Rozmowa · Alice

Oczywiście, tak. Mowa o twoich problemach zdrowotnych.

„Wiesz, kim jestem?”

„Tak, nie ma końca nieszczęść, jakie zsyła na mnie okrutny los”.

„Jasne, jasne. Ale możesz powiedzieć mi coś o mnie samym? Na przykład kim jestem?”

„Kim jesteś? Swoje ludzkie oblicze straciłeś już jakiś czas temu. Przejdźmy do rzeczy – mam ważniejsze sprawy na głowie”.

„Nie znam się na losie. Chciałem poradzić się w sprawie medycznej”.

„Więc przejdźmy do rzeczy. Zegar tyka”.

„Przykro mi, że jestem dla ciebie takim kłopotem...”

„Och, oszczędź mi tego przygnębiającego, pijackiego bełkotu i przejdź do rzeczy. Co ci dolega?”

„»Szczęścia«, chciałeś powiedzieć, prawda? Możesz skąpać się w jupiterze mojej chwały”.

„Pławię się w twej chwale, tak. Właściwie w niej tonę. Proszę, zdradź mi, co ci dolega, zanim pójdę na dno”.

„Tak, żyjemy w trudnych czasach. Ale na szczęście już się skończyły. Prawie skończyły, znaczy”.

„Dla ciebie to bardzo prawdopodobne. Liczę na to, że moje płuca przeżyją twoją wątrobę o ładny kawał czasu”. Przez chwilę milczy. „Nie, żeby było się z czego cieszyć”.

Mówił o swoim dłuższym życiu czy twoim krótszym, kiedy powiedział, że nie ma powodu do radości?

Trochę o jednym, trochę o drugim. Ale nie schlebiaj sobie – nie jest mu ciebie żal.

Nie schlebiaj sobie. Nie będzie za tobą tęsknił.

„Nie ma nic, co mógłbyś dla mnie zrobić?”

„Chcesz, żebym jeszcze raz zrobił ci badania krwi i powiedział, jak zły jest twój stan pod każdym względem? Chcesz kolejnego podsumowania wszystkiego, co sypie się w twoim ciele?”

„Tak. Chcę prawdy!”

„Chcesz prawdziwej, szczerej prawdy? Przestań pić, zażywaj magnez i witaminę D. Nasz komisariat to nie jest dom pogodnej starości. Nie mamy budżetu na zajmowanie się wypalonymi gwiazdami rocka”.

A więc to sprawa polityczna! Jesteś zaniedbywany z powodów politycznych...

Te pieniądze dostaje pewnie jakiś stary, oślizły...

„I nie – nie chcę wysłuchiwać politycznego komentarza na ten temat. Bo jestem zajęty. Jakiś idiota skleił sobie powieki cyjanoakrylem. Zdaje się, że to Mack Torson”.

„Jaki, kurwa, cynokryl... to jakiś klej po prostu”.

Cyjanoakryl to klej błyskawiczny.

„Rozumiem, co chcesz powiedzieć. Równie dobrze mogę wrócić do pracy”.

„Tak zrób. Muszę kończyć. Jakiś idiota skleił sobie powieki cyjanoakrylem. Zdaje się, że to Mack Torson, ale trudno powiedzieć, bo ma spuchnięte oczy...”

„Nie, to nie brzmi jak coś, z czym mógłbym sobie teraz poradzić”.

„Byłem niegrzeczny i chcę, żeby ktoś mnie ukarał”.

„A, to ty. Znam kobietę w Jamrock, która się w tym specjalizuje... Ale nie chcę, aby się z tobą męczyła. Powodzenia, detektywie”.

„Straciłem pamięć. Całkowicie”.

„Biorąc pod uwagę narkotyki i alkohol, którymi wyniszczasz swój organizm, wcale mnie to nie dziwi”.

W jego głosie nie słychać zaskoczenia. Jedynie beztroskie poczucie wyższości.

„Nie jesteś zaskoczony? No dobra. Coś jeszcze?”

„Coś jeszcze? Nie jestem lekarzem od mózgu. Spójrz na to optymistycznie – masz teraz zupełnie nowe życie. Korzystaj z niego rozważnie”.

Trudno powiedzieć, czy ci nie wierzy, czy po prostu go to nie obchodzi.

„A potem ten cuchnący sznapsem skurwiel Gottlieb kazał mi wejść do tej swojej rzeźni” – funkcjonariusz Fischer jest ewidentnie w nastroju na opowieści. Mówi dalej: „No i pytam go »na pewno, doktorku?«. A ten z pełnym spokojem: »Tak, jak cię boli, to musimy wyciągnąć tę dziecinkę...«”.

„...no i usunął mi wyrostek na miejscu, jak w pokoju obok wciąż była impreza. Wpadłem aż w delirkę od bólu i wypitego sznapsa, ale pamiętam, że myślałem – w mordę, ale ten Gottlieb umie szyć...”

„Dopiero miesiąc później, jak już miałem okazję mu porządnie podziękować, dowiedziałem się, że on sam w ogóle tego nie pamięta. I taki już jest Gottlieb. Zawarł jakiś pakt z diabłem, jestem pewien. Zdrówko!” – brzęk pełnych piwa szklanek ginie w gwarze rozmów...

„Chyba miałem zawał serca...”

„I przeżyłeś go! Gratulacje. Jesteś na chodzie?”

Mniej więcej. Ale, boże, jak pali cię w klatce piersiowej...

„Tak...”

„To jeszcze lepiej! Jeszcze coś? Nie przejmowałbym się tym. Funkcjonariusze w twoim wieku ciągle mają problemy wieńcowe. Poza tym śmierć jest naturalną częścią życia”.

Pogódź się z tym. Ciało to przedmiot, a przedmioty się psują. Zrób, co się jeszcze da, ze swoim, zanim rozsypie się do reszty.

„Skąd wiedziałeś, że to ja?”

„Nie wiedziałem. Ale teraz już wiem. Jak tam picie?”

„Doskonale! Czuję, że bardzo pomaga mi w dochodzeniu!”

„Wspaniale. Zasłużyłeś na medal. Mam do wykonania autopsję. Autopsję Chestera McLaine'a, który zmarł z powodu zatrucia rybą”.

„Kurwa... Nie umarłem, po prostu mnie boli, tak?”

„Postanowiłem przestać. Całkowicie. Na zawsze”.

„Dobrze to słyszeć. Zajrzyj do mnie, jak już uwiniesz się ze śledztwem – pobiorę ci krew i zlecę analizę. Dowiemy się, na ile lat abstynencji pozwoli ci twoja wątroba”.

„Nie chcę o tym więcej rozmawiać”.

„Świetnie. Mam do wykonania autopsję. Autopsję Chestera McLaine'a, który zmarł z powodu zatrucia rybą”.

„Bardzo, bardzo się staram nie pić”.

„Doktorku, ktoś złamał mi serce”.

„Zacząłem chyba cierpieć na potężny światłowstręt...”

„To z powodu kaca – nawet fale radiowe dochodzące z twojego kierunku czuć alkoholem”. Przez chwilę milczy. „Czujesz też pulsowanie w gałkach ocznych?”

(Skłam). „Nie”.

„To dobrze. Byłoby strasznie niefortunnie, gdyby twoje eksperymenty z ciśnieniem krwi doprowadziły do trwałego uszkodzenia wzroku. Niefortunnie dla ciebie, oczywiście”.