Rozmowa · Przekonywanie

Świetnie. Pierwszy krok wykonany. Teraz niech porucznik nacieszy wzrok owocem drzewa czadowości.

Ziewnij i przeciągnij się niczym odziana w skórę pantera.

„Bardzo to rockandrollowe, ale czy to naprawdę dobry moment?”

Musisz popracować, żeby dopiąć swego. Subtelnie. Nakręć go trochę, nie rzucaj się od razu jak na zwierzynę.

Tak subtelnie, jak subtelna jest estetyczna kakofonia, jaką w tym momencie tworzycie? Tylko spójrz na ten syf. Ten wizualny bałagan nie ma żadnego sensu. Jesteście jak białe skarpety w brązowych sandałach. Coś ohydnego.

Możemy to zrobić inaczej: poprzez kontrolę kontekstu. Postaw sytuację na głowie. Zmuś wszystkich do stosowania twoich zasad.

Chwila. Kontrola kontekstu? Coś w rodzaju „chcę-robić-z-tobą-jebania”?

Wtedy zawiódł cię nie brak techniki, a niskiej klasy jej wykorzystanie. Mogłeś to jeszcze uratować, gdybyś nie oblał jej gównotestu.

Zaraz, co to jest gównotest?

„Co, proszę?! Nie tak się składa zdaaaaania. No, powiedz to jeszcze raz”. I chichot. Klasyczny gównotest. Dała ci szansę, żebyś zabłysnął.

Gównotesty to coś, co köbiety robią mężczyznom, żeby sprawdzić, jak czują się w kontekście świata, jak są pewni siebie. Oblejesz, a uciekną do innego, bardziej dominującego samca alfa. Taka ich natura.

Masz wrażenie, jakbyś nie zdał najważniejszego na świecie gównotestu...

Ale porucznik nie będzie ci robił gównotestów. Masz do wyboru szereg stosownych opcji.

To był trudny poranek. Nie wracajmy do tego.

No dobra, rób, co zechcesz. Masz kilka porządnych możliwości.

„Ach, rozumiem... Słuchaj, jeśli to problem, to ja mogę założyć tę kurtkę z obszczyp***łem”.

„Doskonale wiem, co próbujesz zrobić, detektywie. I nie uda ci się to”.

„Powiedziałeś, że założyłbyś kurtkę »Obszczyp***ł«, ale zdałeś sobie sprawę, że jesteś raczej typem »Wchujztymowca«. I to absolutnie w porządku...”

„Nie to miałem na myśli, detektywie”.

Funkcjonariusz w garści! Funkcjonariusz w garści!

„No dobra, Kim. Masz, ty weź tę. Teraz ja jestem Obszczyp***łem”.

„Do diabła, detektywie. Daj mi tę obszczy-kurtkę”.

I oto stał się Obszczyp*łem. Nic was teraz nie powstrzyma.

„Dziwne, w mojej głowie to wyglądało o wiele bardziej czadowo”.

„No dobra, to była świetna zabawa. Choć właściwie to nie” – dodaje, zakładając z powrotem swoją znajomą bomberkę. „Dość zmarnowaliśmy czasu. Wracajmy do pracy”.

„Szkoda, że nie możesz się teraz zobaczyć, Kim”. (Potrzyj oko).

„Problem w tym, że...” – zaczyna porucznik, spoglądając na klapy, rękawy i ćwieki. „Naprawdę czadowo wyglądamy, mając na sobie obie te kurtki”.

Nie mogę uwierzyć, że wsiadłem na pokład tego obszczy-pociągu.

„Obszczy i Chuj ruszają do akcji. Rozbiją ten bank!”

„Tego się właśnie obawiam” – mamrocze bardziej do siebie niż kogokolwiek innego. „Lepiej szybko rozwiążmy tę sprawę”.

„Postawmy jedną sprawę jasno: przy pierwszej nadarzającej się okazji zamierzam to zdjąć. I to będzie koniec – żadnych przemyśleń, dodatkowych rozmów. Koniec. Rozumiemy się?”

