Rozmowa · Śpiący pracownik portowy

Robotnik jest pogrążony w głębokim śnie.

„Poruczniku, kto to jest?”

„Nie mam pojęcia. Wygląda na to, że pracuje dla Wild Pines, firmy logistycznej, do której należy i która obsługuje port”.

„Ale dlaczego on śpi w ciągu dnia?”

„Być może dlatego, że w porcie trwa strajk. Nie ma za dużo do roboty poza piciem i spaniem”.

Weź tabletki.

Mężczyzna nie ma nic przeciwko. Potrzebujesz ich zapewne bardziej niż on.

Znalazłeś właśnie nieco MAGNEZU. Ten przedmiot przechowywany jest w lewym dolnym rogu ekranu, nad portretem twojej postaci. Używaj MAGNEZU do leczenia morale, jeśli uległo ono obniżeniu.

Ukradnij identyfikator portowca.

Twoje palce znajdują karabińczyk i otwierają zamykaną sprężyną blokadę. Na metalowym kółku wisi plastikowy identyfikator i oprawiony w skórę portfel...

A mężczyzna?

Mężczyzna chrapie głośno. Czy się zaraz obudzi? Nie wygląda na to, ale nigdy nie wiadomo. Lepiej się spiesz!

Jesteś pewien, że to, co robisz, to godne policjanta zachowanie? Możesz jeszcze odejść i nie zrobić nic.

Sięgnij do portfela i weź, co jest w środku.

Znajdujesz czarny papierowy dokument z widocznym na nim profilem kobiety. Zdaje się, że żyła całe stulecia temu. Na dokumencie napisano „pięć reáli”. Jest miły, tłustawy w dotyku.

Mniam, mniam. Forsa. Pomyśl o tym wszystkim, co możesz za nią kupić. Synapsy w twoim mózgu aktywują się radośnie.

Nie wiesz, co to w ogóle za notatki, ale czujesz, że są bardzo ważne. Powinieneś je zatrzymać.

Czy porucznik mnie widzi?

Nie. Patrzy w inną stronę – być może specjalnie.

Zamknij karabińczyk.

Śpiący portowiec nie ma wiele do powiedzenia na temat twoich działań. Pozostaje milczący.

Nie jesteś na 100% pewien, że to, co zrobiłeś, było słuszne, ale do diabła z tym.

Ukradnij dokument.

Zdejmujesz plastikowy identyfikator z kółka i chowasz do kieszeni. Mężczyzna chrapie dalej.

Żeby było jasne – ani trochę nie przypominasz mężczyzny na dokumencie.

Gmerasz przy zamykanym na sprężynę karabińczyku, lecz bez skutku... Wiszące na nim przedmioty nie chcą się oswobodzić, podzwaniają tylko jeszcze głośniej.

Jak jebane dzwonki sań! Co ty wyprawiasz? Ktoś cię przyłapie!

„Starczy już tej palcówki, funkcjonariuszu!” – krzyczy kierownik zza baru. „Osobiście odpowiadam za takie niedołęgi i ich rzeczy. Nawet tę śpiącą królewnę...”

„Co? Nie, ja nie... Sprawdzam tylko, czy wszystko z nim w porządku”.

„Mhm, pewnie! Ale w sumie co mnie to. Tylko trzymaj paluchy z dala od jego rzeczy, co?” – prycha ze złością i wraca do swoich zająć.

„Szczerze mówiąc, ma rację. Funkcjonariusze policji raczej nie mają w zwyczaju przywłaszczać sobie własności innych. Chodźmy stąd”.

To był tylko pomysł, ej. Wyluzujcie wszyscy. Nie udało się, ale to nie znaczy, że był zły. I że nie powinieneś przywłaszczać sobie rzeczy...

„Nie wtrącaj się, barmanie!”

„Dobra, dobra! Wkładaj paluchy, gdzie chcesz, w sumie co mnie to” – prycha ze złością i wraca do swoich zająć.

„Możemy mieć tu do czynienia z przestępcą. Daj mi pracować”.

„Taa. Pewnie. Przestępcą” – przewraca oczami i wraca do swoich zajęć.

Przyjrzyj się kawałkowi plastiku na jego karabińczyku.

To identyfikator pracowniczy pełniący też funkcję karty dostępu i pozwolenia na pracę. Ze zdjęcia patrzy na ciebie młody, postawny mężczyzna: Santiago S. John.

Obudź go.

Jest tylko jeden sposób na obudzenie tego bumelanta ze snu. Ryknij niczym huragan! Wyrwij budynki z posad!

(Żadnych słów, tylko pierwotny wrzask).

„I czego wrzeszczysz, chłopie?” – mężczyzna, około trzydziestki, powoli podnosi głowę i spogląda na ciebie z zadumą.

Wygląda na potomka Sao. Wielu Sao pracuje jako portowcy.

„Chciałem tylko sprawdzić, co się stanie, jak krzyknę”.

„Gratulacje, zobaczyłeś przyszłość. A teraz przepraszam, panie władzo...” – robotnik kładzie się z powrotem na stole, gotów powrócić do przerwanej drzemki.

„Panie władzo”? Nawet po niegrzecznym przebudzeniu portowiec okazuje szacunek policji. A w każdym razie większy szacunek niż większość z nich.

„Dobra, pozwolę ci spać”. [Odejdź].

Pracownik portowy nie odpowiada. Jego głowa spoczywa znów na stole. Pogrążona w głębokim śnie.

„Czemu tu śpisz, kiedy inni strajkują na zewnątrz?”

„Dadzą radę. Miarogłowy da radę, pilnuje bramy. Ja tylko ucinam sobie drzemkę. No, ucinałem...”

Sposób, w jaki wymawia słowo „Miarogłowy”, wskazuje, że bezgranicznie wierzy w fizyczne możliwości tego mierniczego czerepów.

Sposób, w jaki wymawia słowo „Miarogłowy”, wskazuje, że bezgranicznie wierzy w fizyczne możliwości tego mierniczego czerepów. To chyba godzien ciebie rywal. Powinieneś go zabić.

„Widziałeś coś ciekawego w swoich snach?”

„Nie, dzięki bogu”.

„Czy była tam nieprzenikniona ciemność, w której powinniśmy spoczywać niczym ciała w mauzoleum?”

Robotnik spogląda na ciebie przekrwionymi od snu oczami. Na jego opalonym czole rysuje się siatka zmarszczek.

„Nie wiem, o co panu chodzi, łaskawy panie, ale kiedy śpię, to naprawdę głęboko. Żadnych trupów, żadnych mauzoleów. Tylko doskonały odpoczynek”.

Odrobina czasu dla siebie w strefie abisalnej... Nigdy już tam nie wrócisz. Pozostaje tylko detektywistyczna robota. Czuwanie, wykrywanie.

Jebać sen. Boli cię łeb i jest ci niedobrze, ale i tak czujesz, że mógłbyś przebiec co najmniej dziesięć kilosów.

„Czy była tam czysta nicość? A twoja świadomość miała rozmiar raptem ziarnka słodu?”