Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Rząd upiornych cieni stoi twarzą do sypiącej się ściany. Kolejnych siedem cieni stoi dziesięć metrów dalej. Jedna osoba stoi z boku.

Spójrz na ludzi pod ścianą.

Grupa ludzi, zapewne w codziennym ubraniu – wystrzępionym przez wojnę i pokrytym pyłem. Nie siedzieli (co wśród niektórych narodów jest typowe dla egzekucji) – wskazuje na to wysokość, na jakiej znajdują się ślady kul.

Stoją twarzami do ściany... Nie sposób wychwycić żadnych szczegółów co do ich osobowości czy pochodzenia.

Zwykli ludzie. Każdy z nich wygląda znajomo.

Kim oni byli?

Towarzyszami. Zapomnianymi, wzgardzonymi. Próbowali sprzeciwić się potwornościom świata.

Zagranicznymi dysydentami, brudnymi przestępcami, motłochem. Takie jest twoje zdanie.

Może powinieneś to zmienić? Modlili się... Krzyczeli...

Pijawkami, pchłami i złodziejami. Wszystkimi tymi darmozjadami i szumowinami żyjącymi z ciężkiej pracy innych. Takie jest twoje zdanie.

Niezbędne ofiary w walce o normalność i postęp. Takie jest twoje zdanie.

To ty, twoi przyjaciele, twoja rodzina. Wszyscy, których kiedyś znałeś. To byliście wy.

Kto kogo zabijał w tej egzekucji? Muszę zrozumieć.

Początkowo porucznik nie odzywa się nawet słowem... Po prostu wpatruje się w ścianę. „Nie wiem” – odpowiada w końcu. „Nie wiem, kto zginął tutaj, ustawiony pod tą straszną ścianą. To mogli być przedstawiciele dowolnej strony biorącej udział w rewolucji”.

„Być może zginęli tu konserwatywni lojaliści – straceni przez komunistów na początku wojny domowej. Ale mogli to też być komuniści uśmierceni pod koniec konfliktu przez siły Koalicji”.

Pamiętaj, co Trant Heidelstam mówił o Feldzie.

„A może to byli pracownicy Felda, kiedy fabrykę przejęli rewolucjoniści?”

„To kolejny prawdopodobny scenariusz” – kiwa głową porucznik.

A może...

„A ludzie Koalicji? Tak zwani moraliści?”

„Taa... Bardzo mało prawdopodobne, aby zginęli tutaj członkowie sił Koalicji. Oni zawsze trafiali pod ścianę ostatni”.

„Szczerze mówiąc, jeśli w takiej sytuacji brał udział przedstawiciel Koalicji, to był to dowódca. Wyższy stopniem wydający rozkazy”.

„Wspomniałeś o siłach Koalicji. Może to oni stali pod ścianą?”

„To mogli być nawet pracownicy ośrodka badań i rozwoju Felda znajdującego się dalej na wybrzeżu, którzy trafili tu, gdy rewolucjoniści przejęli ich budynek”.

Jestem tylko uosobieniem możliwości twojego umysłu, składam w całość wszelkie dostępne informacje. Powinieneś raczej spytać porucznika.

Spójrz na stojącą z boku osobę.

Dowódca. Ten, który wydaje rozkaz. Trzask ognia maszynowego rozchodzi się w powietrzu, ogień z luf oświetla mu twarz...

Do widzenia. [Odejdź].

Zimny morski wiatr zdmuchuje postaci.

Za tym budynkiem – następny. Niegdyś pełen inżynierów i projektantów z Feld Electric, dziś zawalony i martwy, nie licząc kilku szczurów... Z jakiegoś powodu czujesz znowu, że coś przyciąga cię do wyblakłego muralu.

„Kim, kto kogo zabijał w tej egzekucji?”

Spójrz na szereg żołnierzy.

Siedmiu mężczyzn w mundurach bojowych i ciemnych płaszczach celuje do ofiar z broni automatycznej. Żołnierze którejś ze stron. Ale której?

Ludzie służby. Mrocznej służby.

Kim oni byli?

Wypaczonymi przez rozkazy mordercami. Młodymi chłopcami zmuszonymi do zabijania.

Męczennikami narodu, nieugiętymi rycerzami. Nielicznymi, którzy mieli odwagę to robić.

Przepłacanymi najemnikami pozbywającymi się jakichś wściekłych psów. Ktoś to musi robić, nieprawdaż?

Przemoc w swej istocie nie niesie żadnej odpowiedzi. To tylko ostatnia deska ratunku, kiedy zawodzą wszelkie próby porozumienia. W tym wypadku zawiodły.

Żołnierzami... Ludźmi w strasznym położeniu, którego raczej sami nie wybrali. Zmuszonymi do czynów, w których nie chcieli mieć udziału.

Na spękanej ścianie ciągną się od rogu do rogu ślady po kulach.

Skąd tyle śladów po kulach?

Rząd upiornych cieni stoi twarzą do muru. Jest ich wiele, co najmniej tuzin. Głowy mają opuszczone, a oczy zawiązane. Panuje cisza. Żadnego dźwięku ni ruchu.

Dziesięć metrów dalej stoją w zwartym szeregu inne cienie. Trzymają gotowe do strzału karabiny automatyczne. Zrywa się wiatr – płaszcze plutonu egzekucyjnego zaczynają łopotać. Z boku stoi jeszcze jedna osoba.

Krople deszczu padają na drewniane deski i okoliczne wydmy. Chmury blokują wszelkie promienie słońca...

Wiele czasu upłynęło od tego rozstrzelania. Deszcz i sól zmyły wszelkie ślady krwi. Nie zostało po niej nic.

Co to jest...

Duża liczba dziur po kulach podsuwa dwie możliwości: albo przeprowadzono tu całą masę egzekucji, albo nie zastosowano metody czystości sumień, w której tylko jeden żołnierz ma załadowaną ostrą amunicją broń. Wygląda, jakby dokonano tu masowego rozstrzelania i wszyscy byli w pełni uzbrojeni.

Płatki lecą na drewniane deski i okoliczne wydmy, pokrywając ziemię niewinną bielą...

Poranne słońce wznosi się nad horyzont, rzucając na ziemię pierwsze promienie. Rozkaz wykonano o świcie.

Słońce płonie wysoko na niebie, parząc deski, piasek i twoją skórę. Rozkaz wykonano po południu.

Słońce opada powoli ku horyzontowi, rzucając na ziemię ostatni blask dnia. Rozkaz wykonano wieczorem.

Jest ciemno, bardzo ciemno... Słabe światła migoczą gdzieś na granicy twojego pola widzenia. Rzadko wykonywano takie rozkazy nocą...

Nie da się stworzyć teraz pełnego obrazu wydarzeń. W hipotezie jest dziura.

Jestem głupi.

Ślady po kulach układają się w coś przypominającego wielkie, uśmiechnięte usta. Śmiercionośnie uśmiechnięte. Śmiejące się z ciebie i świata. I wszystkich żyjących.

Dobra. W porządku.

Ślady po kulach układają się w coś przypominającego wielkie, uśmiechnięte usta. Śmiercionośnie uśmiechnięte.

„Boże, popatrz na te wszystkie dziury po kulach! Nie wiem czemu, ale nie widziałem wcześniej dziur w innych ścianach”.

„Hmm... Masz rację” – stwierdza porucznik, przyglądając się bliżej ścianie. „Zagęszczenie otworów po kulach jest niezwykłe, nawet biorąc pod uwagę wysoką średnią częstotliwość ich występowania w Martinaise. Ponura sprawa”.