Rozmowa · Drzwi do pokoju nr 3

Drzwi są zamknięte.

W tworzywie wciąż jest wgłębienie w miejscu, w którym uderzyłeś w drzwi.

Zapukaj.

Nie ma odpowiedzi. Jest noc, panie władzo.

Taka młoda kobieta spędza zapewne noc na imprezie. Pije i bierze prochy. Kochane prochy. Precz, samotności...

W dzielnicy Jamrock, w Paliseum, gdzie szuka muzyki, towarzystwa i mężczyzn... albo w Drzwiach do Rzeki, by znaleźć śmierć i syntetyczne opiaty. Albo daleko na wschodzie, w Couron, w rozświetlonym gwiazdami boîte de nuits jak La Cherte. Daleko stąd i od ciebie, trzęsący się psie.

„Powinniśmy wrócić rano”.

„Kto tam?” – odpowiada przytłumiony drzwiami kobiecy głos.

Zmęczony. Miarowy.

„Tu policja. Czy możemy wejść?”

„Proszę bardzo – drzwi są otwarte!” – krzyczy. „Suszę włosy...”

Zdaje się, że głos dobiega gdzieś z góry. Mógłbyś tu powęszyć, zanim tam pójdziesz...

Gdzieś niedaleko stąd porucznik tworzy jej kartotekę. „Klaasje Amandou” – pisze. Dociera do ciebie, że powinien być świadkiem tego, co się zaraz stanie. Wejście tam samotnie może być niebezpieczne.

Przejedź palcem po uszkodzeniu.

To niewielkie wgłębienie jest jedyną szkodą, jaką zdołałeś zadać drzwiom.

„Czemu to robisz? Nie rób mi tego, proszę!” – pamiętasz? Do kogo skierowałeś te słowa?

Puk...

Biała żałoba. To od początku była żałoba właśnie. Powinieneś był się zorientować, kryła się tuż za jej oczami...

Słowa wciąż odbijają się echem po korytarzu...

Zasrana dziwka.

No i proszę – zasrana dziwka. Jakież miłe słowa, Harry. Wszystko z tobą w najlepszym porządku.

Po prostu zapukaj jeszcze raz.

Drzwi są zimne w dotyku.

Puk...

Gorzkie echo. Mrok, od samego początku. Ale ty byłeś młodszy, było lato. Musiałeś tylko rzucić się na głowę...

Jesteś tak samo samotny, jak poprzednio. Cokolwiek dotrzymywało ci towarzystwa na tym świecie, cokolwiek cię chroniło, opuściło cię. I nigdy nie wróci.

Piękno porzuciło cię wśród tej brzydoty, szefuniu. Co więcej! Nie umiesz nawet przypomnieć sobie imienia tego piękna. Czym to piękno było...

Przełykasz ślinę, tak jak poprzednio. Gorzkie uczucie, które próbowało wydostać się na powierzchnię wtedy – i teraz – przemija. Zanurza się ponownie. Tonie w twoim wnętrzu.

[Odejdź].

Drzwi są zamknięte.

Zapukaj ponownie.

Wciąż nie ma odpowiedzi.

Zapukaj znowu, o wiele mocniej.

Wciąż nic.

Porucznik rzuca na ciebie okiem.

Nie podoba mu się to, co się dzieje.

Powinieneś wywalić w drzwiach jebaną dziurę.

„Zasrana dziwka!”

„Hej! Co z tobą?”

Piękne uczucie. Wszyscy są dziwkami. A teraz wybij dziurę w drzwiach.

Nie rób tego. Wszyscy są dziwkami? Co to w ogóle znaczy? Weź głęboki oddech i odejdź.

Powstrzymaj impuls.

Szmer w twoich uszach powoli cichnie, twój oddech wraca do normy. Drzwi miały farta.

Uderz w drzwi.

Uderzasz pięścią w tworzywo drzwi. Nie powstaje w nich dziura – stoją dalej solidnie we framudze, a ciebie boli pięść. To było bardzo zdrowe, normalne zachowanie.

Poza tym to świetny trening!

„Przestań!” – w głosie porucznika pobrzmiewa gniew.

Weź głęboki oddech.

Czujesz, jak w uszach szemra ci krew. Wydychasz powietrze, a twoje plecy powoli się rozluźniają. Drzwi miały farta.

Spróbuj nacisnąć klamkę.

Te drzwi można otworzyć tylko kluczem lub od wewnątrz.

Kiedy chwytasz za metal, czujesz ciepło, jakie pozostawiła na nim jej dłoń.

[Odejdź].

Zapukaj.

Żadnej odpowiedzi.

Słyszysz, jak gdzieś w środku ktoś odkręca wodę pod prysznicem.

Nagle czujesz się potwornie samotny. Wszyscy na świecie robią coś bez ciebie.

„O piękna, nie porzucaj mnie pośród tej brzydoty!”

Drzwi mają to w nosie.

Drzwi pewnie też myślą, że jesteś żałosnym przegrywem. Czujesz, jak twój śmieszny krawat zaciska się coraz mocniej i mocniej wokół twojej szyi...