Rozmowa · Dreszcze

Niechętnie wypuszczająca Revachol ze swych objęć zima zsyła z góry jeszcze nieco mokrego śniegu...

Rozejrzyj się wokół.

Śnieg pada leniwie, czyniąc plażowy piasek jeszcze bledszym, mieszając się z wypluwanym przez kanalizację rdzawym płynem.

I pomyśleć – zdawało się, że to już wiosna.

Jakie to uczucie?

W płaszczu i czapce nie narzekasz na zimno. Niczym dobrze wyposażony badacz spokojnie rozglądasz się po białym krajobrazie.

Porucznik spogląda na ciebie z pewnym niepokojem, jak stoisz i drżysz, ale nic nie mówi.

Co jest na wschodzie?

Kanał, który przekroczyłeś, aby się tu dostać, a za nim właściwe Martinaise, dzielnica, o której policja zapomniała. Pełna śmiechu, świateł, prób zakładania przedsiębiorstw, cynizmu...

Ktoś zeskrobuje śnieg z przedniej szyby. Na rondzie, którego środek zdobi pomnik Filipa III, miejsce wycieczek klas szkoły podstawowej i wygodne miejsce na gniazdo dla zimowego ptactwa.

A dalej...

Odgrodzony plac. Przy bramie stoi zaparkowana ciężarówka firmy logistycznej. Jasne światło ze stojącego za ogrodzeniem budynku odbija się od jej maski.

Czyste, białe światło dobiegające z okien ukrytego wśród ruin czystego biurowca w kształcie kostki. Jak tajemnica...

To wszystko?

Jak wszystkie pomniki stanowi również ostrzeżenie. Sześciopiętrowe ruiny na południe od ronda rzucają na rozpustnego króla ponury cień.

Rozgrzej się potupywaniem, strzepując śnieg. [Zakończ myśl].

„Powinniśmy ruszać. Kto wie, kiedy ten śnieg przestanie padać”.

Wiosenna odwilż przyjdzie na dobre. Ale jeszcze nie teraz.

Gdzie jest Ruby?

Niedaleko. Modli się, choć jest niewierząca. Śnieg opada na mroczną taflę wody. W powietrzu słychać szmer.

To wszystko.

Co jest pode mną?

Warstwy zatrutego przemysłowymi odpadami piachu. Kanały burzowe. Ukryte bunkry. Krzątające się szczury...

Nie potrzeba tajemnic.

Nie potrzeba już niczego.

Zdradź mi tajemnicę piasków, wietrze.

Ktoś upchnął dużą, starą kurtkę polarową w betonowej rurze pod promenadą. Dobrze by cię ogrzała. Nigdy pewnie się na nią nie natkniesz, ale kto wie?

Co jest na górze?

Kolejne koalicyjne aerostaty. Czasem widać wśród nich rozbłysk świateł, kiedy manewrują w padającym śniegu. Jeden z dużych statków niesie w swoim brzuszysku skrzynie.

Koalicyjne aerostaty wiszą niczym duchy pod kopułą z chmur. Czasem widać wśród nich rozbłysk świateł, kiedy manewrują w padającym śniegu.

Co jest na północy?

Porzucony kościół, który jest właśnie zmieniany w klub nocny. Czwórka młodych ludzi ciężko pracuje, aby był możliwie wypasiony.

A dalej na północ?

Wijące się niczym wąż pasmo lądu wdziera się w zatokę Martinaise. Pechowcy zmuszeni do ucieczki czy to przed prawem, czy sobą, ukrywają się czasem na pobliskich wysepkach. Małych kropkach na oceanie zalewanych czasem, kiedy woda jest wysoka, a pogoda zła.

A na wysepkach po drugiej stronie zatoki?

Dalej jest Ozonne... ale śnieg jest zbyt gęsty. Twój wzrok tam nie sięga.

A bliżej? Nim opadnie kurtyna...

