Rozmowa · Centralny piec

Piec zabarwiony jest na czarno pokrywającą go grubą warstwą pyłu węglowego.

Krzyknij do pieca „Halo!”

Coś się w tobie uwalnia. W głębi komina odbija się echem twój potężny ryk. Świergotanie cichych głosików nad tobą milknie. A potem...

„Halo?” – słyszysz odpowiedź kobiecego głosu.

Przebudziłeś istotę!

„Tu policja! Kto tam jest?”

„Halo? Mówił pan coś?” – pyta głos, po czym przerywa. „Nic nie słyszę, proszę wejść na górę. Na piętrze są rolety antywłamaniowe, otworzę je!”

Z góry dobiega cię niski hurgot. To odgłos otwieranej rolety.

Porucznik kiwa głową i wskazuje piętro. „Prowadź, oficerze”.

„Halo? Jest tam kto? Proszę mówić!”

„Przyzywam ducha Zgubionej Strefy Handlowej. Precz, podły sukubie!”

„Przyzywam ducha Zgubionej Strefy Handlowej. Odpowiedz mi, zjawo!”

Kobieta! No tak! Wszystkie te podłe istoty zawsze okazują się kobietami.

Kolejne żałosne jęknięcie ginie w nieprzeniknionym mroku komina. Trochę ci wstyd, że je z siebie wydałeś.

Zbierasz wszystkie siły i krzyczysz...

„He... He... Heeeek...”

Twoje wysuszone, skacowane gardło jest w stanie wydobyć z siebie tylko suchy skrzek.

Tak się kończą długie lata nieprzerwanego palenia i picia.

Rozmowy w kominie trwają w najlepsze. Cokolwiek tam jest, nie zrobiłeś na tym żadnego wrażenia.

Ale może warto się tam wybrać i spróbować coś zrobić?

„Hmm... Może powinieneś dać swojemu głosowi odpocząć, oficerze. Spróbuj jeszcze raz później”.

Ubrudź sobie dłonie węglem.

Twoja skóra pokryta jest teraz grubą warstwą węgla. Wżera się on w jej zmarszczki. Twoje dłonie wydają się niezwykle stare.

Czujesz pulsującego w tobie ducha Ramouta Karzaia, pradawnego bohatera Graadu. Pozostało ci tylko pomalować twarz w barwy wojenne.

Nie, nie wyrażajmy sami siebie. Po prostu wytrzyjmy dłonie w spodnie.

Tak, jakże dorośle. Piec też się ze mną zgadza.

Porucznik też zdaje się odczuwać ulgę.

Hadramut Karzai! Posmaruj sobie policzki węglem.

Na twoich policzkach pojawiają się trzy złowrogie pasy. Zdradzają one dzikość twojej duszy.

„Co... Co ty robisz?”

„Jestem ponownym wcieleniem pradawnego iilmaraańskiego wojownika”.

„Wytrzyj swoją twarz, oficerze”.

Nie, jesteś dumnym wojownikiem. I niech tak zostanie.

Wytrzyj twarz do czysta.

„Dziękuję” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „Na czym skończyliśmy?” – pyta, odwracając się z powrotem w kierunku pieca.

Nie wycieraj.

Trzy pasy dają ci siłę w tej niebezpiecznej krainie. Głupotą byłoby się ich pozbywać.

„Badamy mroczne miejsce. Potrzebuję ochrony, jaką daje mi malowanie wojenne”.

„I to zapewnia ci ochronę?”

„Daje mi pewność siebie, a to jest najważniejsze, Kim”.

„W porządku, jasne. Jak uważasz” – z uporem odwraca wzrok od ciebie i pieca.

Zaznaczę tylko – to nie jest tradycyjne semeńskie malowanie wojenne. Nie mam pojęcia, skąd to wziąłeś.

„To tradycyjne malowanie wojenne. Pozwala mi bezpiecznie kroczyć wśród strzegących tego miejsca duchów”.

Czujesz, jak spojrzenie porucznika przyprawia cię o rumieńce. Wyglądasz jak dzieciak, a nie funkcjonariusz policji. Nawet wojenne malunki nie przykryją twojego wstydu.

„Nic takiego!” (Wytrzyj sobie twarz). „Przepraszam, to było głupie”.

„Tak. Było” – kiwa głową porucznik, po czym odwraca się z powrotem w kierunku pieca.

Cóż za dumny wojownik! Tak właśnie zwierzyna staje się w tym niebezpiecznym, mrocznym miejscu myśliwym.

Może mógłbyś coś narysować tym węglem? Zostawić malowidło naskalne dla archeologów przyszłości... Nie, to byłoby głupie.

Tak czy inaczej, dobrze jest mieć na sobie ten brud. Prawdziwi mężczyźni noszą makijaż z węgla.

[Odejdź].

„Te głosy, które słyszałem... Może to ta złowroga istota? Plaisance mówiła, że mieszka w kominie”.

„Masz rację, pomieszczenia wyglądają na połączone. Ale złowrogie byty nie istnieją – przynajmniej jeśli chodzi o te nadprzyrodzone”.

Że też on zawsze musi być sceptykiem...

W takim razie czym była ta rozmowa, którą słyszałeś?

Zajrzyj do pieca.

Jest tu mrocznie i brudno. W mroku słyszysz rozmowę. Dobiega z góry. Głos – lub kilka głosów. Rozmawiają ze sobą gdzieś przy kominie piętro wyżej.

Echo jest tak silne, że nie sposób stwierdzić, co mówią głosy. Ani skąd pochodzą.

„Co ty robisz?” – pyta porucznik, obserwując, jak wchodzisz do wnętrza pieca.

„Nie wiem za bardzo, Kim... ale chyba słyszę, jak na górze ktoś coś mówi”.

„Chwila, poważnie?” – porucznik spogląda na sufit. „Może głos dochodzi zza tych zasłon bezpieczeństwa, które widzieliśmy na piętrze?”