Rozmowa · Dreszcze

Krople deszczu wokół ciebie obmywają wielkie miasto Revachol. Skapują z zadaszeń i zalewają rynsztoki, zmywając z nich brud.

Chwyt trzymającej miasto w garści zimy słabnie. Zbliża się wiosenna odwilż.

W końcu. I co teraz?

Wilgotne. Płaszcz chroni cię przed deszczem, a miasto wokół ciebie drży.

Co jest na południu?

Korek uliczny. Deszcz łomocze o dachy pojazdów. W środku kierowcy patrzą na spływającą po szybach wodę. Posąg króla drży z zimna. Most na kanale jest podniesiony.

Co jest po drugiej stronie?

Droga wznosi się ku górze; autostrada na wiadukcie zatacza pętlę nad gettem. Pod jej betonowymi kolumnami ciągnie się ku północy morze dachów, stolarki i smoły. Czteropiętrowe budynki tak daleko, jak daleko pozwala sięgnąć wzrokiem deszcz. W Jamrock topnieją śniegi.

Drżyj, spójrz dalej...

W zalanej deszczem oddali, nad dachami Jamrock i wyjazdem z autostrady, wznosi się budynek, który niegdyś był fabryką jedwabiu. 41. komisariat garbi się w deszczu.

Funkcjonariuszka patrolowa Judit Minot stoi pod zadaszeniem przy wejściu, walcząc ze swoim niechcącym się otworzyć, dużym, czarnym parasolem.

Chirurg z komisariatu żujący cukierek rzuca jej pytające spojrzenie, przechodząc obok: „Pomóc ci z tym?”

„Nie. Dzięki. Poradzę sobie” – w końcu rozkłada parasolkę, rzuca chirurgowi przelotny uśmiech i żegna się krótkim kiwnięciem głowy, po czym zbiega po schodach. Wokół niej spadają krople deszczu...

Świat rozmywa ci się przed oczami. Przecierasz twarz dłonią. Deszcz kłuje cię w oczy; spoglądasz w górę i mrugasz.

Funkcjonariusz satelicki Jean Vicquemare zbiega po schodach komisariatu z parasolem w ręce. Nieotwartym. Nie wydaje się zadowolony z wiosennego deszczu.

Na moście trzymają straż oficerowie Torson i McLaine. Pierwszy z nich ma dżinsy i siatkową żonobijkę. Funkcjonariusz satelicki Vicquemare przechodzi obok, a młody mężczyzna mówi do niego...

„Gdzie twój homo, nie wiadomo?”

„Co?”

„To nie tak. To się nazywa heteroseksualni partnerzy życiowi. Mają wykutą w boju więź. Tak zwane »brüderbund«”.

„Hm? Taaa” – rozkłada parasolkę, ale wiatr natychmiast wywraca ją na drugą stronę.

„Hetero – seksualni. Partnerzy – życiowi”.

„Przezabawne małpiarstwo” – Vicquemare siłuje się z parasolką, gdy druty odkształcają materiał. „Taki męski humor w miejscu pracy. Widzieliście go?”

„Coś nie tak?”

„Nie, nic. Tylko... Judit u niego była i znalazła nieotwartą pocztę z poniedziałku. Chyba wciąż jest tam. Nie piliście z nim przez weekend czy coś?”

„To byłoby nieodpowiedzialne”.

„Z tym zwierzem? Stary, nigdy więcej. A co, dalej tam jest, w... no wiesz, na południe od rozjazdu? W... jak to się nazywa?”

„Martinaise. Jest w Martinaise”.

To jedyny dom, jaki teraz masz. Ale nie możesz wrócić. Nie w takim stanie.

„Ciekawe, czy Vic znalazł już swojego zapodzianego chłopaka” – zerka na Chestera McLaine'a i wybucha śmiechem po usłyszeniu własnego dowcipu. Na zewnątrz pada deszcz.

„Mack, to heteroseksualni partnerzy życiowi. To nie tak” – jego partner prezentuje szyderczy uśmieszek. „Ale fakt, miesiąc miodowy im się skomplikował, bo Tequila Sunset...” – odgłosy nasilającego się deszczu tłumią jego głos.

Gdzie ja mieszkam?

Na ulicy, która płynie wśród śniegu niczym błotnista rzeka z ognistymi pułapkami po obu stronach. Wypożyczalnia filmów otwiera drzwi na oścież przed deszczem, a opancerzony powóz motorowy przejeżdża przez skrzyżowanie, po którym razem spacerowaliście... Nagle czujesz, jak włosy na karku stają ci dęba.

NIE MOŻESZ TAM WRÓCIĆ.

Gdzie, no gdzie, gdzie moja dzielnia?

CZEKA TAM NA MNIE ZIOM. GDZIE CHAWIRA NIEWYJĘTA?

Czemu mnie tam nie ma?

Żeby być w Martinaise, gdzie nikt się nie zapuszcza. Na końcu dawno zapomnianego kanału, w najbielszej części miasta. W cieniu dnia, w którym upadła Rewolucja.

Co ja tutaj robię?

Stoisz w deszczu i patrzysz na północ, gdzie rockowe miasto Jamrock ciągnie się w głąb lądu.

Czym jest Jamrock?

Revachol jest stolicą świata. Jamrock jest stolicą Revacholu. Na twoich rzęsach zbierają się krople wody.

Jest domem.

Co jest na zachodzie?

Strugi deszczu nad wodą. Kondygnacja schodów wiodąca do oceanu. Fala za falą rozbijają się o wybrzeże Martinaise. Na wodzie kołyszą się motorówki i trzciny.

W zatoce rozsypują się ruiny na poły zatopionego fortu morskiego. Za Zatoką Revacholską w powietrze wznoszą się duchy.

Kim jesteście, duchy?

Drapaczami chmur La Delty, dzielnicy finansowej. Z okien biurowców sączy się łagodne, złote światło.

Czy kiedykolwiek tam trafisz?

„Właśnie. Trafię?”

Nie. Jesteś tylko jednym z setek tysięcy ludzi w Martinaise, którzy codziennie patrzą, jak wznoszą się one po drugiej stronie zatoki.

Odrzuć to uczucie.

Zimne i mokre włosy przyklejają ci się do czoła.

Przeczesz palcami swoje wilgotne włosy.

Twoje włosy to tłusta plątanina poznaczona popiołem z pobliskich elektrowni węglowych. Gdzieś w oddali wznoszą się kominy.

Co jest na brzegu?

Miejska linia brzegowa. Deszcz skapujący z pokrytych eternitem dachów. Cegły pozostałe po niedokończonej budowie. Opuszczony budynek badawczy zajęty niegdyś przez rewolucjonistów. Nad wodą stoi na szczudłach stary, drewniany kościół.

A dalej?

Węglowe Miasto. Ostatni przystanek wszelkich linii.

Co jest na dole?

Zawalone kanały burzowe. Stare ścieki zalane deszczówką. Ukryte składy z bronią z czasów rewolucji. Drzwi wiodące w dół, do Le Royaume – katakumby, w których przez trzy stulecia chowano błękitnokrwistych zmarłych.