Rozmowa · Zręczne palce

Kiedy umieszczasz zatrzask notatnika w snopie światła z lampy, pojawia się migocący wzór. Wzór, który na pewno już wcześniej widziałeś...

Przypomina to nieco wzór z butów rasistowskiego szofera. Stylizowaną mapę Revacholu.

„Oto i on: Zachodni Revachol” – w głosie porucznika pobrzmiewa nuta dumy.

Wokół brzegów znaku wodnego widać dziesiątki... nie. Setki mikroperforacji.

Spójrz na migoczącą siatkę ulic.

Na kwadratowym znaku wodnym widnieje logo MOR-u, nie uniemożliwia to jednak rozpoznania największych arterii Revacholu. Połyskują w świetle lamp kineemy.

Chwila... Rozejrzyj się wokół.

Dostrzegasz blady błysk rozbitej butelki po piwie. Gdzieś z oddali dobiegają dźwięki. Dwóch mężczyzn toczy pijacką kłótnię; po chwili słychać trzask zamykanego w oddali okna.

Pośrodku zniszczonego placu, w świetlnym stożku, stoi dwóch mężczyzn – jeden szczupły, drugi postawny. Obaj występują na scenie miasta, lecz tylko jeden pamięta swoją rolę...

„Ach, Martinaise nocą...” – bierze wdech przez nos.

„Gdzie jesteśmy na tej mapie?” (Wskaż na halogenowy plan).

„Niech no spojrzę” – bierze na chwilę notatnik i przygląda się mu.

„Tutaj” – mówi, wskazując palcem punkt leżący w górnej części mapy – fragment wybrzeża wrzynający się w olbrzymi ocean.

„Na pewno widywałem gorsze miejsca”.

„O tak. Węglowe Miasto, Le Royaume, Wypalony Kwartał...”

Wszędzie tam jest gorzej niż tu.

„Wygląda miło”.

„Nie, nie wygląda” – stwierdza porucznik bez optymizmu.

„To chyba straszne zadupie”.

„To miejsce ma swoje problemy...”

Jakiś szczur bezczelnie przebiega obok i znika wśród ciężarówek. W oddali słychać dziecięcy wrzask, a potem kobiece łajanie nie cichsze niż wcześniejszy płacz...

Pośrodku zniszczonego placu, w ledwie widocznym za dnia świetlnym stożku, stoi dwóch mężczyzn – jeden szczupły, drugi postawny. Obaj występują na scenie miasta, lecz tylko jeden pamięta swoją rolę...

„Ach, Martinaise...” – bierze wdech przez nos.

Spójrz na perforacje.

Jest ich wiele. Podzielone są na trzy oddzielne rzędy.

Zlicz poszczególne rzędy.

W pierwszym rzędzie jest osiemnaście kropek.

A w następnym?

Następny jest najdłuższy. Obiega cały obwód i to z nawiązką.

Policz każdą osobno.

Doliczyłeś się 216 perforacji. Myśl o tej porządnej, dużej liczbie sprawia, że pierś wzbiera ci dumą, choć nie wiesz dokładnie dlaczego.

A ostatni rząd?

Ostatni rząd ma trzy perforacje.

Kiedy na nie spoglądasz, czujesz, jak twój palec wskazujący odruchowo zgina się trzy razy.

To pewnie skurcz mięśnia.

Wspomnienie odbijające się echem z zakamarków twojego ciała migdałowatego.

Chyba robiłem coś takiego już wcześniej.

I zanim to wszystko się skończy, zrobisz to ponownie.

Trzy? Tylko tyle?

Tylko tyle.

Jest ich tyle, że trudno policzyć. Na pewno ponad sto pięćdziesiąt. Może nawet ponad dwieście.

Nieźle.

Ale co nieźle? Nie wiesz jeszcze nawet, co to oznacza.

(Przyjrzyjmy się czemu innemu).

Tak. Znaczenie tych perforacji pozostaje dla ciebie niejasne.

„Hej, Kim, co oznaczają te wszystkie otwory?” (Wskaż otwory na znaku wodnym).

„To perforacje. Stanowią zapis twojej służby w MOR-ze. To twoje dotychczasowe statystyki. Powinienem się był domyślić, że je prowadzisz – wielu funkcjonariuszy tak robi. Rzućmy okiem...”

Znaczy to: wielu oficerów samców alfa dumnych ze swoich wyników to robi.

Synku, ocenimy teraz twoje życiowe osiągnięcia. Miej nadzieję, że są dobre.

„Pierwszy wiersz to lata służby. Osiemnaście lat? Okej – całkiem nieźle. Co robiłeś, zanim zgłosiłeś się na ochotnika?”

„Naprawdę myślisz, że mam choćby blade pojęcie?”

„Racja... Przejdźmy dalej, dobrze?”

„Następny wiersz – ten, który biegnie aż do końca – to liczba zamkniętych spraw. Zamkniętych czyli ukończonych. Spójrzmy, ile ich masz...”

„O, ponad 200!”

„Dokładnie mówiąc, dwieście szesnaście”.

Porucznik kiwa głową z wyraźnym szacunkiem. „To całkiem dużo, nawet jak na kogoś, kto służy od niemal dwóch dekad. Zazwyczaj zamknięcie ponad 10 spraw rocznie zapewnia miejsce w 90. percentylu wszystkich funkcjonariuszy MOR-u...”

„Wątpię, żebym kiedykolwiek znów stał się ponownie kimś takim... A ta ostatnia liczba?”

Znasz już odpowiedź. Zdradziło ci ją łaskotanie w palcu wskazującym.

„To są moje potwierdzone zabójstwa. Trzy”.

„Zgadza się” – odpowiada porucznik, obserwując twoją reakcję. „Skąd wiedziałeś?”