Rozmowa · Matematyka wzrokowa

„To dużo otworów po kulach” – przesuwa dłonią po ścianie. „To mi wygląda na ogień ciągły z broni maszynowej. Czegoś takiego już się nie widuje...”

„Czemu?”

„Po rewolucji produkcja i sprzedaż automatycznych karabinów została ograniczona. Niszczycielska moc tej broni okazała się... zbyt duża. Musimy zachować w tym świecie trochę człowieczeństwa”.

Nic nie mów, kiwnij tylko głową.

Porucznik też kiwa głową. To niezwykła scena – stoicie obaj obok uszkodzonej ściany opuszczonego budynku... i kiwacie głowami. Razem.

Dwóch stróżów prawa przeciw światu. Kiwają zgodnie głowami. Oto źródło waszej siły. Więź między wami jest... niemal wyczuwalna...

Kiwnij głową mocniej.

Porucznik kiwa głową tak mocno, że masz wrażenie, jakby za chwilę miała mu odpaść.

Nie przestawaj kiwać.

Porucznik dopasowuje swoje tempo kiwania głową do twojego. Jest w tym prawdziwym profesjonalistą.

Kiwanie osiągnie zaraz masę krytyczną! Ten okręt niedługo nie wytrzyma, kapitanie!

Kiwać dalej, do cholery! Trzymać kurs!

Mała kropla potu spływa po boku twarzy porucznika, który kontynuuje kiwanie głową...

To za wiele! Czujesz, jak kręgi zaczynają się kruszyć. Mięśnie stękają z bólu...

Jeszcze tylko jedno kiwnięcie.

Gdy porucznik wyjmuje chusteczkę i delikatnie ociera pot ze swojej skroni... nad wybrzeżem roznosi się cichy trzask...

Kark już prawie trzasnął... Ale dam radę. Żadnego bólu... Żadnego...

Uf, poszczęściło ci się... Mogło się skończyć dużym bólem.

„W porządku” – stwierdza porucznik, odchrząkując głośno. „To dobra chwila, aby to przerwać... Zaczyna mnie boleć szyja. Jeśli to wszystko, to powinniśmy ruszać dalej...”

Poszedłby z tobą choćby i w objęcia śmierci... A ty zrobiłbyś dla niego to samo.

Uf, co za szczęście... Mogło się skończyć dużym bólem.

Przerwać manewr! Przerwać! Nie... Cholera, za późno!

„O KURWA JEBANA MAĆ!”

„Nabawiłeś się urazu szyi, prawda?” – pyta, przechylając głowę w lewo i w prawo, rozciągając mięśnie szyi. „Dobrze, że przerwałem to, zanim było za późno... Zaczynał mnie już boleć kark. Nie martw się, wydobrzejesz... A teraz powinniśmy ruszać w drogę”.

Twój kark nie wytrzymał wysiłku... To zbyt wiele!

Przestań kiwać.

„W porządku” – stwierdza porucznik, odchrząkując głośno. „Cieszę się, że to przerwaliśmy... Zaczynała mnie już boleć szyja. Jeśli to wszystko, to powinniśmy ruszać dalej...”

Ruszaj za swoim bratem choćby i w objęcia śmierci.

Uf! Od kiwania głową rozbolał cię kark. Mało sobie go nie nadwerężyłeś...

Pokręć głową.

Zgadza się z tobą, kiwając głową – to poważna sytuacja, która zasługuje na kiwanie głową.

Porucznik kiwa głową. „Nic tu po nas. Ruszajmy dalej”.

Duża liczba i rozkład tych dziur po kulach zaskakują – potrzeba było wielu strzałów. Z broni automatycznej.

[Odejdź].

I znowu dziury po kulach. Ewidentnie coś się tutaj wydarzyło.