Rozmowa · Centralny piec

„Powinniśmy zapytać kobietę z księgarni o to, co chodzi z tymi zasłonami”.

„Chwila, poważnie?” – porucznik spogląda na sufit. „Może powinniśmy sprawdzić, czy ktoś jest na piętrze”.

„Doznaję halucynacji”.

„Chwila, poważnie?” – porucznik sprawia wrażenie zaniepokojonego. „Wyjmij głowę z komina, proszę. To nie jest bezpieczne”.

Czujesz się bezpiecznie, wiedząc, że możesz liczyć na porucznika, teraz i zawsze.

To wydawało się prawdziwe, nie wyobrażone.

„Słyszę, jak morderca powieszonego coś gada”.

Doznaję zatrucia tlenkiem węgla.

Może głos dochodzi zza tych rolet antywłamaniowych, które widziałeś na górze? Lepiej to sprawdź...

A może po prostu znów masz kaca.

Czy to może być jakaś kwestia psychologiczna? Bo fizycznie wszystko z tobą w porządku.

To wydawało się prawdziwe, nie wyobrażone.

Może głos dochodzi gdzieś z góry? Lepiej to sprawdź...

Co się dzieje?!

Mam halucynacje...

Słyszę, jak morderca powieszonego coś gada.

Kopnij go.

Piec rozbrzmiewa głuchym brzęknięciem. Boli cię duży palec u nogi.

„Kim, co to jest? Jakiś piec?!”

„Na to wygląda. Zdaje się, że to stary piec centralny, który ogrzewał dawniej budynek. Jest podłączony do komina...” – otwiera drzwiczki i ostrożnie zagląda do środka.

„Od wieków nikt go nie używał... Żadnych śladów rozpalanego niedawno ognia. Tylko zdechłe szczury”.

Piec zabarwiony jest na czarno pokrywającą go grubą warstwą pyłu węglowego.

Wygląda to, jakby piec miał twarz. Wykrzywioną w koszmarnym cierpieniu.