Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

Wygląda to twoim zdaniem jak długa, metaliczna ryba zawieszona pod kilkoma wentylatorami sufitowymi...

Nie jakaś byle ryba, lecz pradawna przydenna istota sunąca przez ocean w poszukiwaniu ofiary...

Nie daj się zmylić malowaniu. To cholerna maszyna do zabijania i nie możesz zrobić nic, żeby ją powstrzymać!

Oceniasz, że znajduje się około czterech i pół kilometra od twojej pozycji.

„Niesamowity. Budzący inspirację symbol”.

„Nieprawdaż? Triumf technicznej pomysłowości i międzynarodowej współpracy. Osobiście czuję się znacznie bezpieczniej, wiedząc, że jest tam i obserwuje nas wszystkich”.

„Wygląda na maszynę do zabijania”.

„No cóż, to oczywiście jest ciężko uzbrojony i opancerzony okręt wojenny z pełną obsadą. Ale zapewniam, że jego celem w Revacholu jest utrzymywanie pokoju, a nie jego zakłócanie”.

„Hm. Nie do wiary, że nigdy go wcześniej nie dostrzegłem”.

„Po części o to właśnie chodzi, oczywiście. Koalicja nie chce, aby mieszkańcy Revacholu czuli, że znajdują się pod wojskową okupacją. Właśnie dlatego Łucznik zawsze zachowuje stały, dyskretny dystans”.

„Wygląda jak ryba”.

„Fascynujące. Zawsze wydawało mi się, że wygląda raczej jak ważka. Ale czy to nie interesujące, że ludzkość zawsze znajduje inspirację w naturze?”

Rozglądasz się, nie widzisz jednak nic niezwykłego. Twój wzrok nie jest w końcu szczególnie dobry...

„Chyba nigdy wcześniej go nie zauważyłem”.

„Interesujące. W pewnym sensie o to właśnie chodzi. Koalicja nie chce, aby mieszkańcy Revacholu czuli, że znajdują się pod wojskową okupacją. Właśnie dlatego Łucznik zawsze zachowuje stały, dyskretny dystans”.

„Och, racja. Łucznik. Myślałem, że powiedział pan... coś innego”.

„No cóż, cieszę się, że to słyszę. To byłoby bardzo niezwykłe, gdyby ktoś taki jak pan dotąd go nie zauważył...”

Wzorem mężczyzny spoglądasz ku zachodowi. Tam, wśród nisko zawieszonych gwiazd, dostrzegasz ślady ruchu...

To zestaw poruszających się razem świateł pozycyjnych. Niczym niespokojna konstelacja...

Nie, jest bardziej jak jakaś istota ze strefy abisalnej, wielka, mroczna, bioluminescencyjna ryba...

Nie daj się zmylić tym błyszczącym światełkom. To cholerna maszyna do zabijania i nie możesz zrobić nic, żeby ją powstrzymać!

Nic nie widzisz. Jest w końcu ciemno, a twój wzrok nie jest szczególnie dobry...

„I jak można skontaktować się z okrętem wojennym Koalicji?” (Przejdź dalej).

„Hmm... To jest całkiem spory problem – bardzo skomplikowany. Oczywiście Łucznik ma rozkaz otworzyć ogień do każdego niezidentyfikowanego aerostatu, który spróbuje się do niego zbliżyć, więc najbezpieczniej byłoby skontaktować się z nim z ziemi...”

„Ale w takim przypadku potrzebny byłby nadajnik radiowy umożliwiający transmisję na częstotliwościach Koalicji. A taką technologią naturalnie dysponują zazwyczaj jedynie przedstawiciele Koalicji. Tak, to jest twardy orzech do zgryzienia”.

„Pewnie istnieje jakiś sposób na zagięcie obwodów i dostanie się na te częstotliwości, ale musiałby pan być jednym z tych techno-majsterkowiczów”.

„Więc co powinienem zrobić?”

„To, mój przyjacielu, twoje responsabilité. Nie mogę cię od tej odpowiedzialności uwolnić, ani przenieść ją na kogoś innego...”

„Hmm... To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc programistka, którą spotkaliśmy w kościele...”

„Powiem tylko, że pokładam całkowite zaufanie w MOR. Jestem pewny, że coś pan wymyśli”.

To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc programistka, którą spotkałeś w kościele...

„Hmm... Może twoi młodzi przyjaciele z namiotu mogliby ci w tym pomóc?”

Może twoi nowi przyjaciele z namiotu byliby w stanie pomóc?

„Świetnie – techno-majsterkowicze. Właśnie tego w tym pobocznym zadaniu brakowało...”

W końcu to rozgryziesz. Coś ci mówi, że osoba, której szukasz, przebywa już na tym wybrzeżu...

„Zna pan któregoś z tych majsterkowiczów?”

„Niestety nie, nie mam tej przyjemności. Jestem tylko przedstawicielem Rządu Koalicyjnego i kiepsko znam się na technologii. Ale pan...”

„Czy to... legalne?”

„Nieautoryzowane zaginanie obwodów to bardzo poważna sprawa, z którą wiążą się bardzo poważne konsekwencje dla bezpieczeństwa, ale w tej chwili nie istnieją żadne przepisy prawa zabraniające, które by tego zabraniały – przynajmniej nie w Revacholu...”

„Chwila, on też nas obserwuje?”

„I słucha! Zajmuje najkorzystniejszy punkt obserwacyjny w całym mieście. Nie wspominając o szerokiej gamie instrumentów do monitoringu radiowego, fotograficznego i meteorologicznego, którymi dysponuje”.

„Dodaje mi wielkiej otuchy wiedza, że nad wszystkim czuwają życzliwe siły, przestrzegając ściśle Ustawy o podróżach i konwencji bristelmüńskich”.

Konwencje Bristelmüńskie to seria umów międzynarodowych normujących zasady traktowania personelu wojskowego i cywilów na terenach objętych konfliktami oraz okupowanych. W praktyce bardziej się o nich mówi niż je stosuje.

„Ale to ważna sprawa. Muszę skontaktować się z Komitetem”.

„Tak, udowodnił już pan swoją wytrwałość. W normalnych okolicznościach nalegałbym, aby skorzystał pan z oficjalnych kanałów”.

Nie, nie. Nie możesz pozwolić, żeby cię zbyli.

„Jak w takim razie mam się skontaktować z Komitetem?”

Mężczyzna marszczy czoło. „Cóż, w zwykłych okolicznościach to komitet kontaktuje się z obywatelami”.

Innymi słowy, komitet wie tylko to, co chce wiedzieć.

(Spróbuj przeniknąć ręką jego astralny kształt).

„Mais que faites-vous, funkcjonariuszu?” – twoja ręka zderza się z solidną, choć cokolwiek cielistą klatką piersiową mężczyzny.

„Tak, też się nad tym zastanawiałem. Co ty wyprawiasz?”

„Powiedział pan, że pana tu nie ma. Musiałem się upewnić, że nie jest pan tylko astralną projekcją”.

„Nie, nie – nie bądźmy śmieszni. Po prostu rozmawiamy teraz nieformalnie. Oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego...”

„Nic, po prostu straciłem na chwilę równowagę”.

„Być może ma pan niski poziom cukru we krwi? Jak już mówiłem, oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego...”

„Więc... gdzie pan jest?”

„Cóż, oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego. W Martinaise przebywam nieformalnie”.

„O czym pan mówi? Przecież właśnie na pana patrzę!”

„Oczywiście, rozmawiamy nieformalnie, ale oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego...”