Rozmowa · Drzwi do pokoju nr 2

Drzwi do pokoju porucznika są zamknięte.

Zapukaj.

Żadnej odpowiedzi.

Co ty robisz?

[Odejdź].

Zapukaj ponownie.

Wciąż brak odpowiedzi.

Gdzie on? Czy to nie imprezowa godzina?

Nie chce się wybrać na małą przejażdżkę?

Cokolwiek, byle tylko odwlec kolejne spotkanie z wiszącym fanem disco...

Powinienem przestać zawracać Kimowi głowę. [Odejdź].

Wystukaj melodię, którą gwizdał Kim na huśtawkach.

Słyszysz szurnięcie zamykanej szuflady i odgłos kroków.

„To ty, detektywie?”

Nie, tyś jest Garte.

„Chcesz się wybrać na nocną przejażdżkę, żeby trochę oczyścić głowy?”

„Oczyścić głowy z czego? Ze snu?”

Sen jest dokładnie tym, czego teraz potrzebuje.

„Dobranoc, detektywie”.

„Pora na imprezę”.

„Czy nie mówisz tak o każdej porze dnia?”

Będziesz musiał poradzić z tym sobie sam.

„Nie wiem, Kim”.

„Ja też nie wiem. Powinieneś iść odpocząć”.

„Chciałem jeszcze raz podsumować, co wiemy o sprawie”.

„Tak, to dobry pomysł. Zajmijmy się tym rano. No wiesz, kiedy nie będziemy spali”.

„Tu Garte, barman”.

„Niezwykle zabawne. Czego chcesz?”

„Nie jestem jeszcze... gotowy, żeby iść spać”.

„Złe sny?”

„Nawykniesz do nich, obiecuję. Czasem warto iść na krótki spacer”.

„Jam to jest, Garte, kierownik tego pięknego kafeterium”.

Zapukaj ponownie, tak jak poprzednio.

Słyszysz szurnięcie zamykanej szuflady i odgłos kroków.

„Tak, o co chodzi? Która godzina?”

Załomocz do drzwi.

Słyszysz szurnięcie zamykanej szuflady i odgłos kroków.

„O co chodzi, oficerze?” – pyta porucznik zmęczonym głosem.

Czy on się nie martwi tym, że nie znaleźliście jeszcze narzędzia zbrodni?

Czy on się nie martwi, że mogliście coś przegapić podczas autopsji?

Czy on się nie martwi tym, że nie ściągnęliście ciała?