Rozmowa · Drzwi kościoła

...w samym sercu miasta.

Wchodzisz do kościoła.

[Odejdź].

„Jeśli naprawdę uważasz, że powinniśmy dostać się do środka, to musimy poszukać jakiegoś innego sposobu...”

„Prawdę mówiąc, nie jestem w tej chwili za mocno zainteresowany tym kościołem”.

„Sprawia wrażenie raczej niezwiązanego z naszym śledztwem” – zgadza się z tobą porucznik, kiwając głową.

„Od czego powinniśmy twoim zdaniem zacząć?”

„Słyszysz pulsowanie basów wśród wiatru wiejącego od wschodu?” – pyta, przykładając dłoń do ucha. „To oczywista oznaka obecności młodocianych przestępców”.

Przyjrzyj się uważniej kłódce.

Przyjrzyj się stolarce.

Zdobienia na drzwiach tworzą prostokątne bloki przypominające sam kościół. Dwie duże belki skierowane są w dół i znikają w bryle drewna, nie docierając do progu.

Cofnij się i popatrz na drzwi.

Przesuń dłonią po belce.

Powierzchnia jest gładka od wiatru, lecz wilgotna w dotyku.

Wyjątkowe uczucie. Trzysta ton drzewa sosnowego połączonego w idealne kształty. Bardzo starego – ściętego i wyrzeźbionego całe stulecia temu.

Spójrz na naklejkę.

Widzisz żółty okrąg z dwiema literami X i położonym pod nimi dużym łukiem przypominającym usta. Jesteś raczej pewien, że nie widziałeś tego symbolu wcześniej, ale mimo to wiesz od razu, co przedstawia: uśmiechniętego trupa. Łuk tworzy uśmiech, a iksy – martwe oczy.

Jest w tym symbolu coś oślepiająco wręcz nowoczesnego. Tak dalece, że przynosi to wstyd wszystkiemu, co widziałeś do tej pory.

„Widziałeś już kiedyś ten symbol?” (Wskaż go).

Zdejmuje swoje okulary i używa niebieskiej chusteczki, aby je dokładnie wytrzeć, po czym przygląda się uważnie naklejce. Po chwili podnosi wzrok i odpowiada...

„Nie”.

„Na co ci on wygląda?”

„Na uśmiechniętego nieboszczyka. To pewnie... drobna przestępczość młodocianych”.

„Co sugeruje tu drobną przestępczość młodocianych?”

„Nie widziałem jeszcze takiej naklejki. I nie jestem nieletni”.

„Zgadzam się. Jest bardzo nowoczesna. Ale czy to wesołek, który nie wie, że jest martwy? A może to truposz, którego nie obchodzi, że nie żyje? W czym tkwi tutaj ironia?”

„Tak wysoki poziom myślenia koncepcyjnego nie jest częścią repertuaru moich umiejętności”.

Kłódka, kłódka, kłódka!

A więc musiała go stworzyć młodzież.

„No dobra, co to jest drobna przestępczość młodocianych?”

„W Strefie Kontroli Revacholu Moralintern definiuje drobną przestępczość młodocianych jako czyny łamiące prawo dokonywane przez nieletnich w wieku od 10 do 16 lat...”

„Czyny te nie są nazywane przestępstwami jak w przypadku dorosłych. Przestępstwa dokonywane przez nieletnich nazywane są »drobną przestępczością«. Powinieneś to wiedzieć, przystępując do egzaminu na oficera” – stwierdza, chowając chusteczkę do kieszeni kurtki.

Żal mu ciebie. Dla niego, porucznika, upokarzające by było, gdyby ktoś recytował mu terminy z egzaminu na stopnie oficerskie.

Co sprawia, że jest taka nowoczesna?

Kontrast między radosną, chemiczną żółcią a stężeniem pośmiertnym. Jakby wesołek nie wiedział albo truposz nie dbał, że nie żyje. Tak czy inaczej, czujesz, że działają w tym wszystkim siły przyszłości.

Siły przyszłości postanowiły przedstawić coś, co przypomina ci... ciebie.

Spójrz jeszcze raz na kłódkę.

Zastosuj na kłódce urzędową siłę.

Wciskasz łom między kłódkę a skobel i przykładasz do niego siłę. Twój biceps napręża się od wysiłku. Metal skrzypi i jęczy...

Żałośnie słabe stare drewno, zardzewiałe śruby i jeden gwóźdź nie mają szans z siłą dźwigni. Z głębi twoich trzewi dobywa się okrzyk...

„Witam w Revacholu, kłódko!”

Nagle łom pęka. Wokół rozpryskują się metalowe odłamki. Górna połowa, ta, która tkwiła między zamkiem a skoblem, upada z łupnięciem na ziemię.

„Co do kurwy? Jak to w ogóle możliwe?”

„Narzędzia się psują, oficerze. Spróbuj panować nad sobą”.

Popatrz na przykład, jaki ja jestem spokojny, chociaż złamałeś mój ulubiony łom.

Twoje mięśnie nie wiedzą. To się nie powinno było wydarzyć. Nie masz wątpliwości, że drewno wygląda na słabe.

Spójrz na złamane narzędzie w twojej dłoni.

Miejsce, w którym łom się złamał, nie ma zadziorów. Końcówka gładko się odłamała...

To zły znak. Strzeż się tego kościoła.

„Złamałem łom. Skąd weźmiemy nowy?” (Przejdź dalej).

„Nie wiem... Nie weźmiemy? A może znajdziemy nowy. W samochodzie wożę tylko jeden łom...” – stwierdza i spogląda na dzwonnicę.

„Tak myślałem, że to kiepski pomysł na dostanie się do wnętrza miejsca kultu, które jest w tak opłakanym stanie. Najwyraźniej kościół się ze mną zgadza”.

To na pewno po prostu dziwaczny, ale przypadek.

Kościół nie odpowiada. Drewno wydaje się nagle mniej przegniłe, a śruby (i gwóźdź) migoczą niemalże z determinacją.

„RRRRAAAAA!”

Brawo, synku, niemniej nie jest to coś, co powinieneś próbować zrobić gołymi rękami.

Minuta walki z kłódką nie przyniosła żadnych rezultatów. Łom w twojej ręce zapewnił ci... zero mechanicznej przewagi.

Zaakceptuj swoją porażkę i zostaw kłódkę w spokoju.

„Wiesz, mógłbyś mi trochę pomóc”.

„Nie jestem tak krzepki jak ty. Mnie poszłoby jeszcze gorzej” – nie próbuje nawet brzmieć przekonująco.