Rozmowa · Siileng

„Blask tych okularów przeciwsłonecznych jest dożywotni, panie władzo! Sto procent gwarancji!”

Stylowe okulary, co? Byłyby jeszcze bardziej stylowe, gdybyś zapłacił za nie swoją wartością netto. Podejdź i o to spytaj.

Pogrzeb w pudełku.

Wszystkie są nudziarskie. Nieciekawe, nudne, tandetne okulary z taniego serajskiego plastiku. Takiego, który topi się na słońcu.

Te naklejki z napisem UV są niemal na pewno tylko ozdobą. Te szkła prędzej kierują do twoich źrenic jeszcze więcej ultrafioletu. Mają mnożnik UV.

„To pierwszorzędne okulary przeciwsłoneczne!” – oznajmia mężczyzna. „Projekt premium, doskonały materiał, bardzo fajna ochrona UV! Zabezpieczą pańskie oczy oraz zapewnią fajny wygląd podczas groźnej policyjnej pracy”.

Spróbuj jeszcze raz, może znajdziesz w tym pudełku jakiekolwiek interesujące okulary.

O, no proszę. Para niebieskich okularów. Napis przy lewej skroni głosi: „Podinsulindyjskie Spotkanie”. Oprawka wydaje się ręcznie wyciosana z kości.

„Och, bardzo interesujący wybór, panie władzo – bardzo wysoka kultura...” – po raz pierwszy uliczny sprzedawca milknie, przyglądając się, jak oglądasz okulary.

Przymierz je.

Tak właśnie widzą świat wodne potwory. Stałeś się jednym z nich – jesteś wielki, ukryty i... masz dziwnie wrażliwe serce. Wszystko wokół jest niebieskie.

Dobrze, ale one właściwie pogarszają ci wzrok. Masz dosłownie wrażenie, jakbyś był pod wodą.

Tak, ale sprawiają też, że twoja dusza dygocze niczym żelek. Jakie to głębokie.

„O rety, panie władzo, wygląda pan bardzo fajnie!” – woła uliczny sprzedawca, odzyskując rezon, gdy obserwujesz świat przez szkła barwione morskimi głębinami.

„I mogą być pańskie za marne trzy reále. Moi zwykli klienci nie zainteresowali się nimi, bo nie mają za grosz gustu, ale pan je znalazł...”

„Kim, co na to powiesz?”

Porucznik przekrzywia głowę i robi krok wstecz, mrużąc oczy, by lepiej się im przyjrzeć. Dla niego to kolejna sprawa.

„Wyglądasz jak muzyk” – oznajmia, wciąż mrużąc oczy za swoimi szkłami. „Jak niewidomy muzyk. Ale mogło być gorzej. Weź je, jeśli chcesz”.

Odłóż je.

„Zmienił pan zdanie, panie władzo?”

„Szkoda” – stwierdza porucznik. „Nie były takie złe”.

Nic z tego. Znajdujesz tylko ten... celofanowy daszek w kolorze limonki? Producentem jest produkująca tani sprzęt sportowy firma Amphibian. Znajduje się na nim zdeformowana zielona żaba.

„Och, ten daszek jest dla pana stworzony, panie władzo. Osłoni pańskie oczy przed słońcem podczas strzelania do kryminalistów” – zachwala uliczny sprzedawca, wydając z siebie odgłosy strzałów. „I to za marne sześć reáli”.

Hej, może przynajmniej zapewni ci trochę osłony przed słońcem, nie to co te tanie plastikowe okulary.

(Odwróć się do porucznika). „Kim, czy strzelaniny to coś, na co powinniśmy być gotowi?”

„Mam nadzieję, że nie” – odpowiada, odrywając wzrok od oglądanego towaru.

„Nie podoba się panu? Żaden problem, panie kwadratowa szczęko. Poszukajmy dla pana porządnych okularów”.

Odłóż daszek.

„Wezmę te brzydkie okulary”.

„Dobra para na początek, panie władzo! Gdy będzie pan gotowy na ulepszenie, proszę koniecznie do mnie zajrzeć!”

„Wezmę te czadowe, ciemnoniebieskie okulary”.

„Mężczyzna, który zna swój styl” – kiwa głową uliczny sprzedawca. „Wyrazy szacunku!”

„Wezmę ten daszek sportowy firmy Amphibian”.

„Sportowe oraz praktyczne, panie władzo! Dobry wybór”.

[Na razie odejdź].

Przymierz okulary.

O nie! Są ohydne. W dodatku nie pasują nawet do twojej twarzy. Czujesz, jak ściskają ci nos i ocierają się o brwi.

„A niech mnie, panie władzo, wygląda pan w tym jak megatajny szpieg – bardzo sekretny” – zapewnia mężczyzna, gorliwie potakując głową. „Zostały dla pana wręcz stworzone. Sprzedam je panu za... dwa reále i pięćdziesiąt centów!”

Idealnie nadają się do zasłaniania twoich przekrwionych i podkrążonych oczu.

Bardzo trudno będzie komukolwiek traktować cię poważnie, kiedy założysz na twarz coś takiego.

„Nie” – stwierdza porucznik, delikatnie usuwając okulary z twojej twarzy, by przywrócić ci wolność. „Na pewno ich nie kupisz”.

„Masz rację, jestem na nie zbyt rozsądny”.

„Na pewno? Wyglądają na panu tak dobrze!” – zapewnia sprzedawca, marszcząc czoło. „Powinien pan to jeszcze przemyśleć, panie władzo”.

„Nie mów mi, co mam robić, Kim. Podobają mi się te okulary”.

„Nie, nie mogę na to pozwolić... Nie możemy chodzić po ulicach, gdy będziesz miał na nosie coś takiego” – zaczyna unosić dłoń, ale powstrzymuje się. „Dobrze, niech będzie. Śmiało. Jeśli chcesz wyglądać jak chodzący kryzys wieku średniego, to kim jestem, aby cię przed tym powstrzymywać?”

Odwrócona psychologia porucznika na ciebie nie zadziała. Jeśli będziesz chciał wyglądać jak utajony kryzys wieku średniego, to twoja sprawa.

W małym pudełku leży stos tanich okularów przeciwsłonecznych o różnych kształtach i kolorach.

„Lubi pan okulary przeciwsłoneczne, panie władzo? Mam tu najmodniejsze oprawki!” – sprzedawca bierze parę okularów przeciwsłonecznych i podtyka ci ją pod nos.