Mówi serio. Jak tylko zdejmiesz swoją kurtkę, on zdejmie swoją. Co oznacza, że będziesz musiał głosić wchujztymizm aż po kres swoich dni.

„Dobra, Chuj” – mówi porucznik, odwracając się do ciebie. „Może to zabrzmieć nieprawdopodobnie, biorąc pod uwagę nasze odzienie, ale... czas rozwiązać sprawę morderstwa. W drogę”.

„Nie pożałujesz tego, poruczniku!”

„W sensie nie bardziej, niż już żałuję?” – rozgląda się. „Lepiej rozwiążmy tę sprawę szybko, oficerze. Nie czuję się z tym wszystkim w 100% komfortowo”.

„Może później zdołam pojąć tę czadowość” – mówi porucznik, trącając palcem podszyte brązową tkaniną klapy. „Na razie wygląda mi to bardziej na przesadzony żart”.

Rozgląda się nerwowo. Żałuje, że założył tę kurtkę. Chciałby ją zdjąć.

„Nie, nie, Kim. Dopiero co się na to zdecydowaliśmy. Musimy przez chwilę w tym tkwić”.

„Nie do wiary, że zdołałeś mnie do tego namówić” – mamrocze. „Lepiej szybko rozwiążmy tę sprawę”.

„Tylko na nas popatrz, Kim! Tak właśnie mamy wyglądać”.

„To nie problem. Proszę, ja założę teraz kurtkę »Obszczyp***ł«...”

„Kim, ty i ja – nasz dynamiczny duet – ja w kurtce »W Chuj Z Tym«, a ty w swojej starej bomberce... To wizualnie nie trzyma się już kupy”.

„Detektywie... O czym ty mówisz?”

Napieraj dalej! Nie daj się zatrzymać.

„Twoje szczęście, że wciąż mam tutaj tę zajebistą kurtkę z napisem »Obszczyp***ł«… Zabawne, jak to się czasem życie układa”.

„Mhm. To jedna z tych okazji, kiedy będziesz mówił dalej, niezależnie od tego, co powiem, prawda?”

„Wyobraź sobie dwóch gliniarzy, którzy znają się ledwie od kilku dni, lecz ich oddanie, ich więź, są tak silne, że mają na sobie te dwie kurtki: »W Chuj Z Tym« i »Obszczyp***ł«...”

„...”

„Powiedz, Kim: jakie są szanse, że po wszystkim, co się stało, nie uda im się rozwiązać sprawy, kiedy mają na sobie te dwie kurtki?”

Mija długa chwila. Porucznik zastanawia się, co powiedzieć.

„Nikt nigdy nie prosił mnie o więcej zaufania niż ty w tym momencie. Jeśli podetniesz gałąź, na której siedzę z napisem »Obszczyp***ł« na plecach...”

Wzdycha. „Obawiam się, że MOR dobierze nam się za to do tyłków”.

„MOR tego nie rozwiąże, Kim. Ale my tak. Razem”. (Wyciągnij rękę z kurtką).

Z wyrazem skrajnego niedowierzania na twarzy porucznik zakłada kurtkę...

„Szanse są całkiem wysokie” – odpowiada porucznik, pocierając czoło. „I nie dbają o to, czy mamy na sobie skórzane kurtki z napisami »W Chuj Z Tym« i »Obszczyp***ł« na plecach...”

„Szanse są bardzo wysokie, oficerze. W takich właśnie sytuacjach obawiam się, że skończę jako policjant-kretyn z napisem »Obszczyp***ł« na plecach...”

„Poruczniku, będę przez moment szczery: wyglądasz gównianie”.

„Nie zgadzam się” – mówi, kiwając lekko głową. „Prawdę mówiąc, jestem pewien, że gdybyśmy mieli teraz przeprowadzić sondaż z pytaniem »kto wygląda gównianie«, zająłbyś w nim pierwsze miejsce”.

Nie tak się wygłasza przemowy, miłościwy panie. Po co robić sobie z porucznika wroga? Spróbuj jeszcze raz.

„Nieważne. To był głupi pomysł”. [Zrezygnuj].