Rozmowa · Zręczne palce

„Poczułem łaskotanie w palcu wskazującym”.

„Racja. Czasem mózg jest w stanie zachować pewne reakcje, nawet jeśli świadoma pamięć... powiedzmy... się zapodzieje...”

„Jak na funkcjonariusza MOR-u – zwłaszcza z 41. komisariatu, który znajduje się w dzielnicy Jamrock – to raczej... niewielka liczba. W pozytywnym sensie tego słowa”.

„Jakie to uczucie zabić człowieka, panie McCoy?” – pyta młoda kobieta mężczyznę siedzącego po drugiej stronie biurka...

„Szczerze mówiąc, kochana” – odpowiada McCoy, zarzucając na to biurko skrzyżowane nogi – „to nic już nie czuję. To jak mycie zębów, robię to raz czy dwa razy w tygodniu i się nad tym nie zastanawiam” – w jego głosie próżno szukać śladu wyrzutów sumienia.

„Niektórzy funkcjonariusze traktują liczbę zabójstw jak wynik w jakiejś makabrycznej grze. Gdy udaje im się rozwiązać jakąś sprawę, to zwykle wyłącznie przez przypadek” – od razu widać, że porucznik nie ma o tych funkcjonariuszach zbyt wysokiego mniemania...

„Ale najwyraźniej jesteś – a przynajmniej byłeś – jednym z tych dobrych. Powinniśmy się z tego cieszyć”.

Szczerze go cieszy, że nie jesteś złowrogim mordercą. I ulżyło mu, rzecz jasna, że jesteś przy tym kompetentny.

„Dziękuję ci”. (Zakończ).

Porucznik kiwa głową.

„Wiem, że zabiłeś kilka osób podczas służby...”

„Tak” – odpowiada, ale nie wdaje się w szczegóły.

Nie jest jednak dla niego problemem to przyznać.

„A ty kiedyś kogoś zabiłeś, Kim?”

„Jak sobie radzić ze stresem?”

„Każdy radzi sobie po swojemu – jedni skuteczniej lub bardziej autodestrukcyjnie niż inni...” – odpowiada, spoglądając na ciebie znacząco.

„Mnie pomagają hobby”.

„Może i ja powinienem sobie znaleźć hobby?”

„Może historyczne rekonstrukcje? Masz już ten kapelusz rewolucjonisty z przełomu wieków...”

Mówi to szczerze. Nie traktuj tego jak docinek.

„Może historyczne rekonstrukcje? Masz już to zabytkowe wyposażenie karabiniera...”

„Może sport? Masz już wyposażenie marki FALN...”

„Może ogrodnictwo? Masz już żółte rękawice...”

„Wszystko jest lepsze od wyniszczania siebie narkotykami i alkoholem...”

„Na przykład?”

„Och, takie tam. Nie rozmawiajmy teraz o tym”.

„Hobby to frajerstwo”.

„Jak uważasz...”

„To bardzo szlachetnie z twojej strony. Możemy wracać do pracy?”

„Może powinienem uronić kroplę za chłopaków? Za zmarłych?”

Porucznik wzdycha.

„Jeśli zamierzasz wylać gorzałę, którą nosisz przy sobie na służbie, to ja na pewno nie będę cię powstrzymywał...”

„Właściwie to może lepiej ją sobie zatrzymam”.

„No przecież...”

(Uroń ceremonialnie odrobinę trunku na ziemię).

U twoich stóp rozlewa się ciemna kałuża podłego wina. Połyskuje w świetle reflektorów kineemy.

Bardzo honorowo. Oddałeś nieco własnej krwi na cześć tej, którą rozlali oni.

„Ukoję wasz ból mocą rock and rolla”.

„Przepraszam, że was zabiłem”.

„Nie wiem za bardzo, co się mówi przy takich okazjach”.

„Ani ja. Możemy wracać do śledztwa?”

„To dla was, czcigodni zmarli”.

„Zmrok czeka każdego, po was przyszedł jednak najpierw”.

U twoich stóp rozlewa się ciemna kałuża wzmocnionego bimbrem barszczu. Kawałki buraków migoczą w świetle reflektorów kineemy.

U twoich stóp rozlewa się ciemna kałuża sezonowanej w szarocie wódki. Połyskuje w świetle reflektorów kineemy.

U twoich stóp rozlewa się ciemna kałuża taniego pilsnera. Połyskuje w świetle reflektorów kineemy.

Zdaje się, że nie masz czego uronić. Szkoda chłopaków.

„Bo czuję się jak zabójca”.

Zgadza się. Zabójca ludzi.

„Zgadłem po prostu”.

Nie domyślasz się po tym łaskotaniu w palcu wskazującym?

„Tak. To liczba potwierdzonych zabójstw. Masz w tym wierszu dokładnie trzy perforacje”.

Potwierdzone zabójstwa? To brzmi bardzo źle. Łatwiej byłoby ci to przyjąć, gdybyś się napił.

„Czyli jestem zabójcą...”

„Szczerze mówiąc, spodziewałem się wyższej liczby”.

„Czy to dobry moment, żeby uronić kroplę za zmarłych?”

„Zdecydowanie nie”.

„To... nie za dużo”.

„Czyli twierdzisz, że byłem supergliną?”

„Nazywaj to, jak chcesz. Byłeś wartościowym członkiem obsady swojego komisariatu. A teraz sprawdźmy ostatni wiersz...”