Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„Zastanawiam się raczej, co robi tutaj pan”.

„Mm... To très simple. Odwiedzałem wieś rybacką znajdującą się na północ stąd. Jej mieszkańcy złożyli wniosek o serię mikropożyczek, aby zrewitalizować stary targ i, no cóż, chciałem sprawdzić sytuację naocznie...”

„A później, no cóż, miałem trochę wolnego czasu, więc postanowiłem udać się tu na spacer. Bardzo tu spokojnie, prawda?”

„Nie jest to tak do końca miejsce w moim stylu”.

„No cóż, jak mawiają, o gustach się nie dyskutuje! Według mnie to miejsce jest bardzo pobudzające”.

„Widział pan te ślady po kulach na tamtej ścianie?”

„Ach, więc tym są te ospowe blizny? Mogłem się domyślić. Fascynujące, jak wiele historii można tu odkryć, gdy wie się, gdzie jej szukać...”

Czujesz, że gdybyś rozumiał tak naprawdę, co się dzieje, miałbyś w tym momencie coś do powiedzenia...

„Właściwie to chciałem spytać pana o coś innego”.

„Ach, bon? Zamieniam się w słuch, funkcjonariuszu”.

„Wie pan, że o tam miała miejsce masowa egzekucja?”

„Naprawdę?” – mężczyzna marszczy czoło. „Tutaj? Skąd ta pewność?”

„Tamta ściana jest na przykład całkowicie pokryta śladami po kulach”.

„Ach, więc tym są te ospowe blizny? Mogłem się domyślić. Fascynujące, jak wiele historii można tu odkryć, gdy wie się, gdzie jej szukać...”

Pozwolisz, żeby te ogólniki i eufemizmy tak mu uszły na sucho?

„Paskudna robota, ale ktoś przynajmniej miał jaja, żeby ją wykonać”.

„To raczej brutalne spojrzenie na historię” – stwierdza, marszcząc lekko czoło. „Osobiście wyznaję bardziej zniuansowane pogląd, że było to niefortunnie przykre, ale być może konieczne zakończenie wojny...”

„Pewne jest to, że musimy zrobić wszystko, aby takie tragiczne wydarzenia nigdy już się nie powtórzyły. Rozwiązaniem są debaty, a nie przemoc”.

„Prawdę mówiąc, najbardziej razi mnie w tym niszczenie budynku”.

„Oj, oj... Ludzkie życie jest zawsze ważniejsze od prywatnej własności...”

„Ale mam nadzieję, że odpowiedzialne za to osoby przynajmniej zrekompensowały szkody właścicielowi tego budynku”.

„Podejrzewam, że zamordowani tu komunardzi mają nieco inne zdanie”.

„Tak, utrata ludzkich żyć była prawdziwą katastrofą... Dlatego właśnie Koalicja jest tak bardzo skupiona na zapobieganiu kolejnej wojnie. Nasza misja pokojowa jest tego najlepszym dowodem...”

„Na szczęście ten region staje się coraz bardziej stabilny. Jestem pewny, że te okrucieństwa należą już do przeszłości. Przyszłość jest...” – pstryka palcami – „tranquilou bilou!”

Tranquilou bilou? Nie pakujmy się w to. Nie wygrasz dyskusji z kimś, kto używa tego rodzaju słów.

„Racja. Jest tak złożona i fascynująca, że nie umiem nawet próbować myśleć o niej krytycznie”.

„Dobrze powiedziane. Bądźmy po prostu wdzięczni, że my nie żyjemy w tak fascynujących czasach”.

Czujesz, że gdybyś rozumiał tak naprawdę, co się dzieje, miałbyś w tym momencie coś do powiedzenia...

„Mam coś w rodzaju daru. Umiem odtwarzać rzeczy, które miały miejsce w przeszłości. To skomplikowana detektywistyczna procedura”.

„Ach, to z pewnością bardzo przydatny dar dla policyjnego detektywa. Fascynujące, jak wiele historii można tu odkryć, gdy wie się, gdzie jej szukać...”

(Rozejrzyj się). „Tak, cudownie tu”.

Mężczyzna robi głęboki wdech. „Tak, nie ma to jak spacer wzdłuż wybrzeża, by podnieść się na duchu”.

„Dziękuję za poświęcony czas”. [Odejdź].

„Już się pan żegna?” – pyta, kręcąc serdecznie głową. „À tout à l'heure, panie funkcjonariuszu!”

„Przejdźmy do rzeczy. Chciałem coś powiedzieć”.

„Cóż takiego, oficerze?” – pyta, odwracając się, by spojrzeć ci w oczy.

„Panie Villedrouin...”

„Muszę przyznać, że nie miałem pana za kogoś, kto lubi podziwiać widoki. Czego pan chce?”

„Wie pan, co do tego, co stało się wcześniej...”

„Tak?” – pyta, odwracając się, by spojrzeć ci w oczy.

„Wszędzie pana szukałem”.

„Czyżby? Przyszedł pan, aby wymusić moje aresztowanie?”

[Odejdź].

„Ach, wspaniale, to znowu pan, funkcjonariuszu. W czym mogę pomóc?”

Gdy podchodzisz, mężczyzna odwraca się do ciebie i wita cię uprzejmym machaniem ręki.

Wydaje się zupełnie wyluzowany, jak zwykły wczasowicz.

„Ach, wspaniale, to pan, funkcjonariuszu! Nie spodziewałem się, że tu na pana wpadnę, ale życie potrafi nas zaskakiwać, prawda?”

„Co sprowadza pana z powrotem na malownicze wybrzeże Martinaise?”