Rozmowa · Dreszcze

Co jest na północy?

Apartamentowiec Półwysep – stłoczone, wysokie bloki. W ich zniszczonych kamiennych ścianach wciąż tkwią pociski kalibru 4,46 mm.

Korytarze pozawalane od trafień moździerzowych z czasów dawno przegranej wojny. Sznurki na pranie niszczeją w deszczu. Grają radia.

Poranne wiadomości.

A tu, bliżej?

Podwórze. Deszcz pada na dach drewnianej szopy. Resztki odoru rozkładu mieszają się z zapachem wilgotnej gleby.

Podwórze. Deszcz pada na dach drewnianej szopy. Brudna woda zbiera się w kałużę wokół ciała. Krople deszczu spływają mu po zimnych policzkach.

Podwórze. Deszcz pada na dach drewnianej szopy. Zmieszana z węglem woda zbiera się u stóp rozdętego, zwisającego z drzewa trupa. Krople deszczu spływają mu po zimnych policzkach.

Południowe wiadomości.

Wieczorne wiadomości.

Nocne wiadomości i powtórki.

Co jest na górze?

Kolejne aerostaty Koalicji. Tam, na górze, gdzie tworzy się deszcz, rotory kręcą się cicho. Twój wzrok odzyskuje ostrość.

Aerostaty Koalicji zawisły pod kopułą chmur niczym zjawy. Tam, na górze, gdzie tworzy się deszcz, rotory kręcą się cicho. Twój wzrok odzyskuje ostrość.

„Noż kurwa”. [Zakończ myśl].

„Ten deszcz szybko nie odpuści. Dobrze, że jesteś odpowiednio ubrany – chodźmy”.

„Ten deszcz szybko nie odpuści. Radzę nałożyć płaszcz”.

„Ten deszcz raczej szybko nie odpuści. Powinieneś zaopatrzyć się w płaszcz przeciwdeszczowy. Na wschód stąd jest sklep sieci Frittte, w którym można taki kupić”.

Ta wiosenna odwilż nie potrwa długo. Do Revacholu powróci zima.

Co jest na wschodzie?

Na rogu jest Frittte. Pod ladą przy oknie widzisz plastikowy, złożony w mały trójkącik płaszcz. Poza tym zebrali się tu łamistrajki.

Wielka brama do Portu Przemysłowego jest zamknięta. Po plecach przebiega ci dreszcz. Drżysz niczym próbujące strząsnąć z futra wodę zwierzątko.

Zaciśnij zęby, żeby przestać drżeć.

Za bramą – stosy skrzyń z zaopatrzeniem. Czerwono-niebieskie, metalowe kontenery transportowe. Śliskie od deszczu. Port Przemysłowy Większego Revacholu jest jak sztuczne pasmo górskie. Jego wnętrze kryje ogromne bogactwo, zaś jego cień – niezmierzone ubóstwo.

A bliżej?

Ty. Na placu w Martinaise. Mała kropka spoglądająca w niebo. Na twoich rzęsach zbierają się krople.

A dalej?

La Drisienne, Port Pasażerski Króla Drisa. Statki rejsowe otoczone portowymi pomostami. Żurawie czuwające nad ujściem odnogi rzeki.

Co jest za odnogą?

Couron, niższa klasa średnia. Kolejne odnogi rzeki dzielą osiedla na pół. Siedmiometrowe budynki giną za zasłoną strug deszczu.

Co jest za Couron?

Srebrna kurtyna deszczu nad domami. Podział klasowy.

Nigdy tam nie byłeś. Na wschód od rzeki prawo jest niepotrzebne.

Potrząśnij jeszcze raz barkami.

Drżysz, spoglądając na swoje stopy. Brudna deszczówka żłobi żyły w pokrywającym plac śniegu.

Dwa zielone buty z wężowej skóry stoją na baczność na mozaikowej powierzchni placu.

Dociera do ciebie, że nie masz na sobie butów. Twoje stopy aż poczerwieniały z zimna.

Porucznik z niepokojem spogląda kątem oka na twoje stopy. Krople deszczy skapują ze szkieł jego okularów.

„W porządku. Mam to pod kontrolą”.

Porucznik kiwa głową, po czym spogląda na wschód.

Spójrz w górę.

Deszcz wciąż pada.

Co tam jest?

Nic nie mów.

„Powinienem chyba coś z tym zrobić”.

Porucznik kiwa głową, po czym spogląda na wschód.

Dociera do ciebie, że masz na sobie tylko jeden but. Niedaleko, na balkonie hostelu i baru Whirling-in-Rags napełnia się właśnie wodą pojedynczy but ze skóry krokodyla.

Koszula przykleja ci się do piersi. Materiał twojej disco marynarki robi się ciężki. Zimno przedostaje się do twojej skóry. Drżysz, a miasto wokół drży razem z tobą.

Jesteś za lekko ubrany na taką pogodę. Powinieneś wziąć jakąś pelerynę albo płaszcz patrolowy.

Koszula przykleja ci się do piersi. Materiał twojej marynarki robi się ciężki. Zimno przedostaje się pod twoją skórę. Drżysz, a miasto wokół drży razem z tobą.

Koszula przykleja ci się do piersi. Zimno przedostaje się pod twoją skórę. Drżysz, a miasto wokół drży razem z tobą.

Materiał twojej marynarki robi się ciężki. Zimno przedostaje się pod twoją skórę. Drżysz, a miasto wokół drży razem z tobą.

Woda spływa po twojej nagiej piersi. Zimno przedostaje się pod twoją skórę. Drżysz, a miasto wokół drży razem z tobą.

Otrząśnij się z dreszczy. [Odrzuć myśl].

Nadciąga chyba wiosenna odwilż. Śnieg topnieje...

Co robię ja?

Spoglądasz w niebo. Czujesz kapiącą ci z włosów zimną wodę.

Co widzę?

Szare niebo, zderzające się ze sobą chmury niczym okręty wojenne. Strugi deszczu spadające na świat.

Jakie to uczucie?