Rozmowa · Sprzedawczyni z Frittte

„Magazyn? Nie wiem. Może. Naprawdę mało mnie obchodzi, co robi Frittte”.

„No, dajże mi jakikolwiek punkt zaczepienia”.

Zerka na ciebie spode łba.

„No dobra – Frittte nie ma magazynu. Tylko mały pokój na zapleczu. Okej?” – wraca do przeglądania swojego czasopisma, nie czekając nawet na twoją odpowiedź.

„To ważne”.

Jej twarz wykrzywia wyraz młodzieńczego sceptycyzmu.

„Jakie zniżki można tutaj dostać człowiek o wysokiej wartości netto?”

„Yyy...” – zerka sponad swojego magazynu i nie jest pewna, co odpowiedzieć.

To po nastolatkowemu „Nie – żadnych zniżek”.

Nie mogłaby mieć twoich pytań bardziej w nosie niż już ma, choćby i spróbowała.

„Przepraszamy – mój partner oczywiście wie, że wartość netto nie jest legalnym środkiem płatniczym” – porucznik rzuca na ciebie okiem.

„Możesz powiedzieć mi cokolwiek o rzeczywistości, w jakiej się znajdujemy?”

„O rzeczywistości? Znaczy... jakiej rzeczywistości? Ekonomicznej? Czy może...”

Jest jak uczennica wywołana niespodziewanie przez nauczyciela do tablicy. Czy poradzi sobie z odpowiedzią?

„Nie, chodzi mi o rzeczywistość fizyczną”.

„Nie wiem. Co z nią?”

„Gdzie jesteśmy?”

„We Frittte?”

„Nie, mam na myśli... gdzie my jesteśmy, tak na większą skalę?”

„Jako ludzkość czy... jako naród, czy...”

Jaki będzie temat jej wypracowania?

„Jako ludzkość”.

„W dobrym miejscu?” – odpowiada pytaniem i w zamyśleniu pociera swoją twarz.

„W sensie... nauka radzi sobie świetnie... no i te radiokomputery to chyba coś dużego? Sama nie wiem” – wzrusza ramionami i znowu rozkłada swój magazyn.

„No... w jakim miejscu świata?”

„Jesteśmy w Revacholu? Na Isoli Insulindiańskiej?”

„Sprawdzałem tylko twoją wiedzę”.

„To nie było trudne” – odpowiada i znowu rozkłada swój magazyn.

„Dziękuję”.

„Nie ma za co?” – odpowiada i znowu rozkłada swój magazyn.

„Jako naród”.

„Yyy... Jesteśmy w... jesteśmy w...” – w zamyśleniu pociera swoją twarz.

„Jesteśmy w okresie przejściowym! No wiesz, przechodzimy od... yyy... monarchii do demokracji i w ogóle” – kiwa głową, po czym znowu rozkłada swój magazyn.

„Wiesz co? Nieważne”.

„Okej” – odpowiada, znowu rozkłada swój magazyn i wraca do czytania.

„Czym jest rewolucja?”

„To wtedy, gdy ludzie obalają władzę i... yyy... żądają demokracji?”

„A ta, którą mieliśmy tutaj, w Revacholu?”

„Taa, to było jakieś 50 lat temu czy jakoś tak. Wybacz, ale nie jestem w tym najlepsza. W historii, znaczy się”.

„Co to jest szarota?”

„Nauka chyba wciąż tego nie wie? Są tylko spekulacje”.

„Ale kilkoro moich przyjaciół ze szkoły podróżowało przez szarotę w drodze do Mundi. Mówili, że czuli się jak na haju” – uśmiecha się szeroko, ale po chwili uświadamia to sobie i uśmiech znika z jej twarzy.

„Nie, żeby wiedzieli cokolwiek o haju. To tylko takie powiedzenie” – tłumaczy się, poprawiając swój kapelusz.

„Koalicja – co to jest? Ktoś mi coś o niej mówił”.

„Chodzi o nasz rząd?”

„Czy może masz na myśli coś innego...? Przepraszam, ale muszę skończyć ten artykuł” – stwierdza, stukając palcem w magazyn leżący na ladzie.

„Nie będę ci już zawracał głowy tymi bzdurami”.

„Fajnie” – odpowiada i z radością wraca do czytania.

„Jaki mamy czas?”

„Nie wiem, sprawdź na zegarze. Wisi na ścianie za tobą”.

Zegar pokazuje 10:09. Wskazówki chyba się nie poruszają. Widać, że nie działają.

„Tak. Opowiedz mi o rzeczywistości ekonomicznej”.

„Właściwie to ja nic nie wiem. Znaczy... mam piętnaście lat”.

„Piętnaście lat to doskonały wiek na naukę o rzeczywistości ekonomicznej”.

„Taa...” – odpowiada i zerka na wiszący na ścianie zegar. „Właśnie dlatego haruję we Frittte. Więc to jest, no... ekonomiczne”.

„A możesz w takim razie powiedzieć mi coś o rzeczywistości fizycznej?”

„Witam we Frittte! Proszę się rozejrzeć czy coś, wszystko jest wystawione na półkach” – wyjaśnia, po czym wraca do czytania swojego magazynu.

Co ona czyta za czasopismo?

„Przejdźmy dalej, mam do ciebie kilka pytań” (Przejdź dalej).

„Yyy... dobra. Nie powinnam urządzać sobie z nikim pogawędek, ale...” Odkłada swój magazyn.