Rozmowa · Cornelius Gurdi i górskie kozice

Na szczycie pola gry otwiera się panel – w dół zbocza pędzi nowa bila. Jest większa od kozic i matowoczarna. Białe litery biegnące w jej poprzek układają się w słowo „CORNELIUS”.

Pędzi tak szybko, że spycha natychmiast ostatnią kozicę w otchłań, a następnie zaczyna latać po całym polu gry, jakby niosła ją jakaś demoniczna inercja nie z tego świata.

„NAJLEPSZY WYNIK” – obwieszczają głośniki, a wszystkie światła maszyny zaczynają płonąć. Po chwili flippery rozsuwają się, umożliwiając Gurdi-bili dołączenie do kozic w głębi urządzenia. „Cornelius” znika, a maszyna wyłącza się.

„Niesamowite” – mamrocze porucznik. Wydaje się, jakby brakowało mu nieco tchu.

„Czas już iść”. [Odejdź].

„Tak” – odpowiada porucznik, rzucając ostatnie spojrzenie CORNELIUSOWI GURDIEMU I GÓRSKIM KOZICOM. „To był miło spędzony czas”.

Maszyna po raz kolejny staje się jednością z pyłem i mrokiem.

Opuściło ją życie. I raczej już nie powróci.

Czy ja... wygrałem?

To nie było zwykłe zwycięstwo, ty legendarny śmiałku! Dołączyłeś do bardzo ekskluzywnego grona ludzi, którzy dokonali tego monumentalnego wyczynu.

Szkoda, że nikt nie mógł być świadkiem twojego tryumfu. W końcu to najlepszy wynik.

„Cuno, widziałeś to? Zdobyłem najwyższy wynik”.

„Ja jebię, ale napięcie” – mamrocze dzieciak, wciąż wpatrzony w uśpioną już maszynę. Szybko bierze się w garść i dodaje:

„Dobra tam. Cuno ma wyjebane”.

Ale ma dojebane wyczucie czasu ta świnia. Włókna szybkie mięśni, przechwytywanie, te tematy. Styl jak zwierzęcy instynkt.

„Chyba wygrałem, Kim”.

„To nie było zwykłe zwycięstwo. Nie znam nikogo, kto wygrałby w Kozice Gurdiego. To niesamowite osiągnięcie, detektywie”.

„I kto jest królem pinballa, Kim?” (Wyciągnij do niego pięść).

„Gratulacje, wasza wysokość” – odpowiada porucznik. Dotyka swoimi knykciami twoich i uśmiecha się. „To było naprawdę imponujące”.

„Maszyna potrzebuje porządnej konserwacji, zanim ktokolwiek będzie mógł znowu spróbować zagrać”.

„Zaraz, ale co ze Smolką, Jandirobą, Stirnemanem i Schmellingiem?”

„To zawodowi gracze na czas. Dostają czterocyfrowe sumy za każdą rozgrywkę. Miałem na myśli normalne istoty ludzkie”.

„To tylko głupia gra, poruczniku”.

„Oczywiście” – kiwa głową. „Mimo to uważam, że masz prawo czuć przynajmniej odrobinę dumy”.

Jak, skoro jej nawet nie widzisz?

Ostatnia z kozic wpada we mgłę z niemal godnym samobójcy zapałem.

Zabiła się, żeby z ciebie zadrwić.

„Kim, to się da zrobić. Tylko patrz!”

„Patrzę. Widywałem to już wcześniej. Grywałem zresztą też. Prędzej czy później popełnisz błąd i będzie po wszystkim”.

Tylko napięcie w posturze zdradza jego zainteresowanie.

„Co do kurwy?”

Stojący koło ciebie dzieciak wydaje się znudzony. Nie przemawia do niego ta gra.

Jeśli nie pędzi już lokomotywą speedu, to niewiele do niego zdoła przemówić. Przynajmniej przez kilka dni.

A ten cały Gurdi to...?

Cornelius Gurdi był meskijskim wspinaczem, pisarzem-podróżnikiem i narodowym bohaterem słynącym ze swoich śmiałych ekspedycji w najdalsze zakątki świata i być może jeszcze śmielszych wygłaszanych publicznie opinii. Ze swojej ostatniej wyprawy – na Corpus Mundi – nigdy nie powrócił.

Choć obrazy na tylnym panelu są wesołe i barwne, jest w tym człowieku coś ewidentnie złowrogiego.

Wspinacz? Meskijski nacjonalista? Pasterz kozic? Włączaj już tę cholerną grę.

„Pinball nie jest dla mnie”. [Odejdź].

Nachyl się, żeby odczytać tekst.

Nad obrazem przedstawiającym wchodzącego na wzgórze wąsatego mężczyznę widnieje napis: „Inspiracja: legenda Corneliusa Gurdiego wchodzącego na najwyższy szczyt świata, Corpus Mundi. Jak głoszą meskijskie legendy, kiedy naród będzie w niebezpieczeństwie, bohaterski Gurdi powróci i go ocali”.

Corpus Mundi, drzemiący wulkan tarczowy na isoli Mundi, rzeczywiście jest najwyższym szczytem znanego świata. Ma 18,9 km wysokości i sięga niemalże stratosfery.

O co chodzi z tymi wszystkimi kozicami?

W kulturze Mesków górskie kozice, zwłaszcza te z Corpus Mundi, zajmują wyjątkowe miejsce jako jedyne istoty na tyle nieustraszone i zwinne, aby wspiąć się na największe wyżyny. Często łączone są również z Gurdim.

Po prostu traktuj je jak bile.

Dzieciak wzrusza ramionami. Ma to w nosie.

„Kim, czy ty widzisz to, co ja?” (Wskaż maszynę).

„Maszynę do pinballa?” – pyta porucznik, spoglądając na urządzenie. „Kozice Gurdiego. Klasyk”.

Och, to coś więcej niż klasyk. W to trzeba zagrać. Każdy poważny pinballowiec próbował rozgrywki na czas.

Wielcy tacy jak Knut Schmelling i Jörgen Stirneman z Gottwaldu, meskijska legenda pinballa Iara Flávia Jandiroba i urodzony w Zsiemsku fenomen, Ludek Smolka – wszyscy oni zdołali wykręcić czas poniżej dwudziestu minut.

„Spójrz no na to, Cuno”. (Wskaż maszynę).

„Chuj to Cuno obchodzi?” – pyta, spoglądając na maszynę. „Cuno ma na to wyjebane”.

Wrzuć monetę. (Kontynuuj).