Rozmowa · Retoryka

Znowu jest! Ten pomost nawiedza jakiś upiorny zapach. Czuć tu...

Głównie solą morską. W końcu to pomost.

Lata niepokojów, nadziei i marzeń obróconych w proch uderzeniami niezmordowanych fal kapitału.

Czuję odrobinę zapach marzeń ścieranych na proch przez kapitał.

Bez wątpienia. Twoja kora polityczno-węchowa nie kłamie. Ten zapach dochodzi... z tamtego balkonu!

Znaczy się, od Cindy?

Certainement! Przedwcześnie dojrzała komunistyczna młódka, symbol lepszej, niosącej więcej nadziei przyszłości. Oto twoja szansa na nawiązanie kontaktu z twoimi rewolucyjnymi braćmi i siostrami.

Szansa na nawiązanie kontaktu z przyszłością! Co za piękna, ale i straszna myśl...

Znaczy się, od tej groźnie wyglądającej dziewczyny w babcinym płaszczu?

Nadal nic nie czuję.

Co za bzdura. Twoja kora polityczno-węchowa nie kłamie. Ten zapach dochodzi... z tamtego balkonu!

(Zamknij oczy i weź głęboki oddech).

Co czujesz?

Pierwszym, co uderza w twoje nozdrza, jest wszechobecna sól. Wyobrażasz sobie, że jesteś podwodnym stworzeniem – stawonogiem o stu odnóżach kroczącym po zalegającym na dnie morza mule...

Później jednak dociera do ciebie niesiony prądami powietrza, niemożliwy do pomylenia z czymkolwiek innym smród mewiego gówna. Kwaśna melodia zbudowana na gnuśnych akordach gnijącego drewna i ciężkiego oleju napędowego.

„Wciąż węszysz za komunistami, detektywie?”

„Tak”.

„Dobrze, poczekam tutaj, aż skończysz” – mówi porucznik, trącając czubkiem buta leżący na ziemi śmieć.

To udawana niecierpliwość. Jest tak naprawdę ciekaw, jak się ta twoja sprawa osobista zakończy.

To, co myśli porucznik, jest bez znaczenia. Twoja kora polityczno-węchowa rozpędziła się niczym lokomotywa. Zapach komunizmu jest wręcz przytłaczający, dobiega zaś... z tamtego balkonu!

Toleruje twoją sprawę osobistą, ale jego cierpliwość jest na wyczerpaniu.

„Nie”.

„Mhm”.

Porucznik nie jesssst przekonany, ssssszanowny panie.

„Czemu tak mówisz?”

„Bez urazy, detektywie, ale nie jesteś szczególnie subtelny”.

Porucznik ma rację. To aż niesamowite, jak niesubtelnie węszysz wokół. Jakbyś nieomal próbował ściągnąć na siebie uwagę.

„Wszystko w porządku, detektywie?” – porucznik spogląda na ciebie ze zdziwieniem.

„Pracuję nad rozwijaniem swojej politycznej świadomości”.

„Rozwijaniem swojej...”

„Wiesz co? Rób sobie, co chcesz, detektywie. Nie przeszkadzaj sobie”.

Porucznik nie posiada twojej wysoce rozwiniętej kory polityczno-węchowej. Zapach jest ewidentny. I dobiega on... z tamtego balkonu!

„Nie umiem dostrzec, jak wiąże się to z naszym śledztwem, ale nie wątpię, że wszystko się z czasem ujawni”.

„Pamiętasz, że zajmujemy się sprawą morderstwa, prawda? Byłbym wdzięczny, gdybyś swoje polityczne projekty realizował po godzinach pracy”.

„To taka dość osobista sprawa”.

„Osobista sprawa”.

„Węszę za komunistami, Kim”.

„Węszysz za...”

„Cieszę się świeżym powietrzem, jak każdy normalny detektyw”.

„Dużo tu powodów do radości, co?” – mówi porucznik, marszcząc nos.

Innymi słowy, czuć tu pomostem. Najzwyklejszym, takim, który nie budzi żadnych ideologicznych skojarzeń.

Nic. A przynajmniej nic konkretnego. W gruncie rzeczy twój nos mógłby mieć czysto dekoracyjną funkcję.

Jest! Czujesz to?

Ale co?

Naprawdę nie wyczuwasz tego niemożliwego do podrobienia aromatu niezadowolenia i niepokoju? Poczucia, że świat potrzebuje dramatycznej, brutalnej wręcz zmiany w swoim porządku?

(Zamknij oczy i weź głęboki oddech).

Twierdzisz, że w pobliżu jest komunista?

Nic nie czuję.