Schody wiodą w dół – do centralnego Jamrock. Tam, na targu po drugiej stronie miasta, mężczyzna nazwiskiem Kukłow ma swój pokryty śniegiem kram. Sprzedaje toczony przez musze larwy kebab twoim kolegom, którzy wierzą, że uodpornią się dzięki temu na zatrucia pokarmowe.
Śnieg pada na budynki dzielnicy użytkowej: kwiaciarnię, bibliotekę i saramiską restaurację sprzedającą wino domowej roboty. Pada też na burdele, narkotykowe nory i dziuple zemljaków.
Wszystko to zbudowano wokół jeziora powstałego w wyniku upadku meteorytu. Pośrodku tego jeziora unosi się na falach mały statek. Na kadłubie jednostki zamocowano światła skierowane w stronę dna. Szukają tam czegoś niczym macki...
Ogarnia cię chłód, a po plecach przepełza ci dreszcz. Piasek pod twoimi stopami jest mokry. Gdzieś na południu łopocze targany wiatrem brezent.
Funkcjonariusz satelicki Jean Vicquemare zbiega ze schodów komisariatu, gniewnie garbiąc się wśród ulewy.
Na moście trzymają straż oficerowie Torson i McLaine. Pierwszy z nich, mięśniak, ma dżinsy i skórzaną kurtkę. Kiedy Vicquemare przechodzi obok, młody mężczyzna mówi...
„To nie tak. To się nazywa heteroseksualni partnerzy życiowi. Mają wykutą w boju więź. Tak zwane »brüderbund«”.
„Zabawne małpowanie” – Vicquemare wciska w końcu rękawiczki na ręce. Na lewej z nich, wzdłuż wewnętrznego szwu, widać małe rozdarcie. „Androcentryczny humor w miejscu pracy. Widziałeś go?”
„Nie, nic. Tylko... Judit u niego była i znalazła nieotwartą pocztę z poniedziałku. Chyba wciąż jest tam. Nie piliście z nim przez weekend czy coś?”
„Z tym zwierzem? Stary, nigdy więcej. A co, dalej tam jest, w... no wiesz, na południe od rozjazdu? W... jak to się nazywa?”
To jedyny dom, jaki teraz masz. Ale nie możesz wrócić. Nie w takim stanie.
„Ciekawe, czy Vic znalazł już swojego heteroseksualnego partnera życiowego” – mężczyzna w siatkowej żonobijce zerka na Chestera McLaine'a.
„Nie wiem, cholera. Nawet taka brüderbund jak ich nie jest w stanie wytrzymać wszystkiego...”
Wiadukt autostrady 8/81 oddzielającej Martinaise od Jamrock. Pojazdy pędzą po niej w tę i z powrotem dniem i nocą, ci zaś, którzy żyją w krętych zaułkach pod spodem, próbują pchać naprzód swoje życie pośród śniegu i błota. Na południe od 8/81 jest zaś Ospa.
Dalsza część krętej linii brzegowej, wzdłuż której stoi masa opuszczonych budynków. Sypiące się pomosty o lizanych przez słone fale podporach. Szaroczerwone, zapomniane dzielnice miejskie. Pozostałości przedrewolucyjnych prób gentryfikacji wybrzeża.
Dalej woda staje się ciemna. W cieniu Saint-Martin leży Węglowe Miasto – kiedyś, kiedy węgiel z niezliczonych podmiejskich szybów wykorzystywany był do zasilania Revacholu, była to bogata dzielnica.
Ale to już przeszłość. Węgiel zastąpiono ropą naftową z dna oceanu oraz elektrycznością z tamy na rzece Esperance. Wszystko upadło. Dziś w Węglowym Mieście pozostali tylko najsłabsi. Ich nadzieje na bogactwo wciąż drzemią gdzieś w porzuconych szybach pod ich stopami.
Pod starymi kopalniami – L'Ossuaire Municipal, podziemny revacholski cmentarz. Les petits rats przemierzają tam podziemne korytarze, próbując dostać się do Le Royaume...
...tam, gdzie chowano filipskich królów wraz z ich lekarzami i admirałami. Mauzolea, komnaty pogrzebowe; złote płatki wciąż zdobią Podwójne Drzwi Poranka.
