Rozmowa · Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych

„Jean, przecież widać, że on...” – kobieta urywa wypowiedź w połowie zdania.

Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych spogląda na nią, a później zwraca się do ciebie: „Dobra, supergwiazdo. Mów – czego chcesz? Chcesz, żeby poklepać cię po pleckach?”

„Wiedziałem. Wiedziałem, że jestem kimś znanym. Supergwiazdą”.

„Zaraz. Ja jestem sławny?”

„O, i to jak!” – kiwa głową z entuzjazmem. „Kto nie słyszał o Odjechanym Synu Niewydolności Wątroby?!”

„Zaraz, kim jest Syn Niewydolności Wątroby?”

„Odjechany Syn Niewydolności Wątroby – superglina, który z własnej woli wywołuje u siebie alkoholowe delirium, aby rozwiązywać sprawy”.

Na ustach kobiety pojawia się uśmieszek.

Próbuje zachować powagę.

„Dobrze”.

„Nie, niezupełnie” – nie sposób powiedzieć, co robią jego oczy ukryte za przyciemnionymi szkłami okularów.

„Wiedziałem, Kim! Wiedziałem, że jestem supergwiazdą”.

„Obawiam się...” – odpowiada porucznik, ściszając głos. „Obawiam się, że błędnie interpretujesz tę sytuację”.

„Mów, supergwiazdo. Czego chcesz?”

Padł tu jakiś żart, którego nie rozumiesz. Może to mieć coś wspólnego z twoim uszkodzeniem mózgu.

„No dobrze. Do zobaczenia!” [Odejdź].

„Uważaj na siebie, frajerze!”

Ten głos... Taki znajomy... Czy ty go nie słyszałeś, kiedy połączyłeś się z komisariatem i meldowałeś o zaginięciu odznaki?

„Zaraz, twój głos... Poznaję go”.

„Poważnie?! Ciekawe skąd?!”

„Zgubiłem niedawno odznakę. Kiedy to zgłaszałem, usłyszałem ciebie”.

Porucznik blednie. „Brak odznaki?” – pyta sam siebie bezgłośnie.

„To stąd mnie pamiętasz?”

„Khm... Mam trochę...” (Wskaż na swoją głowę). „Kłopotów z pamięcią”.

„Poważnie?” – pyta i odwraca się od ciebie. „W takim razie żegnam. To z głosem to był zbieg okoliczności. Idź już sobie, dupku”.

„Może...”

„W porządku. To pewnie zbieg okoliczności. Wiele osób brzmi podobnie. Żegnam”.

„Tak. Nigdy wcześniej cię nie widziałem”.

To pewnie nic ważnego. [Odejdź].

Kolejny raz nie odpowiada. Zamiast tego najwyraźniej próbuje przyjrzeć się twojemu strojowi przez swoje okulary przeciwsłoneczne.

Powodzenia, chyba nawet maska spawalnicza ma jaśniejsze szkło.

Mężczyzna nie odpowiada. Jest zbyt zajęty zaciekłym mrużeniem oczu.

Na pewno chce się dobrze przyjrzeć twojej kurtce.

Czy on w ogóle coś widzi przez te okulary?

„Porozmawiajmy jeszcze raz o tym wisielcu”.

„Dobra, czemu nie. Omówmy to wszystko jeszcze raz od nowa. Nie marnujemy czasu. Bo nie ma czasu!”

„Słuchaj, muszę zapytać: czy my jesteśmy z tego samego komisariatu?”

„Powiem... nie. Tylko po to, żeby przekonać się, co na to odpowiesz. Więc co na to odpowiesz?”

„Okej”.

„Okej?!”

„Jean, powiedział okej – daj spokój”.

No dobra, to ewidentnie mój błąd. Jest strażakiem, pielęgniarzem, łapaczem psów – kimś w tym rodzaju. Nie gliną. Wracaj do swojej policyjnej roboty. Nie będę ci przeszkadzać.

„Taaa. Pewnie nie. Znikąd cię nie pamiętam”.

„Boże ja pierdolę...” – odpowiada, ściskając palcami nasadę nosa.

Nic z tego nie brzmi dla niego jak dobre wieści.

„Kim... Co to za gość?”

„Khm” – kręci głową. „Nie zamierzam się w to mieszać”.

To nie w moim stylu – myśli, patrząc na mężczyznę w okularach. O rany, ale są na niego wściekli. Nie dziwne. On ich po prostu nie poznaje.

„Fajowe oksy. To element kamuflażu?”

„Tak. Takie mam hobby” – odpowiada, patrząc na ciebie z zaciekawieniem.

Jakby czekali na jakąś reakcję albo odpowiedź. Aż coś zaskoczy. Tyle że nie zaskakuje. Co to za gość?

„Porozmawiajmy więcej o tym hipotetycznym 41. komisariacie, o którym wspomniałeś”.

„Och, Hipotetyczna Czterdziestka Jedynka. Taa... Pofantazjujmy o tym” – odpowiada, agresywnie mrugając. „Ja nie jestem zajęty, ty nie jesteś zajęty – zabawmy się!”

„Jakie byłyby relacje między nami w tym alternatywnym uniwersum?”

„Zaszalejmy... Powiedzmy, że ty i ja jesteśmy partnerami. Co powiesz na taki myślowy eksperyment?”

„Wydajesz się trochę nudziarzem. Bez urazy, ale zasługuję na kogoś lepszego”.

„Nic się nie stało, przyjacielu – nic się nie stało” – macha ręką. „Bądźmy szczerzy, na naszym wymyślonym komisariacie toczyły się całkowicie fikcyjne rozmowy na temat tego, kto w ogóle byłby godny bycia twoim partnerem...”

„...i wynikło z nich, że człowiek twojego kalibru powinien stworzyć swój własny jednoosobowy policyjny zespół” – wyjaśnia, przytakując ochoczo. „Każdy partner tylko by cię spowalniał”.

„Wydajesz się być w porządku gościem. Świetnie by było mieć w tobie partnera”.

„Poważnie?! Nie burzyłbym ci stylu?” – pyta, zagryzając wargę, a po chwili macha ręką. „Nieważne... partnerze”.