Rozmowa · Cornelius Gurdi i górskie kozice

Maszyna jest martwa i milcząca. Potrzebuje dokładnej konserwacji, zanim ktokolwiek będzie mógł znów zagrać.

Tam, w rogu?

Zignoruj maszynę.

Znaczy, ta maszyna do pinballa?

To nie jest byle maszyna do pinballa, a szczytowe jego osiągnięcie. „Cornelius Gurdi i górskie kozice”. Jest wypasiona. Nie możesz się doczekać, aż położysz na niej swoje łapska.

„Wypasiona” – określenie synonimiczne niemal z insulindiańską sceną pinballową. Właściwie to z każdą sceną pinballową.

Nie, odpadam. [Odejdź].

„Czekaj, ty w to grałeś?”

„Odrobinę”.

Brzmi to jak bardzo dużo. Za dużo, żeby znowu próbować.

„Przyjrzyjmy się uważniej”. (Wyciągnij maszynę).

„No świetnie” – wzdycha porucznik.

W górnej części tylnego panelu napisano złotymi literami „CORNELIUS GURDI I GÓRSKIE KOZICE”. Pod spodem widnieje niewielka kolumna tekstu. Maszyna jest na monety.

Szykuj te złote palce do gry, chłopaku! Flippery są gotowe.

Przyjrzyj się polu gry.

Motywem wiodącym gry jest odkrywanie historii wspinaczki Gurdiego z perspektywy kozic i wędrówka na szczyt góry w ciężkich czasach.

Szczyt góry znajduje się w najwyższym punkcie pola gry. Wszystkie bile mają na sobie małe rysunki kozic – zwierząt, które reprezentują, pędząc w górę i w dół po zboczu wzniesienia.

Obszary wokół pola gry symbolizują wspinaczkę Gurdiego: miejsca, w których rzekomo obozował, a które mogą odkryć kozice. Doprowadź je na sam szczyt!

Wrzuć monetę.

Złapanie rytmu chwilę ci zajmuje, lecz wkrótce jesteś już w stanie stosunkowo łatwo utrzymywać w grze trzy reprezentujące kozice bile.

Dawaj, dawaj, chłopaku o złotych palcach!

„Żal mi tych kozic. Gdyby tylko wiedziały, jaki był naprawdę ten stary Cornelius...”

„Dość już tej zabawy”. [Odejdź].

„Zaraz, a jakim był typem człowieka?”

„Takim, który przy wspominaniu swoich podróży często używa słowa »dzikusy«. Meskijskim nacjonalistą”.

„Rasistowskim wspinaczem?”

„I zapalonym myśliwym” – dodaje porucznik. „Często fotografowano go w jego jadalni otoczonego powieszonymi na ścianach myśliwskimi trofeami z każdego kontynentu”.

„W gruncie rzeczy ludzie są na szczycie łańcucha pokarmowego, więc...”

„Bił też swoją żonę. I dzieci. Cudze dzieci też. Czasem i zwierzęta. Nienawistny człowieczek”.

O tym powinni zrobić stół pinballowy.

„Ale chyba się nieźle bawisz?” – kiwa głową w stronę maszyny.

„Bardzo to niefajne”.

„Jestem w tym całkiem niezły”. (Graj dalej).

Grasz ewidentnie coraz lepiej. Wesołe kozice latają po całym polu gry i choć kilka z nich ginie, spadając, nigdy nie masz ich mniej niż trzy.

Selekcja naturalna.

Nagle u szczytu pola gry otwiera się specjalne, wiodące na szczyt przejście. To właśnie tam muszą trafić bile.

Skup się i wyceluj w wąskie przejście.

Umieszczenie kozico-bili na pozycji niezbędnej do idealnego uderzenia nie jest łatwe. Kolejne giną, spadając w przepaść, w końcu jednak nadarza się okazja. Jedna się przedostaje.

Mały młoteczek rozbija coś we wnętrzu maszyny. Coś szklanego.

Ampułkę?

Ostatnią.

Na panelu głośnika zapalają się słowa „PRZYPŁYW SZAROTY”, a maszyna zaczyna napełniać się mlecznobiałą mgłą... Coś się wydarzyło.

„Gratulacje” – kiwa głową porucznik. „W tym momencie gra się kończy. Tania sztuczka mająca na celu wyciągnięcie z graczy dodatkowych pieniędzy. Głupie, nihilistyczne zakończenie”.

Mgły jest tyle, że ledwo cokolwiek widzisz – odrobina nawet wycieka z maszyny. Jedna po drugiej kozice zaczynają się potykać i spadać w mleczną nicość.

Mają szczęście te kozice. Mgła wygląda na miękką i przyjemną.

To się da zrobić. Bile pozostawiają niemal niewidoczne „zawirowania” we mgle. Wykorzystuj je, aby wyliczyć, gdzie dojdzie do uderzenia.

Wciskaj przyciski tak szybko, jak się da – maksymalny atak. Nawet pocisk się nie przedostanie!

Poziom koncentracji niezbędny, żeby przewidzieć, kiedy bila-kozica znajdzie się w zasięgu uderzenia, jest olbrzymi, ale osiągalny. Skup się!

Sądząc głównie po odgłosach – oczy są w tej chwili zupełnie nieprzydatne – została ci tylko jedna, ale za to absolutnie wyjątkowa kozica. Pięciokrotnie udaje ci się wydrzeć ją z paszczy śmierci.

Powstał idealnie zrównoważony system, w którym ani ty, ani szarota nie jesteście w stanie uzyskać przewagi. To może trwać bez końca.

„Cuno, rozpieprzam system. Patrz, jak gram!”

Dzieciak nie odpowiada. Mruży oczy, desperacko próbując przebić wzrokiem nieprzeniknioną mgłę.

„Po co w ogóle robią takie maszyny, skoro nie da się z nimi wygrać?!” [Poddaj się, wygrywanie jest zbyt stresujące].

„Mhm, też się nad tym zastanawiałem”.

No i po zabawie, chłopaku o złotych palcach.

Dzieciak wzrusza ramionami. Ewidentnie cieszy się, że stąd idziecie.

Skup się na bili.

Z godną maszyny precyzją utrzymujesz ostatnią kozico-bilę w grze, reagując na najsłabsze nawet bodźce, płynąc rwącym strumieniem rozgrywki. Mgła się rozwiewa i nagle ze starego głośnika rozlega się trzeszczący odgłos:

„GURDI-BILA AKTYWNA!”

„Hę?”