.

„Świetnie, idealnie – mam na to wyjebane!” – kręci głową. „A teraz zostaw nas w spokoju i zajmij się swoimi obowiązkami... I nie mam na myśli chlania i obszczywania się, jasne? Chyba zdajesz sobie z tego sprawę, co?”

„Kim jest bardziej czadowy od ciebie”.

„Na pewno miło mu to słyszeć, ale Kim nie jest częścią tego eksperymentu myślowego. W nim to my jesteśmy partnerami”.

Porucznik milczy.

„Przestępczymi partnerami czy...?”

„Nie!” – wykrzykuje podekscytowany. „W tym eksperymencie myślowym jesteśmy funkcjonariuszami policji. Na komisariacie policji. Nie popełniamy przestępstw – nie jesteśmy kumplami od zbrodni”.

„Hej, przestań” – mówi cicho.

„Odjechany Syn Lunga? Kto to?”

„Och, to jesteś ty – twój ekscentryczny geniusz” – puszcza ci sarkastycznie oko. „W końcu z twoim niekonwencjonalnym podejściem do policyjnej roboty to musisz być ty”.

„Nie chcesz opowiedzieć mi o nim więcej? Czy tam o niej?”

„Nie mam na to najmniejszej ochoty”.

„To miejska legenda” – stwierdza cicho porucznik. „Mówi o funkcjonariuszu działającym pod przykrywką, który zapomniał, kim jest. Ale to tylko miejska legenda. Nie jesteś synem Lunga”.

Próbuje uchronić cię przed dalszymi nieprzyjemnościami ze strony faceta w okularach.

Okej, dobra. Zrozumiałeś żart. Na tym poprzestańmy.

„A ty... masz jakąś sprawę do rozwiązania?”

„O nie, nie, nie! Wiesz, ja uwielbiam przyglądać się innym, lepszym glinom rozwiązującym sprawy – i muszę wyznać, że oglądanie ciebie przy pracy to prawdziwy zaszczyt...”

„To w niczym nie pomaga” – stwierdza, kręcąc głową i spoglądając na mężczyznę w okularach przeciwsłonecznych z wyrzutem.

„Nie umiem sobie tego dłużej wyobrażać” (Zakończ).

„Ani ja, partnerze. Ani ja...” – odpowiada. Jego szare oczy nagle pojawiają się przez chwilę nad oprawkami okularów. Widać w nich smutek.

Wydaje ci się, że dostrzegłeś w tym smutku coś... jakby odrobinę współczucia.

„Kto jeszcze pracuje na komisariacie z naszej wyobraźni?”

„Pewnie nie uwierzysz, ale...” – robi pauzę, aby zwiększyć dramatyzm – „...funkcjonariusze policji!”

„Tak jest – rozwiązują sprawy, łapią bandziorów i... wyobraź sobie... nie chleją wódy o drugiej po południu”.

„Po prostu zwykłe, nudne sukinsyny w garniakach i mundurach. Nic tak spektakularnie ekstrawaganckiego jak ty – Odjechany Synu Lunga”.

„Mam kilka pytań. Jestem policjantem”.

„O co? Nie wyglądasz mi na glinę...” – przygląda ci się uważnie. „Wiesz, jak wyglądasz?”

„Jak Guillaume le...”

„Nie!!” – wykrzykuje i unosi zaciśniętą dłoń. „Nie będziesz mi tu bełkotał o tym dupku”.

Nie odpowiedział na twoje pytanie.

Za kogo się ma ten dupek? Za glinę?

„Jak... Kras Mazow?”

„Taaa...” – odpowiada przeciągle, pocierając przy tym brodę. „Tak jakby. Okej. Dostrzegam podobieństwo. Wyglądałby tak, gdyby go przejechali czy coś”.

„Jak rewolucjonista?”

„Nie, nie jak rewolucjonista” – odpowiada i odwraca wzrok.

„Jak prorok?”

„Tylko nie ten profetyczny bełkot...” – odpowiada i odwraca wzrok.

„Nie wiem. Ty mi powiedz”.

„Nie wiem...” – postukuje dłonią w czoło, myśląc. „Żałosny wór łajna?”

„Jak megagwiazda?”

„Tak” – kiwa głową. „Supergwiazdorski glina. Oczywiście. Znowu to”.

„Jak przeklęty pechowiec? Staram się jak mogę, chłopie”.

„O...” – przez chwilę sprawia wrażenie zbitego z tropu. „W takim razie rozwiąż swoją sprawę. To by się liczyło jako »staranie się«”.

„Jak wór łajna?”

„Zgadza się” – mężczyzna przytakuje gorliwie.

Może mieć też na sobie przebranie.

„Wyglądasz chujowo” – twoja zmaltretowana twarz odbija się w okularach mężczyzny.

„I nie mówię tego w przenośni”.