Rozmowa · Oranjeski paszport

Ten wydany przez Niepodległą Republikę Oranje paszport należy do czarnowłosej kobiety nazwiskiem Katarzine Alasije.

„Ukryte dokumenty Klaasje...” – mówi porucznik, spoglądając na twoje ręce. „Z pustej boi”.

[Schowaj paszport].

„Co on robił w gnieździe straszyka?”

„Może nasz podejrzany, pan Dros, zabrał go z kryjówki Klaasje – czy jak tam ona ma naprawdę na imię? Albo...”

„Straszyk go wziął. I wyczułem, że to on to zrobił. Widziałem, jak coś otwiera boję patykowatymi odnóżami”. (Wskaż swoją głowę).

„Niczym sroka?” – rozgląda się. „Co za zbieg okoliczności. Wtedy zgromadziłby też inne przedmioty, co byłoby bardzo nietypowe...”

Porucznik zdążył już zaakceptować twoje nietypowe metody działania.

„Umiem sobie wyobrazić, że hełm mogła wyrzucić woda. A luneta – może pan Dros ją zgubił? Ale celowe zabranie dokumentu byłoby bardzo nietypowym zachowaniem jak na stawonoga”.

Czy na pewno? Może był po prostu ciekawy.

Ciekawska ośmiornica zrobiłaby to samo. Albo nawet mątwa.

„Może miał powody do zemsty na naszej miss Oranje?”

„Straszyki nie są zdolne do żywienia urazy. Dotyczy to tylko ludzi i niektórych drapieżników”.

„Może był ciekawy? Jak ośmiornica?”

„Ośmiornica należy do zupełnie innej gromady zwierząt – nie jest owadem, a mięczakiem. Ale tak, rozumiem, o co ci chodzi”.

„Myślę, że to straszyk go wziął”.

„Niczym sroka?” – rozgląda się. „Co za zbieg okoliczności. Wtedy zgromadziłby też inne przedmioty, co byłoby bardzo nietypowe...”

„Być może planował jakiś szantaż?”

„Może tak... Ale to nadal nie wyjaśnia, jak dokument trafił do gniazda”.

„Ni chuja nie wiem... Może kolekcjonuje takie gówna? Tak jak ośmiornice, jak coś je zaciekawi?”

Ciekawska ośmiornica zrobiłaby to samo. Albo nawet mątwa.

Kobieta ze zdjęcia nie odpowiada. Spogląda na ciebie tajemniczo, przebrana za kogo innego.

Ciekawskie ośmiornice gromadzą czasem przedmioty? A może to mątwy?

„W takim razie jak ona się naprawdę nazywa?”

„Nie wiem. Ale nie Katarzine Alasije. Ani Annouk Meijer-Smit. Ani Klaasje. Kimkolwiek jest, będę musiał ostrzec naszych strażników. Trzeba podwoić przy niej warty”.

„Nie wiem. Ale nie Katarzine Alasije. Ani Klaasje. Ani Annouk Meijer-Smit. Nie wiemy o niej właściwie nic, detektywie”.

Spogląda na wschód. „Może to i lepiej, że jej nie aresztowaliśmy. Kto wie, jakie piekło urządzałaby teraz na moim komisariacie...”

Wiatr ucichł. Próżno jej szukać na ulicach. Nie ma jej już w mieście Revachol.

„Cuno ci powie, że to nie jest nic z tego, co se możesz pomyśleć. Cuno by musiał wleźć w to gówno głęboko, ale jak by nie było – zostałeś ołgany. To na pewno”.

Dziewczyna z paszportu patrzy na ciebie bez odpowiedzi. To nie Katarzine Alasije. Ani Annouk Meijer-Smit. Ani Klaasje. To pewne.

57. komisariat powinien podwoić przy niej straże.

Wiatr ucichł. Próżno jej szukać na ulicach. Nie ma jej już w mieście Revachol.

Spójrz na zdjęcie.

To Klaasje. Z krótkimi, czarnymi włosami i w okularach. Wygląda chłopięco, młodziej.

To stare zdjęcie. Zrobione, zanim przyszło życie i zrobiło to, co zwykle.

„Tu jest napisane »Katarzine Alasije«”.

Otwiera notatki. „Mówiła, że wydali go na nazwisko Annouk Meijer-Smit. Annouk, Meijer, Smit”.

Miała się tak naprawdę nazywać Katarzine Alasije. Stąd niby się wzięło Klaasje, pamiętasz? Jasna cholera!

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże jakiemuś innemu detektywowi.

„Miała się tak naprawdę nazywać Katarzine Alasije. Okłamała nas”.

„Tak, jakimś sposobem zdołała nas okłamać – po raz kolejny. W pewnym sensie okłamuje nas nawet w tej chwili” – uśmiecha się porucznik.

„Może to jej prawdziwy paszport? A nie fałszywka? Bo to jej prawdziwe nazwisko”.

„Nie. Okłamała nas. Jej tak zwane prawdziwe nazwisko nie było prawdziwe. W jakiś sposób zdołała nas okłamać nawet w tej kwestii...” – niemal się uśmiecha.

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże komu innemu. W innym mieście.

„Nie wiem, kim jest Katarzine Alasije, ale można chyba bezpiecznie stwierdzić, że to też nie ona. Krótko mówiąc, zostaliśmy po raz kolejny okłamani. Życzę powodzenia temu, kto ją teraz przesłuchuje w pięćdziesiątym siódmym”.

„Nie wiem, kim jest Katarzine Alasije, ale można chyba bezpiecznie stwierdzić, że to też nie ona. Krótko mówiąc, zostaliśmy po raz kolejny okłamani. W pewnym sensie nadal nas okłamuje...” – porucznik nie może powstrzymać uśmiechu.

„No dobra. I co? Zapoznaj Cuno z tematem”.

Miała się tak naprawdę nazywać Katarzine Alasije. Stąd niby się wzięło Klaasje, pamiętasz? Jasna cholera!

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże jakiemuś innemu detektywowi.

„Podała mi swoje rzekomo prawdziwe nazwisko – inne niż to tutaj. To nie jest nawet nazwisko, które według jej słów powinno tu być...”

„Czad. Ołgała cię. Podwójnie ołgała. Łapię. Gliniarnia potrzebuje do takich spraw Cuno. Cuno nikt nie ołga” – kiwa głową z poważną miną.

„Nieważne”.

„Taaa, dobra. Nie zapoznawaj Cuno z tematem. Niech nic nie wie. Jak se chcesz” – udaje, że wszystko mu jedno.

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże komu innemu. W innym mieście. Nie próżnuje.

„W dokumencie jest inne nazwisko, niż mówiła, że będzie. Zostałem okłamany”.

A nie Annouk Meijer-Smit. Jak ci podała. Annouk, Meijer, Smit. Pamiętasz? Zostałeś okłamany. Znowu.

Jest nawet gorzej. Miała się tak naprawdę nazywać Katarzine Alasije. Stąd niby się wzięło Klaasje, pamiętasz? Jasna cholera!

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże jakiemuś innemu detektywowi.

Wiedziałeś ode mnie, że cię stale okłamuje. Teraz pewnie łże komu innemu. W innym mieście. Nie próżnuje.

Ta Katarzine Alasije – można bezpiecznie powiedzieć, że to też nie jej tożsamość. Krótko mówiąc: zostałeś okłamany, szanowny panie. Życzę powodzenia temu, kto ją teraz przesłuchuje w pięćdziesiątym siódmym.