Dzieci, które nie mają jeszcze 14 lat, schodzą pod ziemię, szukając artefaktów, które można sprzedać zagranicznym muzeom, i cennych reliktów. Rodzice im pozwalają. Schodzą głębiej...
Niewiele petits rats powraca z szybów, jeszcze mniej zaś znajduje to, czego szukają. Mała dziewczynka wychodzi z ciemnego tunelu ze srebrnymi świecidełkami w kieszeniach.
Wszędzie wokół niej widać biały śnieg: na wygaszonych wielkich piecach i zniszczonych przez żywioły chatach, w których ojcowie tłuką po pijanemu swoich synów. Ten sam śnieg topnieje ci na palcach i zmienia się w wodę.
...w poszukiwaniu rubinów, melchiorytu, lazurytu zagrabionego z Safre i Seolu za czasów monarchii. W komnatach pogrzebowych króla: Wielkiego Starego Filipa, Guillaume'a II, a nawet w mauzoleum Filipa Otyłego.
Dwa kilometry pod ziemią, w krętym szybie, wzdłuż ścian którego postawiono lustra, by światło słoneczne mogło wiecznie padać na najbogatszego z królów.
W mauzoleum znajdują się niewyobrażalne ilości złota. I ta wyjątkowa, najczystsza z najczystszych fuksynowa kokaina ceniona przez revacholski ród królewski.
Czy ktoś powiedział niewyobrażalne ilości kokainy? Rzuć wszystko natychmiast i ruszaj na poszukiwania tej skrytki!
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Babcie nie wypuszczają w taką pogodę wnucząt w tak lekkim stroju. Przynajmniej twoje włosy są bezpieczne przed wilgocią i posklejaniem. Rozglądasz się wokół...
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Palce u twojej pozbawionej obuwia stopy drętwieją. Przynajmniej twoje włosy są bezpieczne przed wilgocią i posklejaniem. Rozglądasz się wokół...
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Palce u twoich pozbawionych obuwia stóp drętwieją. Przynajmniej twoje włosy są bezpieczne przed wilgocią i posklejaniem. Rozglądasz się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Nakrycie głowy niewiele pomaga. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Palce u twojej pozbawionej obuwia stopy drętwieją. Nakrycie głowy niewiele pomaga. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Palce u twoich pozbawionych obuwia stóp drętwieją. Nakrycie głowy niewiele pomaga. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Płaszcz zapewnia ci ciepło, choć mokre i zimne włosy nieprzyjemnie przyklejają ci się do głowy. Powinieneś coś na nią założyć. Rozglądasz się badawczo wokół.
Płaszcz zapewnia ci ciepło, choć mokre i zimne włosy nieprzyjemnie przyklejają ci się do głowy, a palce u twojej pozbawionej obuwia stopy drętwieją. Rozglądasz się badawczo wokół.
Płaszcz zapewnia ci ciepło, choć mokre i zimne włosy nieprzyjemnie przyklejają ci się do głowy, a palce u twoich pozbawionych obuwia stóp drętwieją. Rozglądasz się badawczo wokół.
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Babcie nie wypuszczają w taką pogodę wnucząt w tak lekkim stroju. Rozglądasz się wokół...
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Palce u twojej pozbawionej obuwia stopy drętwieją. Rozglądasz się wokół...
Topniejący śnieg przemacza twoje cienkie ubranie. Palce u twoich pozbawionych obuwia stóp drętwieją. Rozglądasz się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Palce u twojej pozbawionej obuwia stopy drętwieją. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Szczękasz zębami, a śnieg topnieje na twojej odsłoniętej skórze, spływając ci następnie po piersi i plecach lodowatymi strużkami. Palce u twoich pozbawionych obuwia stóp drętwieją. Próbujesz oderwać myśli od zimna, rozglądając się wokół...
Spoglądasz w niebo. Czujesz kapiący ci z nakrycia głowy roztopiony śnieg.
Niebo zasłaniają wielkie wojenne okręty. Białe chmury zderzają się ze sobą, a świat jest cały przemoczony ich maleńkimi kawałeczkami.
Konceptualizacja
Judit Minot
Nix Gottlieb