Rozmowa · Śpiący pracownik portowy

Robotnik spogląda na ciebie przekrwionymi od snu oczami. Na jego opalonym czole rysuje się siatka zmarszczek.

„Nie wiem, o co panu chodzi, łaskawy panie, ale kiedy śpię, to naprawdę głęboko. Żadnych ziarenek słodu ani innych poetyckich bzdur. Tylko doskonały odpoczynek”.

„Powiedz mi – czy była to absolutnie wolna od eks-czegokolwiek błogość?”

Robotnik spogląda na ciebie przekrwionymi od snu oczami. Na jego opalonym czole rysuje się siatka zmarszczek.

„Nie wiem, o co panu chodzi, łaskawy panie, ale kiedy śpię, to naprawdę głęboko. Żadnego eks-kogokolwiek. Tylko doskonały odpoczynek”.

„Racja. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Cudownie” – portowiec mruga, jakby chciał odpędzić sen.

„Co jest z tym ciałem na podwórzu?”

„No? Co z nim?”

„Zdaje się, że ci nie przeszkadza. Wiele takich zwisa wam tutaj z drzew?”

„Wiesz pan, ludzie tu umierają codziennie. Ktoś kończy w rowie, kto inny w otwartej studzience, a jeszcze kogoś zjadają dzikie psy” – cedzi.

„A co to, mój problem, że ktoś postanowił se umrzeć na drzewie?”

„No, w takim razie nie ma sensu pytać cię o ciało. Mam inne pytania”.

„Jak ci się poszczęści, to mogę nawet mieć na nie odpowiedzi”.

„Ktoś musi się przyjrzeć tej sprawie. I zdaje się, że ja tym kimś jestem. Powiedz mi, co wiesz”.

„Mogę powiedzieć jedno – zbliżają się kłopoty”.

Masz dość jasne przeczucie, że ten facet nie gada po próżnicy. Jest silny, ale nawet on ma powody, żeby być w tym przypadku ostrożnym.

„Jakie kłopoty?”

„Powiedziałem jasno. Wnioski wyciągnij sam. Nic więcej nie wiem i wolałbym, żeby tak zostało”.

Porucznik kiwa do ciebie nieznacznie głową, a potem zapisuje coś w swoim niebieskim notatniku.

A więc ludzie ze Związku uważają, że był mordercą – myśli. Nawet ten śpioch. Nie pomaga to jakoś szczególnie, ale zawsze to coś. Dobra robota, detektywie.

„Kłopoty to już przyszły. Chyba że wisielca na drzewie nazwałbyś jakoś inaczej?”

„Gadają, że ten typek był mordercą. Ten z drzewa. I że ma takich jak on koleżków, też morderców. Tylko jedno umieją robić: rozpieprz”.

„Twierdzisz, że może dojść tutaj do przemocy?”

„Chwila – kto tak gada?”

„Wszyscy. To miejscowa plota” – mówi i nagle ziewa.

Innymi słowy: więcej ze mnie nie wyciągniesz.

Ci wszyscy to zapewne jego koledzy ze Związku.

„Chcę się tylko dowiedzieć, co o nim wiesz”.

„To twoje?” (Wskaż na butelkę i rozlany rum).

„Jo. Chętnie się podzielę” – mówi, mrugając. „A, czekaj, nie. Jest pusta. Przykro mi, kolego”.

„Trochę się już napiłem. To dobry rum”.

„Nieźle nokautuje, jak wydoisz z butlę czy dwie” – pociera twarz, po czym ukrywa ją w dłoniach. Słyszysz ciche pochrapywanie.

Nic nie mów.

Pociera twarz, po czym ukrywa ją w dłoniach. Słyszysz ciche pochrapywanie.

„Kto jest odpowiedzialny za organizację strajku?”

„My. Pracownicy. Związek. Wiemy, czego potrzebujemy, co dla nas słuszne”.

„Czyli nie macie żadnego przywódcy?”

„No dobra, jest jeszcze Evrart, stoi na czele Związku. Sprytny gość. Umie negocjować. Wspiera nas”.

„Hm, no dobra. W sumie ma to... jakiś sens”.

„Opowiedz mi o Wild Pines”. (Wskaż na napis na jego ubraniu).

„To nazwa mojego pracodawcy. Robię w logistyce”.

Nie okazuje zbytniego entuzjazmu.

„Coś wspaniałego”.

„Logistyka? Nie. To koszmar” – pozwala swojej głowie opaść z powrotem na stół.

„I jak ci to idzie?”

„Jak idzie?” – portowiec ziewa potężnie, po czym spogląda na drzwi wiodące na taras baru. Szyba jest poznaczona odciskami palców.

„Nie zauważyłeś, co się dzieje na zewnątrz?”

„Oczywiście, że tak. Kompletne wariatkowo”.

„Świetnie, to rozumiesz, o co chodzi. Lepiej by nam było bez pracodawców i ich pracodawania”.

„Mógłbym na przykład... trochę się, cholera, wyspać” – pociera oczy i pozwala głowie opaść z powrotem na stół. „Prawo do spania, tak ci powiem”.

„Prawie w ogóle nie wychodziłem z tego budynku”.

„Dobrze” – nie przejmuje się szczegółami związanymi z twoim istnieniem. „W porcie trwa akurat strajk. Próbujemy przemówić trochę do rozumu radzie nadzorczej Wild Pines”.

„Mógłbym na przykład... trochę lepiej się wysypiać rano...” – pociera oczy i wzdycha. „Prawo do pracy? Jak dla mnie ważniejsze jest prawo do spania”.

„Nie rozumiem, co masz na myśli”.

„W porcie trwa właśnie strajk. Próbujemy przemówić trochę do rozumu radzie nadzorczej Wild Pines”.

„Musisz mi odpowiedzieć natychmiast na kilka pytań”.

„Serio? I po to mnie było budzić?” – robotnik spogląda na ciebie pustym wzrokiem, po czym wydaje z siebie stęknięcie. „No dobra. O co chodzi, panie władzo?”

„Ty żyjesz? Wyglądało to na permanentny nokaut...”

„Że co? Spałem po prostu” – wydaje się wkurzony. „W czym mogę pomóc, panie władzo?”