Rozmowa · Drzwi kościoła

Przed tobą stoją ciężkie, drewniane drzwi ponaddwukrotnie większe od ciebie. Są zamknięte. Prostokątne, zniszczone przez morze zdobienia kontrastują ostro z niedbale przymocowaną do drzwi kłódką.

Przyjrzyj się skoblowi.

Kłódka włożona jest w naprędce przymocowany do drzwi skobel. Bliższe oględziny ujawniają, że jedna ze śrub jest tak naprawdę gwoździem. Montaż miał miejsce niedawno i został przeprowadzony, mówiąc delikatnie, w sposób nieprofesjonalny.

Jeśli chcesz wejść, łatwiej może być po prostu oderwać całość.

Odpuść.

Kłódka wygląda tandetnie, lecz jest mocna. Łączy ze sobą wrzeciądz i skobel przykręcone do drewnianych drzwi. Zamek ozdobiony jest żółtą naklejką.

Łatwiej będzie wyrwać skobel niż wyłamać kłódkę. Co więcej – ta naklejka jest całkiem ciekawa...

(Odwróć się do porucznika). „Oto chwila, kiedy do akcji może wkroczyć Pan Łom”.

Robi krok w tył. „Może najpierw powinniśmy poszukać jakiegoś innego wejścia... Ten kościół już i tak wiele wycierpiał”.

W jego głosie pobrzmiewa jakieś uczucie. Trudno je zidentyfikować.

„Co powiesz na to, abyśmy raz jeszcze sprawdzili tamten namiot?” – pyta, wskazując skinieniem głowy nędznie wyglądający kawałek płótna rozbity na lodzie obok kościoła.

Robi krok w tył. „Może najpierw powinniśmy obejść budynek i poszukać jakiegoś innego wejścia. Ta budowla już i tak wiele wycierpiała”.

W jego głosie słychać odrobinę poczucia winy.

„Od czego powinniśmy twoim zdaniem zacząć?”

„Słyszysz pulsowanie basów wśród świstu wiatru?” – pyta, przykładając dłoń do ucha. „To oczywista oznaka obecności młodocianych przestępców – są gdzieś na wschód stąd”.

Coś jest tam na lodzie.

„Kim, masz może przy sobie łom?”

Porucznik robi krok w tył i spogląda na górujący nad wami kościół. „Tak, w skrzynce z narzędziami w kineemie...”

„Ale może najpierw powinniśmy poszukać jakiegoś innego wejścia... Ten budynek już i tak wiele wycierpiał”.

„Ale może najpierw powinniśmy obejść kościół i poszukać jakiegoś innego wejścia... Ten budynek już i tak wiele wycierpiał”.

Spróbuj ściągnąć naklejkę, nie rozdzierając jej.

Nie ma lepszego odgłosu niż ten, który wydaje odklejająca się naklejka. Przyczepiła ci się do kciuka.

Przyklej naklejkę w swoim notatniku. Za ostatnim wpisem, tam, gdzie jej miejsce.

Dziś był, widać, dzień na złotą gwiazdkę!

Strząśnij ją z kciuka i pozwól, żeby porwał ją wiatr.

Au revoir, naklejko!

Przyklej naklejkę na swoim notatniku. Na samej okładce!

Voilà! Wygląda bardzo nowocześnie.

Należysz teraz do brygady przyszłości. Tak jak twój zwyczajny dotąd notatnik. Neonowy świat!

Dłonie masz wilgotne od morskiego powietrza. Naklejka wyślizguje ci się ciągle spomiędzy palców...

„Kim, mogę poprosić o tę chusteczkę? Mam mokre dłonie”.

Porucznik wręcza ci niebieską chusteczkę. Sprawia wrażenie odrobinę niezadowolonego, gdy oddajesz mu ją wymiętą. Teraz jednak odrywanie naklejki powinno pójść łatwiej.

„Jebać to!” (Uderz w kłódkę).

Zabolało. Porucznik spogląda w górę na dach kościoła, ignorując twój wybuch złości.

Kłódka uderza o drewno niczym kołatka, stukając głucho. Czujesz w swojej zimnej ręce ból po uderzeniu. Gratulacje!

Spokojnie puść kłódkę.

Zimna, ciężka kłódka uderza o drzwi.

Potrząśnij drzwiami, żeby sprawdzić, czy są otwarte.

Nic się nie dzieje. Słychać tylko łomoczącą o drzwi kłódkę.

„To raczej nie zadziała...”

„Poza tym naprawdę powinniśmy ruszać na wyspę” – stwierdza, patrząc na morze.

Wysoko nad twoja głową wiatr owiewa kościół swoim pędem. Zimny i mokry od oceanicznej wody rozdwaja się, uderzając w przypominający stępkę łodzi dach. Niczym w tunelu aerodynamicznym uderza w obie jego połowy tak, jak to robił przez ostatnich trzysta czterdzieści lat. Wiatr trzyma się z daleka. I ty też powinieneś.

Cofnij się i popatrz na drzwi.

Drzwi pozostają takie same jak wcześniej. I zamknięte na kłódkę.

„Co to za uczucie?”

W MOIM SERCU JEST DZIURA.

Porucznik spogląda na kłódkę. Nie słyszał twojego pytania – zadałeś je wystarczająco cicho.

„Podejrzewasz, że w środku ukrywa się nasza podejrzana?” – pyta, spoglądając na ciemne okna znajdujące się wyżej.

„Nie, jestem po prostu ciekawy”.

Porucznik kiwa w milczeniu głową.

„Tak”.

„Ludzie rzeczywiście szukają schronienia w kościołach, ale ten opuszczony budynek... Sam nie wiem”.

„To możliwe. Tak czy inaczej, warto sprawdzić”.

Otwórz kłódkę kluczem.

Zamek pracuje gładko. Słyszysz kliknięcie i pałąk się otwiera.

Czujesz coś jakby elektryczność i maleńki kawałek nicości.

„Ruszajmy” – stwierdza porucznik i kiwa w twoim kierunku głową.

Pociągnij za drzwi...

Kiedy to robisz, słyszysz coś jakby echo Zgubionej Strefy Handlowej. Wspominasz jej ciemne korytarze i zakurzone maszyny. Po chwili mroczne uczucie mija.

Potężny podmuch powietrza wpada do mrocznego wnętrza kościoła, jakby chciał wypełnić wielką próżnię...