Zatoka Revacholska. Bezkres, wielka głębia – w najgłębszym miejscu ma ponad 1200 metrów. Woda i powietrze są tam bardziej słone niż tu. Akwen tną kilwaterami ogromne statki towarowe ozdobione logo różnych firm: Wild Pines, ZAMM, Moriyn.

Na najdalszy zakątek Zatoki Revacholskiej pada zaś cień Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik stale pełniącego swą patrolową służbę; gotowego do rozpoczęcia artyleryjskiej nawały, gdyby przyszło wam do głowy stanąć do walki z rynkiem. Przechodzi cię dreszcz.

A na wysepkach?

Pozostałości obozowiska na postrzępionej skale. Namiot, stare naczynia i sztućce. Dawno porzucone. Wśród pozostałości gramoli się krab pustelnik. Szuka nowej muszli.

Dalej płoną jasne światła Résurrection – odległego od Martinaise miejsca, popularnego spa dla dzieciarni z Ozonne o pięknych ciałach i zasobnych portfelach.

Opuszczony kościół. Jeden z dwóch pozostałych kościołów klepkowych zwanych niegdyś zbiorczo Les Sept Soeurs. Pozostałych pięć sióstr uległo zniszczeniu podczas rewolucji.

Opuszczony kościół o pokrytych szronem ścianach. Jeden z Sept Soeurs. Pozostałych sześć sióstr uległo zniszczeniu podczas rewolucji.

Co jest na południu?

Wiadukt autostrady 8/81. Pojazdy pędzą po niej w tę i z powrotem dniem i nocą, ci zaś, którzy żyją pod spodem, próbują pchać naprzód swoje życie pośród śniegu i błota. Na południe od 8/81 jest zaś Ospa.

Ospa...

...była niegdyś parkiem, miejscem rozmyślań i odpoczynku dla pacjentów Starego Wojskowego Szpitala. W latach dwudziestych stanowił on centrum kwarantanny podczas epidemii odry, która zabiła wiele dzieci. Od tego czasu większość ludzi omija i szpital, i otaczający go park.

Ospa to dziś całkowicie zdziczałe miejsce. Wiecznie zielony gąszcz pokryty śniegiem i przemysłowym pyłem. Stadami krążą tam dzikie psy, a nawet wilki. Policja stara się oddzielić od świata najdalsze jej zakątki.

A mimo to...

...narkomanom udaje się tam wśliznąć i zamelinować w Starym Szpitalu Wojskowym. Mają nadzieję, że wśród porzuconych w pośpiechu zapasów znajdą coś, czym będą mogli się naćpać. Albo po prostu chcą w spokoju przedawkować.

Dalej na południe...

Szereg przygarbionych na zimnie, opancerzonych garaży. Dziury po kulach w karoserii couprisa 40 pracowicie łata mechanik. To park maszyn 41. komisariatu. Śnieg opada na dach przerobionej fabryki jedwabiu pełniącej teraz rolę twojego komisariatu. Drżący z zimna personel MOR-u wchodzi i wychodzi głównym wejściem.

Funkcjonariuszka patrolowa Judit Minot stoi w kącie, pod wąskim zadaszeniem nad wejściem. Patrzy w zamyślaniu na śnieg, szukając jednocześnie w swojej aktówce rękawiczek.

„Gdzie one, do diabła, są...” – mamrocze pod nosem.

Chirurg przygląda się jej przez chwilę, zaciągając się dymem z papierosa. „Nie jest aż tak zimno, aby odmrozić sobie dłonie bez rękawiczek”.

Kiwa głową, po czym patrzy na swoje dłonie. Żadnych odmrożeń, jasne, ale zamiast tego siateczka czerwonych pęknięć wokół nadgarstków. Jest wyraźnie zawstydzona delikatnością swojej skóry.

Nagle uśmiecha się na jakąś myśl, która właśnie przyszła jej do głowy, raz jeszcze kiwa głową w kierunku chirurga i zbiega po schodach – bez rękawiczek – na padający śnieg.

Wokół ciebie wciąż pada śnieg. Na zachodzie burzy się ocean.

Nie, to był dom. Chcę więcej.